LII.ergo ſuſcepit humanū. Nec poterat cōfortari virtus dei. nec creſcere deꝰ; nec altitudo ſapientie dei impleri. Que gͦ implebat̉non erat dei: ſed noſtra ſapientia. Nā quēimplebat̉. qui vt omīa impleret deſcenditPer quem aūt ſenſum dixit Eſa. ꝙ patrēneſciebat puer aūt matrem. Scriptum eſtem̄. Priuſqͣꝫ ſciat puer patrem aut matreꝫ:accipiet ſpolia famarie. Sapientiā em̄ deifutura ⁊ occulta non fallunt. Expers autēagnitiōis infantia. ꝑ humanaꝫ vtiqꝫ īprudentiam quod adhuc non didicit ignorat.Sed verendū eſt inqͣꝫ ne ſi duos principales ſenſus aut geminaꝫ ſapientiam xp̄o tribuimus. xp̄m diuidamus. Nunqͥd cum etdiuinitatem eius et carnē adoramus: xp̄mdiuidimus? Nunqͥd cum in eo imaginemdei crucemqꝫ veneramur: diuidimus euꝫ:Apl̓s certe qͥ de eo dixit. Qm̄ ⁊ ſi crucifixeſt ex infirmitate nr̄a: viuit tn̄ ex ꝟtute deIp̄e dixit qꝛ nō diuiſus eſt xp̄s. Nunquietiam cum dicimꝰ. qꝛ aīam rōnalem ⁊ intellectus noſtri ſuſcepit capacem: diuidimuseū. Non em̄ ip̄e deus ꝟbum ꝓ aīa rationali ⁊ intellectus capaci in carne ſua fuit. ſedanimā rationalē ⁊ intellectus capacē. et ipſam humanā ⁊ eiuſdem ſubſtantie. cuiꝰ noſtre ſunt anime ⁊ carnem nr̄e ſimilē eiuſdeꝫqꝫ cuius caro eſt noſtre ſubſtātie ſuſcipiēsꝑfectus etiam hō fuit.De intelligentia premiſſorum verborum.Hec v̓ba Ambroſij pia diligentia inſpicienda ſunt q̄ ex parte hominis ignorantiam inſtruūt ⁊ illuminant. ex parte errandi fomitem male intellecta miniſtrant. His etenim euident̓ tradit̉duos in xp̄o eſſe pͥncipales ſenſus ſiue geminam ſapīam. Neqꝫ ideo vnitas ⁊ ſinguDe gemina laritas ꝑſone diuidit̉. Sed iuxta duas naxp̄i ſapientia curas duas hꝫ ſapientias. vnā nō creataꝫ:genita ⁊ crea ſed genitā. que i p̄e eſt. alterā nō genitā: ſedcreatā. ⁊ ꝑ gratiam ei collatā. Naꝫ Eſa. deeo ꝓteſtat̉. Requieſcet ſuꝑ eum ſpūs ſapientie ⁊ intellectus ⁊cͣ. Spū ergo ſapientie⁊ intellectus. id eſt ſapientia ⁊ intelligētiaꝑ ſpūmſanctum gratis data. xp̄s erat ſapiens ẜm animā. Scd̓m deū ꝟo ſapiens eratſapientia eterna: que deus eſt. Et ſicut inqͣꝫtum deꝰ eſt. bonus eſt bonitate naturaliq̄ ip̄e eſt. ⁊ iuſtus iuſticia naturali q̄ ip̄e ē.ita ſapiens ſapiēntia naturali q̄ ip̄e eſt. AīaIIIꝟo eius ſicut bona eſt ⁊ iuſta bonitate veliuſticia gratis data. que ip̄e vel ip̄a nō eſtita eſt ſapiens ſapientia gratis d̓ata. q̄ ipſanon eſt. Et licet gemina in xp̄o ſit ſapienti?vna tamē eademqꝫ ꝑſona eſt. que inqͣꝫtumdeus eſt: ⁊ inqͣꝫtum natura diuina eſt. ſapens eſt ſapientia ingenita .ſ. ſapientia eterna que eſt pater. ⁊ ſapientia que non eſt ingenita que communis eſt tribus perſonis.non tn̄ gemina ſapientia. qꝛ non eſt alia etalia ſapientia ſapientie ingenita. que tantūfilius eſt. ⁊ ſapientia que cōmuniter pateeſt ⁊ filius et ſpūſſanctus. Inqͣꝫtum ꝟo eadem ꝑſona eſt homo .i. ẜm hoīeꝫ acceptuꝫvel inqͣꝫtum eſt ſubſiſtens ex aīma ⁊ carneſapiens eſt ſapientia gratuita. Sapiens ergo eſt humano ſenſu ⁊ diuino.Quō intelligendū ſit illud ſenſusꝓficiebat humanus.Sed ex qua cauſaillius dicti intelligentia .ſ. ſenſus ꝓficiebathumanus: aſſumenda eſt. Aꝑte em̄ videt̉Ambro. innuere ꝙ ẜm humanum ſenſumchriſtus ꝓfecerit. ⁊ ꝙ infantia eius experscognitionis fuerit. ⁊ patrem ⁊ matrē ignorauerit. quod nec eccleſia recipit nec p̄miſſe autoritates patiunt̉ ſic intelligi. Sed itaſane poteſt accipi vt qͣꝫtuꝫ ad viſum hominum ⁊ ſui ſenſus oſtenſionem xp̄s ꝓfeciſſedicat̉. Proficiebat ergo humanus ſenſusin eo ẜm oſtenſioneꝫ ⁊ aliorū hoīm opinionem. Ita etiam patrem ⁊ matrem diciturignoraſſe in infantia. qꝛ ita ſe habebat et gerebat ac ſi agnitionis expers eſſet.Iſta eſt diſtinctio tredecīa huiustertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de conditionibus conſequentibus ex actu vnionis. Incipit tractare de donis nature aſſumpte in ip̄o actu vnioniscollatis. Et tria facit. Nam pͥmo oſtendit plenitudinem ꝑfectionis xp̄i ꝙͣtum ad gratiam affectꝰ ⁊ ſcientiam intellectus. Scd̓o obijcit in contrariū ꝑ autortateꝫ canonis ⁊ ſoluit. Tertio replicat ꝑ autoritatesſanctorū quas exponit. Primū vſqꝫ ibi. Huic autemſentētie. Scd̓m vſqꝫ ibi. Alibi tn̄ ſcriptuꝫ. Tertiumvſqꝫ ad finem diſtinctiōis. In ſpēali ſententia mgr̄iſtat in tribꝰ ꝓpoſitōibꝰ qͣrū pͥma ē hec. Ab hora ſueꝯceptiōis fuit in xp̄o gr̄e ⁊ ſcīe plenitudo. Hāc̓ mgr̄inſinuans ꝓponit ꝙ xp̄o fuit datus ſpūs nō ad menſuram. vt dicitur Iohan. iij. Et apoſtolus ad Col̓.ij. dicit plenitudinem diuinitatis temporaliter habitaſſe in xp̄o. Et ſubdit ꝙ ꝙͣuis alij ſancti dicāt̉ etiamfuiſſe pleni gr̄a ſeu ꝑfecti in ſcīa. ſecꝰ tn̄ in xp̄o et deeis. Qd̓ oſtendit ꝑ ſil̓e. Nam ſicut in capite humanicorꝑis ſunt oēs ſenſus. In ceteris aūt mēbris ē ſolū