LI.miſterio pena deſeuit. ⁊ ꝟtus corꝑis ſineſenſu pene vim pene in ſe deſeuientis excepit. Habuit ſane illud dn̄icuꝫ corpus doloris nr̄i naturam. Si corpus nr̄m id nature habꝫ. vt calcet vndas ⁊ fluctus deſupeeat. nec clauſe domus obſtaculis arceaturAt ꝟo ſi dominici corꝑis ſolū iſta naturaſit vt feratur in humidis ⁊ ſtat in liquidis.⁊ ſtructa tranſcurrat. quid ꝑ naturam humani corporis carnem ex ſpūſancto conceptam iudicamus? Caro illa de celis eſt. ethomo ille de deo eſt. habens ad patienduꝫcorpus ⁊ paſſus eſt. Sed natura nō habēſad dolendum. Idem in eodem. Videamꝰan ille paſſionis ordo infirmitatem in dn̄odoloris ꝑmittat intelligi. dilatis em̄ cauſisex quibus metum dn̄o hereſis aſcribit. resip̄as vt geſte ſunt conferamus. Nec enimfieri poteſt vt timor eius ſignificet̉ in verb̓cuius fiducia continuat̉ in factis. Timuiſſe ergo heretico paſſionem videt̉. Sed obignorantie huius errorem Petrꝰ et ſathanas ſcandaluꝫ eſt. An ne timuit mori: qͥ armatis obuius prodijt. ⁊ in corꝑe eiꝰ infirmitas fuit. Ad cuius occurſum ꝯſternataꝑſequentium agmina ſupinatis corporibꝰconciderunt. Quam gͦ infirmitatē dominatam huiꝰ corꝑis credis. cuiꝰ tantā habuitnatura ꝟtutem. Sed forte dolorē vulnerūtimuit. Quem rogo o tu dominice infirmitatis aſſertor penetrantis carnem claui habuit terrorem. qui exciſam aurem ſolo reſtituit attactu. Producens hec aurem manꝰclauum dolet. ⁊ ſentit vulnus qͥ alteri dolorem vulneris non reliquit. Pungendi carnis metu triſtis eſt cuius attactu caro poſtcedem ſanat̉. Item collatis ergo dictorumgeſtorūqꝫ ꝟtutibus demōſtrari nō eſt ambiguum in natura corꝑis eius infirmitateꝫcorꝑee nature nō fuiſſe. ⁊ paſſionē illā licetcorꝑi illata ſit. nō tn̄ naturā dolendi corꝑintuliſſe. qꝛ licet forma corꝑis noſtri eſſꝫ indn̄o. nō tn̄ vicioſe infirmitatꝭ noſtre formaerat in corꝑe quod ex conceptu ſpūſſanctiꝟgo ꝓgenuit. Audiſti lector ꝟba Hylarijqͥbus dolorem excludere videt̉. Sed ſi excuſſa ſenſus ⁊ impietatis hebetudine p̄miſſis diligent̓ intēdas: atqꝫ ip̄ius ſcpͥture circūſtantiam inſpicias dictorū rationē atqꝫvirtutem ꝑcipere vtcūqꝫ poteris ⁊ intelligentiam arguere non attemptabis. Intelligitur enim ea rōe dixiſſe dolorē paſſiōis inxp̄m nō incidiſſe. ⁊ ꝟtutem corꝑis xp̄i excepiſſe vim pene ſine ſenſu pene. quia doloris cauſam ⁊ meritū in ſe nō habuit. qd̓ viIIIdetur notaſſe vbi ait. Nō habēs naturamad dolendū. ⁊ ideo non iudicanda eſt caroillius ẜm naturam noſtri corꝑis. nec in eoetiā dominiū habuit paſſio. Ita etiam nōhabuit naturam ad timendū vel triſtāduꝫqꝛ nō habuit talē naturā in qua eſſet cauſatimoris vel triſticie. Itaqꝫ neceſſitas timēdi nō fuit in eo ſicut eſt in nobis. Nec natuDe triſticiara doloris fuit in eo ſicut eſt in nobis. Trichriſti ⁊ eiuscā ẜm eundēſticiam tn̄ in eo fuiſſe conſequent̓ aſſerit. fcauſam eius extitiſſe: nō ſuam mortem: ſeddefectum Petri ⁊ alioꝝ apl̓oꝝ. Dicit eniꝫ Hylarius inxp̄m nō ꝓpter mortē: ſed vſqꝫ ad mortem li d̓ ſynodis.Cū hec paſſitriſtem fuiſſe. His ꝟbis. Interrogo qͥd ſitonuꝫ generaxp̄m triſtē eſſe vſqꝫ ad mortē. ⁊ triſtem eſſe infirmitatemꝓpter mortē. Nō em̄ eiuſdē ſignificatiōis carnis afficiant. deus tn̄eſt triſtē eſſe ꝓpter mortē. ⁊ vſqꝫ ad mortē.verbum caroQuia vbi ꝓpter mortem triſticia eſt: illic factū non pomors cā triſticie eſt. Ubi ꝟo triſticia vſqꝫ tuit ad ſe dead mortem eſt. Mors nō triſticie cauſa eſt mutabilis eſſe patiendo.ſed finis. Adeo aūt non ꝓpter mortē ſuſceꝟbuꝫ em̄ qͥapta eſt triſticia. vt ſit deſtituta ꝑ mortem. caro factū eſtNon gͦ ſibi triſtis eſt: ſꝫ illis qͥ in ſcādalo ꝑ licꝫ ſe paſſiōiſubdiderit r̄infirmitatem carnis erāt futuri. qͦs monettn̄ demutatūorare ne inducāt̉ in temptationē. qͥ an̄ polꝰ eſt paſſibilitelitici erant ſe non ſcandalizari.te patiendi.Nam pati poIſta eſt diſtinctio. xv. huiꝰ tertij tuit ⁊ paſſibil̓libri ⁊ ſecundus tractatus huiꝰ libri. In quo quidē eſſe non potutractatu poſtꝙͣ mgr̄ egit de eterni ꝟbi incarnatiōe. it. qꝛ paſſibilAgit de eiuſdem ꝟbi incarnati paſſione. Et tria fa­ tas nature incit in pn̄ti diſtinctōe. in qͣ agit de defectibꝰ a xp̄o aſ­ firme ſignifiſumptis. Nam pͥmo oſtendit quos defectus verbum catio eſt. paſcū humana natura aſſumpſit. Scd̓o rationem hmōi ſio aūt eoruꝫaſſumptionis reddit. Tertio circa hoc quorūdaꝫ er­ eſt q̄ ſunt illarorem repellit. Primū facit vſqꝫ ibi. Hos auteꝫ defe ta ꝑpeſſioctus. Scd̓m vſqꝫ ibi. Sed qꝛ nonnulli. Tertiū vſqꝫad finem diſtinctiōis. In ſpeciali ſententia mgr̄i ſtatin tribus ꝓpoſitionibus. quarū pͥma eſt hec. Filiusdei carnem paſſibilē ⁊ animam ꝓ nobis aſſumpſit:⁊ omnes defectus quos ſue dignitati ⁊ noſtre ſalut.congrue nouit. Hanc magiſter inſinuās ꝓponit primo ꝙ filius dei naturam humanam paſſibilem tamquo ad corpus ꝙͣ quo ad animam aſſumpſit. ⁊ vt ꝓbaretur habere verū corpus ⁊ veram animā. aſſumpſit cum natura ip̄ius defectus nature. vt famem. ſitim. triſticiā. timorem ⁊ hmōi. quorū quidam dicuntur defectus aīe. vt triſticia ⁊ timor. Alij corꝑis. vtfames. ſitis ⁊ hmōi. Un̄ vlterius cōcludit ꝙ verbuꝫaſſumpſit defectus pene. ſed tm̄ illos quos ip̄i: ꝓ redemptione generis humani cōgruebat aſſumere. etſuā dignitatē decebat. Et ſubdit ꝙ ſi ī ſcpͥtura inuenitur ꝙ filius dei omnes nr̄as infirmitates aſſumpſerit p̄ter peccatū. hoc intelligendū eſt de defectibusq̄ ſue dignitati nō derogant. nō em̄ aſſumpſit ignorātiam que qn̄qꝫ ſolum eſt pena ſeu defectus ⁊ non culpa. neqꝫ aſſumpſit difficultatem ad bene operanduꝫ.qd̓ tamen ſpectat ad noſtram miſeriam ⁊ defectum.⁊ ꝑ ꝯſequens non aſſumpſit oēs penales defectꝰ anime. Similit̓ etiā non aſſumpſit oēs defectus corꝑis.qꝛ non aſſumpſit plures egritudines ⁊ vitia corꝑisUnde tandem cōcludit ꝙ omēs defectus aſſumpſit:quos eum decebat ⁊ nobis cōueniebat ip̄m accipere