DI.quos quidem accepit. vel ad oſtenſionē vere humanitatis. vt timorem vel triſticiaꝫ. vel ad implctionemoꝑis ad quod venit .ſ. humane redemptiōis. ꝓpterqd̓ aſſumpſit paſſibilitatem corꝑis vel ad erectioneꝫnoſtre ſpei in gloriam immortalitatis. vt mortem corporis. Secūda ꝓpoſitio eſt hec. Chriſtus nr̄as infirmitates non accepit coacta neceſſitate. ſed ſue miſerationis ſpontanea voluntate. Hanc magiſter inſinuans dicit xp̄m hmōi defectus. non aſſumpſiſſe ſicut talibus neceſſitate ſubiacemus. ſed ex miſeratōeſue voluntatis ſponte eos aſſumpſit. Nā nos ex peccato originali eos contrahimus. īmo vitare nō poſſumus. Chriſtus autem peccatum hmōi non contraxit nec actuale cōmiſit. ideo ex debito ſeu neceſſitateſue conditionis ip̄os habere non debuit. Tertiaꝓpoſitio eſt hec. Vt heretici humanā naturā in xp̄opaſſibilitati fore ſubiectam negant. ſte ip̄m chriſtumẜm carnem imꝑaſſibilem fore aſſerunt. Quod magiſter oſtendit eſſe falſum diuerſis ſacri canonis ⁊ ſanctorum autoritatibus que patēt in textu. Et ſubditpoſtea quorūdam autoritatū declarationē .ſ. Augiſtini ⁊ Hlero. que vident̉ dicere ꝙ xp̄us non timuit.nec triſtatus extitit .i. nec triſtatꝰ fuit. dicēs eos velle dicere ꝙ xp̄us nō timuit nec triſtatus fuit coactaneceſſitate ſicut nos qn̄qꝫ timemꝰ vel triſtamur. ſedſpontanea ⁊ libera volūtate. Vel volunt dicere xp̄mnō timuiſſe vel triſtatū fuiſſe ẜm paſſionem ſicut nosꝙ vicꝫ ꝑ hmōi paſſionis a ſua rectitudine mens deijcit̉ ⁊ in dei contemplatiōe impedit̉. ſed ꝙ timuit etcontriſtabat̉ ſolū ẜm ꝓpaſſionē que eſt qn̄ ſic triſticia quis mouet̉ ꝙ tn̄ rō a ſua rectitudīe minime deijcitur ⁊ nec mens a contemplatione diuina declinet.Nam xp̄s fuit immunis a peccato. iō nō habuit cauſam hmōi ſuſtinēdi niſi ſponte vellet. Et tm̄ ī ſpēalt.An in xp̄o fuerit neceſſitas patiendi et moriendi que eſt defectus generalis.DI.XVIIc oritur queſtio ex predictis ducens originem. Dictū eſt em̄ ſupra ꝙ xp̄sin ſe nr̄os defectus ſuſcepit. p̄ter peccatū.Eſt aūt homīs qͥdam general̓ defectꝰ. quipctm̄ non eſt .ſ. neceſſitas patiendi vel moꝘ mortali. riendi. Un̄ corpus nr̄m non tm̄ mortale: ſꝫtas an̄ peccaetiam mortui dicit̉. qꝛ nō tm̄ aptitudinemtum nō fuit īhoīe defectꝰ. moriendi: ſed etiā neceſſitatē hꝫ. Iō queritur vtrū neceſſitas tal̓ in xp̄i carne fuerit:De aptitudine em̄ moriendi ꝙ in eo fueritambiguū nō eſt. q̄ etiā an̄ pct̄m̄ in hoīe fuitqn̄ aliqͥs in eo nō fuit defectꝰ. nec gͦ mortaliAn ila mō tas illa tūc in eo fuit defectus. qꝛ nature eiſit in nobierat. Un̄ etiam qͥdam talē mortalitatem innobis non eſſe defectū nō improbe tradūt.ſed neceſſitatem moriendi vel patiēdi: queetiam mortalitas dicit̉ vel paſſibilitas. Dicitur em̄ hō nunc paſſibilis vel mortal̓. nōmō ꝓpter egritudinem: ſꝫ etiā ꝓpter neceſſitatem. Sed nunqͥd hic defectus fuit ī criſti carne. Anima qͦꝫ eius cū paſſibilis extiXVIterit an̄ mortem. nunqͥd neceſſitatem pati­ An aīa chriſti habuit neendi habuit? Si em̄ neceſſitas patiēdi velceſſitatē patimoriendi fuit in xp̄o. non videt̉ ſola volū? endi.tate miſerationis defectus nr̄os accepiſſe.Ad qd̓ dici pōt. xp̄m voluntate nō neceſſitate ſue nature hos defectus ſicut alios ſuſcępiſſe .ſ. neceſſitatem patiendi in anima. ſimul aūt patiendi ⁊ moriendi in carne. Uerum hanc neceſſitatem nō habuit ex neceſſitate ſue ꝯditionis. qꝛ a peccato immunisſed ex ſola volūtate accepit. de nr̄a infirmitate ponens tabernaculū ſuuꝫ in ſole .ſ. ſubtemporali mutabil itate ⁊ labore. Un̄ ſuꝑepiſtolam ad Hebreos autoritas dicit. qͥſicut homībus alijs iure ⁊ lege nature ſtatutum eſt ſemel mori. ita ⁊ xp̄s eadē neceſſitate ⁊ iure nature ſemel oblatus eſt ⁊ nō ſepe. Nec ideo dicit iure nature ꝙ ex naturaſue ꝯditiōis hunc defectū traxerit. qͥ etiamnō ꝓuenit nobis ex natura ẜm qd̓ pͥus eſtinſtituta: ſed ex ea peccato vicia ta. ⁊ iō dicitur hic effectus natural̓. qꝛ qua ſi ꝓ natura inoleuit in omnibus diffuſis.De ſtatu hoīs et quid de ſingulisxp̄s accepit.Et eſt hic notan dūxp̄m de omni ſtatu hoīs aliqͥd acce piſſe: qͥoēs venit ſaluare. Sunt em̄ qͣtuor ſtatushoīs. Primꝰ an̄ pctm̄. Scd̓s pꝰ pctm̄ ⁊ an̄gr̄aꝫ. Tertiꝰ ſub gr̄a. Quartus in gl̓a. Depͥmo ſtatu accepit immunitatē pctī. VndeAugꝰ. illud Ioh̓is euangel iſte exponens. Augꝰ. ſuperQui deſurſum venit ſuꝑ oēs eſt. Dicit cri Iohānē euāſtum veniſſe deſurſum .i. de altitudine hu­ geliſtam.mane nature an̄ peccatū. qꝛ de illa altitudina ſumpſit verbum dei humanā naturamdū non aſſumpſit ip̄am culpam cuiꝰ aſſumpſit penaꝫ. Sed penā aſſumpſit de ſtatu ſecūdo ⁊ alios defectus. De tertio ꝟo gratieplenitudinē. De quarto non poſſe peccare⁊ dei ꝑfectam ꝯtemplationē. Habuit em̄ſimul bona vie quedaꝫ ⁊ bona patrie. ſic̄ ⁊q̄dam mala vie.Iſta eſt diſtinctio .xvj. huiꝰ tertijlibri. In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de chriſti patiētis paſſibilitatē. Agit de patiendi neceſſitate. Et tria circahoc facit. Nam pͥmo queſtionem quandam ꝓponit.Secundo eam ſoluit. Tertio ſolutionis cōfirmationem adiungit. Primum vſqꝫ ibi. Ad qd̓ dici poteſt.Scd̓m vſqꝫ ibi. Et eſt hic nocanduꝫ. Tertiū vſqꝫ adfiuem diſtinctionis. In ſpēali ⁊cͣ. quarum pͥma eſthec. Chriſtus omēs defectus nr̄os aſſumpſit qͥ nullatenus culpam vel peccatū includunt. Hec ꝓpoſitioſupra ꝓbata eſt. igrt̉ ſuppono eam veram. cū igitur