DI.greſſus. Et reſpondendo dicit ꝙ illa autoritas totaintelligenda eſt de membris xp̄i. ⁊ non de capite .ſ.xp̄o. vel ꝑtim de mēbris xp̄i ⁊ ꝑtim de xp̄o. vt videlicet ly ē potuit trāſgredi intelligat̉ dictū de membris⁊ ly nō trangreſſus de xp̄o. Tertia ꝓpoſitio ē hecQuāuis ſit concedendū ꝙ chriſtus potuit aſſumereſexum femineū. eſt tamen tenendum ꝙ ſexum virilēaſſumere de femina eſt magis congruum. Hanc magiſter inſinuans querit vtrum deus potuit aſſumereſexum muliebrem. Reſpondendo aūt dicit ꝙ ſic: ſedfuit magis cōueniens ⁊ congruū. vt aſſumeret naturam in ſexu virili ex femina. vt ꝑ hoc oſtēderet vtriuſqꝫ liberationem ꝑ xp̄m eſſe fiendā. qd̓ ꝯfirmat autoritate. b. Auguſtini. Et tm̄ in ſpēali.Si xp̄s ẜm naturā hoīs in ſapientia et gratia ꝓficere potuit vel ꝓfecit.DI. XIIIReterea ſciendumeſt xp̄m ẜm hominē ab ipſa conceptione gr̄e plenitudinērecepiſſe. cui ſpūs datus eſt non ad menſuram. ⁊ in quo plenitudo diuinitatis corꝑliter habitat. Ita ꝟo habitat. vt ait Augꝰ.ad Dardanū. ꝙ omni gr̄a plenus eſt. Nonita habitat in ſanctis vt in nr̄o corꝑe ineſtſenſus ſingulis membris. ſed nō qͣꝫtū in capite. Ibi em̄ ⁊ viſus eſt ⁊ auditus. et olfaQuō d̓r ple. ctus ⁊ guſtus ⁊ tactus. In ceteris aūt ſolꝰnitudo diui eſt tactus. Ita in xp̄o habitat oīs plenitunitatis habi­ do diuinitatis. qꝛ ille eſt caput in quo ſuntomnes ſenſus. in ſanctis ꝟo quaſi ſolus eſttare in xp̄otactus. qͥbus datus eſt ſpūs ad menſuramQuō intellgat̓̉ depleniꝰ cum de illius plenitudine acceperūt. Acceiudine eiꝰ ac perūt aūt de illius plenitudine nō ẜm eſſentiam: ſed ẜm ſimilitudinē. qꝛ nunqͣꝫ illā eandem eſſentialiter: ſed ſimilē acceperūt gr̄aꝫPuer ergo ille plenꝰ ſapīa ⁊ gratia fuit abip̄a conceptione. Vnde Hiere. recte dicit.Nouū faciet dn̄s ſuꝑ terram. ml̓ier circūdabit virū. qꝛ in vtero ꝟ̓ginis ꝑfectus virextitit. non ſolum ꝓpter animā ⁊ carnem:ſꝫ etiam ꝓpter ſapīam ⁊ gr̄am qͣ plenꝰ erat.Autoritatem ponit que videt̉ obuiare.Huic autem ſentetie videt̉ obuiare qd̓ in Luce euangelio legitur. Ieſus ꝓficiebat ſapientia et etate etgratia apud deū ⁊ homines. Si em̄ ꝓficiebat ſapientia ⁊ gr̄a. non videt̉ a ꝯceptioneDet̓minatio ʰabuiſſe plenitudinem gratie ſine menſuraautoritatis. Ad quod ſane dici pōt ip̄m ẜm hoīeꝫ tan-pPrlate̓ 5b 4υi 3hs ꝓfinbat̉ ſT fAxIItam a ꝯceptiōe accepiſſe ſapientie ⁊ gratieplenitudinē vt deus ei pleniꝰ ꝯferre nō potuerit. ⁊ tn̄ vere dicit̉ ꝓfeciſſe ſapīa et gr̄a.non qͥdem in ſe: ſed in alijs qͥ de eius ſapientia ⁊ gratia ꝓficiebant. dum eis ſapiētie etgratie munera ẜm ꝓceſſum etatis magꝭ acmagis patefaciebat. Vnde Gregꝰ. in qua ʰrego.dam omel̓. ait. Iuxta homīs naturam ꝓficiebat ſapīa. nō ꝙ ip̄e ſapientior eſſet ex tēpore. qͥ a pͥma ꝯceptiōis hora ſpū ſapiētieplenus ꝑmanebat. ſed eandem qͣ plenꝰ eratſapientiam ceteris ex tꝑe paulatim demonſtrabat. Iuxta hoīs naturā ꝓficiebat etate de infantia ad iuuentutem. Iuxta hoīsnaturam ꝓficiebat gr̄a. nō ip̄e qd̓ non habebat ꝑ acceſſum tꝑis accipiendo: ſed pandendo donum gr̄e qd̓ habebat. Apd̓ deuꝫ⁊ homīes ꝓficiebat. qꝛ qͣꝫtum ꝓficiēte etate patefaciebat homībus dona gratie queſibi inerant ⁊ ſapientie. tm̄ eos ad laudemdei excitabat. ⁊ ſic deo patri ad laudeꝫ de⁊ homībus ad ſalutem ꝓficiebat. In alijsgͦ non in ſe ꝓficiebat ſapientia ⁊ gr̄a. Un̄ īeodem euangelio. puer ille ſapientia plenꝰ⁊ gr̄a ꝑhibetur. Sic ergo dicit̉ ꝓfeciſſe ſapientia ⁊ gratia vt aliquis rector eccleſiaſticus dicit̉ ꝓficere in cura ſibi tradita. cūꝑ eius induſtriam alij ꝓficiūt.Predictis videt̉ aduerſari quodAmbroſius ait.Alibi tamē ſcriptureperit̉ ꝙ ẜm ſenſum homīs ꝓfecerit ſicutetate hominis ꝓfecit. Ait em̄ Amb̓. in lib̓. Ambro.iij. de ſpūſancto ſic. Deus ꝑfectioneꝫ nature ſuſcepit humane. Suſcepit ſenſuꝫ hominis: ſed nō ſenſu carnis fuit inflatus. Senſu hoīs animā dixit conturbatā. ſenſu hominis eſuriuit ⁊ rogauit. ſenſu hoīs profecit ſicut ſcriptū eſt. Ieſus ꝓficiebat etate ⁊ſapientia ⁊ gratia. Quō ꝓficiebat ſapiētiadei Profectus etatis. et ꝓfectus ſapiētie:non diuine: ſed humane nature ē. Id̓o etatem cōmemorauit. vt ẜm homīeꝫ crederesdictum. Etas em̄ nō diuinitatis: ſed corporis ē. Ergo ſi ꝓficiebat etate homīs ꝓficiebat ſapientia homīs. Senſus aūt ꝓfecit. qꝛ De duobusſenſus ideo ſapientia. Quis ſenſus ꝓficie? ſenſibus xp̄ſbat? Si humanus ergo ſuſceptus eſt ipſe. ſcꝫ gemina ſaSi diuinus. ergo mutabil̓ ꝑ ꝓfectuꝫ. Qd Plentia.em̄ ꝓficit mutat̉ in melius. ſed qd̓ diuinumeſt nō mutat̉. Qd̓ gͦ mutat̉: nō eſt diuinuꝫSenſus ergo ꝓficiebat humanus. Sēſum