LI.ſui creande. qꝛ nō eſt creanda ſed creata.Quare deus non dedit ei potētiāoīm vt ſcīam.U Vero queriturquare deus non dederit ei potentiā faciendi oīa vt ſcīam? Reſponderi poteſt. qͥa naturaliter capax eſt ſcientie. ⁊ ideo id ꝯgrueei datū eſt ſine menſura. cuius ip̄a naturaliter capax eſt. Non eſt aūt ei datum poſſeomnia facere que deus facit. ne oīpotens⁊ ꝑ hoc deus putaret̉. Verūtamen fortenec potentiā faciendi oīa ei deus p̄ſtare potuit. ⁊ ſi potentiā faciendi aliqua que nō facere poteſt. Scit ergo anima xp̄i omniadeus ſcit in verbo dei. quod liquidius ⁊ pſentius omni creaturā contēplat̉ vt ei vnita. in quo etiam angeli ⁊ que dei ſunt ⁊ quefutura ſunt cognoſcunt.Quō intelligenda ſint quedā verba Ambroſij ſuꝑ Lucam.Sed ſi illa aīa nonhabet tantā potentiam: quantam ⁊ deus.nec homo aſſumptus tantam potentiā ꝙtam ⁊ deus. quomō ergo intelligitur illudAmbroſij ſuper Lucam vbi angelus de naſcituro filio virginis ait. Hic erit magnus⁊ filius altiſſimi vocabitur. Non ideo inquit erit magnus. ꝙ ante partum virginismagnus non fuerit. ſed qꝛ potentiā quamdei filius naturaliter habꝫ homo erat ex tēpore accepturus. vt vna ſit perſona hō etdeꝰ. Ecce aꝑte dicit ꝙ homo erat accepturus ex tempore potentiam. quam dei filiushabuit naturaliter. Sed ſi homo acceptu:rus erat illam potentiam. ergo vel perſonavel natura hominis. Sed ꝑſona nō: qꝛ ſꝑhabuit ⁊ habet. ergo natura. Si natura: etgo anima. Nam de carne conſtat ꝙ acciꝑenon poſſet. Ad quod dicimus illud eſſe accipiendum de ꝑſona: ſed non inqͣꝫtum eſtdei. īmo inqͣꝫtum eſt ꝑſona homīs. Una ēem̄ ꝑſona dei ⁊ homīs. ⁊ filij dei ⁊ filij hominis. Que inqͣꝫtum dei ꝑſona eſt. ſemꝑ etnaturaliter omnipotentia habuit. ſꝫ inqͣꝫtūeſt homīs: non ſemꝑ fuit. Illa ergo ꝑſonaque ſemꝑ fuerat dei. futura erat hoīs perſona. ⁊ ẜm hoc ꝙ futura erat hominis perſona. acceptura erat ex tꝑe potentiā quamILnaturaliter eſt ſemper habuerat inquātumdei ꝑſona. Scd̓m hanc diſtinctionem illd̓⁊ ſimilia ſane poſſunt accipi Que diſtīctioin pluribus queſtionum articul̓ eſt neceſſaria aduerſus quorūdam ꝑplexam verboſitatem. Sed cum de rebus conſtat. in verbis fruſtra habet̉ controuerſia.Iſta eſt diſtinctio decimaquartahuius tertij libri. In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de plenitudine ꝑfectionis xp̄i quantum ad gratiam ⁊ ſcientiā.comꝑat ꝑfectionem inꝙͣtum eſt hominis ad diuinā.Et tria facit. Nam pͥmo inquirit an̄ xp̄i anima ſciatomnia que ſcit deus. Secundo quare anima chriſtinon habeat omnipotentiam ſicut habet omniſcientiam. Tertio excludit quandam obiectionem in contrarium factam. Primum facit vſqꝫ ibi. Si ꝟo q̄rit̉.Secundū vſqꝫ ibi. Sed ſi anima illa. Tertium vſqꝫad finem diſtinctiōis. In ſpeciali ſententia magiſtriſtat in tribus ꝓpoſitionibus quarum pͥma eſt hec.Licet pater dedit xp̄o ẜm aīam omnem ſcīaꝫ. eiſdeꝫtamen cōmunicare non potuit omnipotentiā. Hancmagiſter ponens querit. Vtrum anima chriſti habeat ſcientiam ſeu potentiā equalem deo. ⁊ vtrum aīaxp̄i ſcit omnia que ſcit deus? Et reſpondendo dicit:ꝙ ẜm quorūdam opinionem anima xp̄i non hꝫ equalem ſſapientiam cum deo: nec ſcit omīa que ſcit deus.eo ꝙ aīma xp̄i ſit creatura. ⁊ nulla creatura ſit equalis deo. vel poſſit equari deo. Et confirmat hoc autoritate Caſſiodori qua dicit. ꝙ ſi aīma chriſti ſciretomnia que ſcit deus. ſequeret̉ ꝙ ſciret ſeip̄am: īmototum mundū creare. cum hoc ſciat deus. ſed hoc ēabſurdum. ergo ex quo ſequitur. Poſtea ponit magiſter opinionem ꝓpriam dicens animam xp̄i ꝑ ſapientiam ſibi gratis collatā in verbo cui vnita eſt ſcireomnia que ſcit ꝟbum .i. deus. Et ſubdit ꝙ ꝙͣuis ſciat omnia que deus ſcit. non tamen poteſt omnia quedeus poteſt. Ex iſta tn̄ omniū ſcientia anima chriſtinon equat̉ſcire dei. qꝛ anima xp̄i nō ita clare ſcit omnia ſicut deus. Et etiā licet equat̉ ſcīe dei quo ad numerū ſcitorū. non tn̄ equat̉ ſibi in modo ſciēdi. Qd̓aūt apl̓us dicit. Nemo nouit que ſunt dei: niſi ſpūsdei. Iſtis dictis non obſtat: īmo arguit ꝓpoſitum.qꝛ intelligit de ſpū qui datus eſt xp̄o non ad menſuram. Etiam mgr̄ ꝓbat ꝓpoſitum ſuum tali rationeNullus aliqͥd ſcit qd̓ aīma eius gnorat. ſed chriſtusẜm omēs doctores ſcit omnia. igit̉ eius aīma ſcit omnia. Ad argumentn̄ oppoſite oppoſitiōis quo dicit̉ꝙ ſi aīa xp̄i ſciret oīa. ſciret creare mundū ⁊ ſeip̄amReſpondet etem̄ ꝙ anima xp̄i hꝫ ſcientiā creandi. ſꝫnon potentiā. qꝛ ſcit quō mūdus eſt creatus ⁊ ſe eſſecreatā ⁊ nō creandā. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Concedimus catholice xp̄i animā non habuiſſe omnipotētiam. Hec ꝓpoſitio eſt ſcd̓a ꝑs ꝓpoſitionis premiſſequam mgr̄ inſinuans querit. Cur aīma xp̄i nō hꝫ potentiā oīa faciēdi ſicut potētiā omīa cognoſcēdi? Etrn̄det ꝙ hoc ē iō. qꝛ fuit naturalit̓ capax oīs ſcīe. nōtn̄ oīs potētie. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Mgr̄ ꝯceditꝙ dei filiꝰ ẜm ꝙ hō omnipotentiā qn̄qꝫ accepit. Hācmgr̄ inſinuat autoritate Ambroſij dicentis ſuper illo ꝟbo Lu .j. Hic erit magnus ⁊ filius altiſſimi vocabitur. dicit magnus erit. qꝛ potētiā quā filiꝰ dei naturalit̓ hꝫ. hō erat ex tꝑe accepturꝰ. Ex iſta autoritate arguit ſic. Si hō erat illam potentiā accepturꝰ:vel igit̉ ꝑſona vel natura. non ꝑſona. quia illa habꝫ⁊ ſemper habuit ſapientiam illā. igitur natura. et ꝑconſequens anima. cum caro talis potētie nō ſit ca