M ēDI.pax. Et rn̄det ꝙ ly hō in autoritate illa ſupponit ꝓꝑſona xp̄i nō inꝙͣtum eſt ꝑſona dei: ſꝫ homīs. que tn̄vna ⁊ eadē eſt. ſed ſicut dicit̉ ꝑſona filij dei que ſemper fuit hō. ꝑſona in temꝑe eſſe cepit. Sic ꝑſona filiinꝙͣtum erat futura ꝑſona hoīs. erat potentiā illamex tꝑe acceptura. tn̄ naturalit̓ ſꝑ habuit ⁊ ꝑſona criſti omnipotentiam quodāmodo accepit. Et tantumin ſpēali.De hoīs defectibꝰ quoſ aſſumpſitxp̄s in humana natura.Clud quoqꝫDI. XVp̄termittendū non eſt ꝙ dei filius naturam homīs accepitpaſſibilem. animam paſſibilēcarnem paſſibilē ⁊ mortalem. Vt enim probaret̉ verum corpus habere: ſuſcepit defectus corꝑis. fameꝫ. ſitim ⁊ hmōi. Et vt veram aīam ꝓbaret̉ habere: ſuſcepit defeetꝰanime .ſ. triſticiā. timorē. dolorem ⁊ hmōi.Omīs aūt ſenſus anime eſt. Non eniꝫ caroſentit: ſed anima vtens corꝑe velut inſtrumento. Vnde Augꝰ. ſuꝑ Gen̄. in lib̓. xij.Non corpus ſentit: ſed anima ꝑ corpꝰ quovelut nuncio vtit̉ ad confirmandū in ſeip̄aquod extrinſecus nunciat̉. Sicut ergo anima qd̓ foris eſt ꝑ corpus tanqͣꝫ ꝑ inſtrumētum videt ⁊ audit. ita etiam ꝑ corpus quedam ſentit mala que ſine corꝑe non ſentiretAug. ī li. de vt famem ⁊ ſitim ⁊ hmōi. Unde non īmeritri. de hornis defectibꝰtᵈ defectus corporis dicunt̉. Quedam auquos aſſum? tem ꝑ corpus īmo etiaꝫ ſine corꝑe ſentit. vtpſerit xp̄us ī eſt timor ⁊ hmōi. Sentit gͦ anima dolores.hūana natuꝰ ſed quoſdam ꝑ inſtrumentū corꝑis: quoſdam ꝟo non. Suſcepit aūt xp̄s ſic̄ verā naturam homīs ita ⁊ veros defectus homīsſed nō omnes. Aſſumpſit em̄ defectus pene: ſed non culpe. Nec tn̄ omnes defectuspene: ſed eos omnes quos homī eū aſſumere expediebat ⁊ ſue dignitati nō derogabatSicut em̄ ꝓpter hoīem hō factus eſt. ita ꝓpter eū homīs defectus ſuſcepit Suſcepitem̄ de nr̄o: vt de ſuo nobis tribueret vt noſtrum tolleret defectū. Suſcepit em̄ noſtrāvetuſtatem: vt ſuā nobis infunderet nouitatem. Simplā ille accepit vetuſtatē .i. pene. vt nr̄aꝫ duplā ꝯfumeret .i. pene ⁊ culpe.Qualiter accipiendū ſit illud qd̓ait Leo papa.Tradit autoritasꝙ dn̄s noſter in ſe ſuſcepit oīa infirmitatisnoſtre. p̄ter peccatū: qd̓ niſi accipiat̉ de illſꝫvt v̓ corp. vel īſtac̄toAVtm̄ q̄ eū ſumere ꝓ nob̓ oportuit. nec dedecuit. falſum eſſe ꝓbabit̉. Non em̄ aſſūpſitignorantiā aliquā. cum ſit ignorantia q̄daꝫque defectus eſt nec pctm̄ eſt .ſ. ignorantiainuincibil̓. Nam vincibil̓ peccatuꝫ eſt. Sitn̄ de his eſt que nobis expedit ſcire. Sūtem̄ q̄dam quorū ſcientia nō affert vel ignorantia nō impedit ſalutē. ⁊ forte taliū reruꝫignorantia defectus nō eſt. Cōſtat aūt nobis eſſe ignorantiā atqꝫ difficultatē volēdivel faciendi bonū. que ad miſeriā noſtramꝑtinent. Un̄ Augꝰ. in li. iij. de lib̓. arbitrio. Auguſti.Approbare inqͥt falſa ꝓ veris: vt erret inuitus ⁊ reſiſtente atqꝫ torquēte dolore carnal̓vinculi non poſſe a libidinoſis oꝑbꝰ temꝑare. nō eſt natura inſtituti hoīs: ſed penadamnati. Ex qua miſeria peccātibꝰ iuſtiſſime inflicta liberat dei gratia. qꝛ ſponte homo libero arbitrio cadere potuit: non etiaꝫſurgere. Ad quā miſeriā ꝑtinet ignorantia⁊ difficultas quā patit̉ oīs hō ab exordionatiuitatꝭ ſue. nec ab iſto malo qͥſqͣꝫ niſi gr̄adei liberat̉. Ecce euident̓ dicit hic Augꝰ.ignorantiā qͣ qͥſqꝫ inuitus falſa ꝓ veris approbat. ⁊ difficultatē qͣ nō pōt ſe tꝑare a malo. ad miſeriā nr̄am ꝑtinere. ⁊ penā eſſe hominis. Hec aūt xp̄s nō habuit. Nō gͦ accepit omnes defectus nr̄e infirmitatis preterpeccatū.Ꝙ ignorantia talis et difficultasnon ſit peccatū.ed forte aliquisdicet illa eſſe peccatū. Cui obuiat illud qd̓Auguſti.Augꝰ. tradere vid̓r h̓ .ſ. deū inculpabil̓iteran̄ pctm̄ in exordio ꝯditōis hoī potuiſſe īdere vt eſſent ei naturalia. ita in li. retractꝭinquiens. Ignorantia ⁊ difficultas etiaꝫ ſieſſent homīs pͥmordia naturalia Nec ſic eſſet culpandus deus: ſed laudādus. Sed ſihoc hō in pͥmordio naturalit̓ habuiſſet. nūqͥd eſſent in eo defectus ⁊ pene? Si defectꝰvl̓ pena ei indita fuiſſet an̄ pctm̄: iniuſte cūeo agi videret̉ ſi an̄ culpam ſentiret penamOb hoc ſane dicimus illa nō fuiſſe defecivl̓ penas ſi naturalit̓ homī infuiſſent. ſicutnō fuit hoī an̄ pctm̄ nondum gr̄am adeptodefectus ſiue pena non poſſe ꝓficere. Sedpoſtqͣꝫ gr̄am recepit ꝑ quaꝫ ꝓficere potuit⁊ ad tꝑs ꝓfecit. eamqꝫ culpa ſua poſt amiſit. ſimulqꝫ ꝓficiendi facultatē ꝑdidit. defectus fuit ei ⁊ pena nō poſſe ꝓficere .ſ. malūdeclinare ⁊ bonum facere. Omnes gͦ defectus noſtros ſuſcepit xp̄s p̄ter peccatū qͥs