LI.forte timuiſſe vſqꝫ eo eſtimabatur vt tranſferri a ſe calicem dep̄catus ſit dicens. Pat̓tranſfer calicem hunc a me. Quomō enimꝑ patiendi metum tranſferri dep̄caret̉ a ſe.qd̓ ꝑ diſpenſationis ſtudiū feſtinaret īpleHyia. ī. x. li. re. Non enim cōuenit vt pati nolit: qui pati venit. ⁊ cum pati eum velle cognoſceresde tri.religioſius fuerat hoc confiteri. qͣꝫ ad id impie ſtulticie ꝓrumpere. vt euꝫ aſſereres nepateretur oraſſe. quē pati velle cognoſcereſNon ergo ſibi triſtis. neqꝫ ſibi orat tranſire calicem: ſed diſcipul̓. ne in eos calix paſſionis incumbat. quem a ſe tranſire orat nein his .ſ. maneat. Non em̄ rogat ne ſecū ſit:ſed vt a ſe tranſeat. Deinde ait. Nō ſic̄ egovolo: ſꝫ ſicut tu vis. Hūane in ſe ſollicitudinis ſignificans conſortium. ſed non diſcernens ſententiam ſibi cōmunis cuꝫ patre voluntatis. Pro homībus gͦ vult tranſire calicem ꝑ quem omnes diſcipuli erāt tēptandi. ⁊ ideo pro Petro rogat̉: ne deficiat fides eius. Sciens gͦ hec omnia poſt morteꝫſuā deſitura: vſqꝫ ad mortē triſtis eſt. ⁊ ſcithunc calicē non poſſe tranſire niſi biberit.Ideo ait. Pater mi ſi non poteſt trēſire calix iſte niſi bibam illū. Fiat voluntas tuaSciens in ſe conſummata paſſione metū calicis tranſiturū. qui niſi eum bibiſſet tranſire non poſſe. nec finis terroris niſi conſummata paſſione terrori ſuccederet. quia poſtmortem eius ꝑ ꝟtutum gloriam apoſtolice infirmitatis ſcandalū pelleret̉. Intendelector his vbis pia diligētia ne ſint tibi vaſa mortis.Iſta eſt diſtinctio decimaſeptimahuius tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de patiendi xp̄i neceſſitate. agit de parientis volūtate. Etcirca hoc tria facit. Nam pͥmo queſtionē circa hoc ꝓponit ⁊ ſoluit. Scd̓o ſolutiōis ꝯfirmationē adiungitTertio dubitatiōes quaſdā circa hoc excludit. Primum vſqꝫ ibi. Ex affectu aūt. Secundū vſqꝫ ibi. C.teris nō parū. Tertiū vſqꝫ ad finē diſtin. In ſpecialiſententia gr̄i ſtat ⁊cͣ. Non quodlibꝫ qd̓ xp̄us orando a pr̄e petijt obtinuit. Hanc mgr̄ ponens ꝓponittalem queſtionem. Vtrū xp̄s aliqͥd orauerit vl̓ petierit qd̓ factum non fuit. qd̓ quidem videt̉ verū ꝑ hocqd̓ petebat a ſe tranſferri calicem paſſionis qd̓ tamēfactū nō fuit. in oratiōe etiā videbat̉ a pr̄is volūtatediſcordare. Pro cuius q̄ſtionis ſolutiōe dicit ꝙ xp̄sẜm duplicem naturā quā habuit .ſ. diuinā ⁊ hūanaꝫetiam duplicem habuit voluntatē .ſ. diuinam ⁊ hūanam. que humana etiam duplex fuit .ſ. ſenſualitatis⁊ rationis. voluntate diuīa pati ⁊ mori voluit. ⁊ idēvolebat ratiōis affectu. ⁊ tn̄ affectu ſenſualitatis pti nolebat ſeu pati refugiebat. ꝓpter hoc tn̄ dicit ꝙnon fuit rebellio carnis ad ſpūm. quia talis nō eſt niſi in illis in quibus eſt carnis concupiſcentia: que inxp̄o non fuit. fuit tamen in eo ſenſualitatis affectus.vt humanitatis veritas probaretur. vnde concluditꝙ ſicut in membris xp̄i. id eſt in nobis. ita ⁊ in xp̄oL4Lfuit geminus affectꝰ humanitatis .ſ. mentis quo mori volebat ⁊ ſenſualitatis quo mori recuſabat. Secunda ꝓpoſitio eſt hec. Scd̓m doctores xp̄s duplicem voluntatem habuit ẜm quarum vnam pati voluit. ⁊ ẜm aliam noluit. Hanc magiſter ponens dicithoc eſſe contra hereticos in concilio Metropolitano cōdemnatos qui ponebant in xp̄o tm̄ vnā voluntatem. vbi addit ꝙ xp̄s aliquid petijt qd̓ nō impetrauit puta tranſlationem calicis a ſe. īmo ſciebat deuꝫpatrem hoc nō facturū. non tn̄ inuanum orauit: ſedad hoc orauit vt ſuis membris imminēte ꝑturbatiōeorandi ⁊ clamandi ad deum ⁊ volūtatem ſuā voluntati diuine ſubdendi exemplum daret. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Chriſtus in orto de patris ptāte nō dubitauit. ſed ad modum dubitantis ſe habuit. Hancmgr̄ ponens dicit quoddam dubiū fuiſſe exortum exdictis beati Ambro. qui videt̉ dicere ꝙ xp̄s ẜm humanam naturam de patris potētia dubitauit. qd̓ ſicdicit eſſe intelligendū non ꝙ xp̄s dubitauerat inqͣtūdeus ⁊ dei filius. neqꝫ etiam inꝙͣtum hō. ſed qd̓ dicatur dubitaſſe. qꝛ modū geſſit dubitantis ⁊ homībusdubitare videbat̉. Vltimo mgr̄ inducit q̄dam verbaHilarij qͥbus videt̉ dicere ꝙ xp̄us non ſuꝑ ſe timuitnec ẜm ſe triſtatus fuit. nec ꝓ ſe orauit: ſed pro ſuisque dicit mgr̄ a lectore pia diligentia eſſe intelligenda. Et tm̄ in ſpēali.Si xp̄s meruit ſibi et nobis et qͥdſibi et quid nobis.DI. XVIIIE merito etiāchriſti pretermittendū non eſt.de quo quidam dicere ſolent ꝙnō ſibi ſed membris tm̄ meruerit. Meruitquidem membris redemptionem a diabolo. a peccato. a pena. ⁊ regni reſerationē vtamota ignea romphea libere pateret introitus. ſed ⁊ ſibi meruit impaſſibilitatis ⁊ immortalitatis gloriam. ſicut ait apl̓us. Chriſtus factus eſt pro nobis obediens vſqꝫ acmortem. mortem autem crucis. ꝓpter qd̓ ⁊deus exaltauit illum ⁊ dedit illi nomen qd̓eſt ſuper omne nomen. Aperte dicit apl̓usxp̄m ꝓpterea exaltatum ꝑ impaſſibilitatgloriā: quia eſt humiliatus ꝑ paſſiōis obedientiam. Humilitas ergo paſſionis meritum fuit exaltationis. ⁊ exaltatio premiumhumilitatis. Vnde Augꝰ. exponens p̄miſ Auguſti.ſum capitulū ait. Vt chriſtus reſurrectiōeclarificaretur: prius humiliatꝰ eſt paſſiōehumilitas claritatis eſt meritum. claritashumilitatis eſt premium. Sed hoc totumfactum eſt in forma ſerui. In forma em̄ deiſemper fuit ⁊ erit claritas. Idem Ambro. Ambro.idem capitulū tractans ait. Quid ⁊ qͣꝫtumhumilitas mereat̉ hic oſtendit̉. His teſtimonijs euidens fit. ꝙ chriſtus ꝑ humilitatem ⁊ obedientiam paſſionis meruit clarificationē corꝑis. nec id ſolū: ſed etiā impaſſi