LIri concipiunt̉ qui originale trahunt peccatum. ſed credendo non concumbendo facta eſt fecundata virginitas. Ex his aperte oſtenditur ⁊ aliū ⁊ aliunde homineꝫ deum aſſumere potuiſſe.Si homo ille potuit peccare vl̓ nōeſſe deus.Ideo non immerito querit̉. Vtrum homo ille potuerit peccare vel non eſſe deus. Si em̄ potuit peccare: ⁊ potuit damnari. Si potuit damnari:potuit non eſſe deus. ergo ſi potuit peccare: potuit non eſſe deus. quia eſſe deum etpoſſe velle iniquitatem ſimul eſſe nequeūt.Hic diſtinctione opus eſt: vtrum de perſona an de natura agit̉. Si em̄ de perſonaagitur manifeſtū eſt qꝛ peccare non potuit. nec deus non eſſe potuit. Si ꝟo de natura: diſcutiendū eſt vtrum agat d̓ ea vt verbo vnita. an de ea tanqͣꝫ nō vnita verbo ettn̄ enti. id ē. an d̓ ea ẜm ꝙ fuit vnita verboan de ea ẜm ꝙ eſſe potuit ⁊ nō vnita ꝟbo.Non eſt em̄ ambiguū animā illaꝫ entē vnitam verbo peccare non poſſe. ⁊ eſt ſine ambiguitate verū eādē ſi eſſet ⁊ nō vnita verbo: poſſet peccare.Quorūdā opinio ꝙ potuerit etiāvnita deo peccare.Quidā tamē ꝓbare conant̉ etiā eā vnitaꝫ verbo poſſe peccare. qꝛ libeꝝ arbitriū habet. ⁊ ita pōt flecti īvtrāqꝫ partē. qd̓ friuolū ē. cum ⁊ angeli liberū arbitriū habeāt. ⁊ tn̄ gr̄a adeo ſūt confirmati vt peccare nequeāt. Quātomagisgͦ ille homo cui ſpūs eſt datus ſine mēſuraInducūt quoqꝫ autoritateꝫ ad ꝓbandamAutoritate vi idem. Scriptū eſt em̄ in lib̓. Sap. Qui podet̉ ad identuit tranſgredi ⁊ non eſt tranſgreſſus. facere malū ⁊ nō fecit. Sed hoc accipiendū eſtẜm mēbra. vel ꝑtim de capite. ꝑtim de mebris. De capite. nō eſt trāſgreſſus. ⁊ non fecit malū. De membris. potuit tranſgredi:⁊ facere malum.Si deus potuerit aſſumere hominē in ſexu muliebri.Solet etiam queriqͣꝫuis curioſe a nonnullis. ſi deus humanā naturam potuit aſſumere ẜm muliebrēLI Iſexum. Quidā arbitrant̉ euꝫ potuiſſe aſſumere hominē in femineo ſexu vt aſſumpſitin virili. Sed oportunius atqꝫ conuenientius factū eſt: vt de femina naſceret̉ ⁊ virūaſſumeret. vt ita vtriuſqꝫ ſexus liberatiooſtēderetur. Vnde Augꝰ in li. xxxiij. que­ Auguſti.ſtionū. Homīs liberatio in vtroqꝫ ſexu debuit apparere. ergo quia viꝝ oportebat ſuſcipere: qui ſexus honorabilior eſt. conſequens erat ⁊ feminei ſexus liberatio. Hincapparet qꝛ ille vir de femina natus eſt. Sapientia gͦ dei que dicit̉ vnigenitus filiꝰ homine ſuſcepto in vtero ⁊ de vtero virginisliberationem homīs indicauit.Iſta eſt diſtinctio duodecima huius tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ inquiſiuit anchriſtus debeat dici creatura: inquirit an in ipſo fuerunt defectus quos natura habet ſibi cōmuniter annexos. Et tria facit. Nam primo inquirit an aſſumpſit defectꝰ omnē naturā creatam cōmuniter ſequentes. Scd̓o an aſſumpſerit defectus naturā hūanamconſequētes ſpecialiter. Tertio an naturā aſſumerein ſexu muliebri potuerit. Primū facit vſqꝫ ibi. Solet etiam queri. Secundū vſqꝫ ibi. Solet etiam queri ꝙͣuis. Tertiū vſqꝫ ad finē diſtin. In ſpeciali ſententia magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quaꝝ prima eſt hec. Quāuis concedendum ſit chriſtum ẜmhominē tꝑaliter incepiſſe. tenendū ē tn̄ ipſū ẜm verbum eternaliter fuiſſe. Hanc magiſter ponens querit. vtꝝ ſcꝫ iſte hō ſcꝫ chriſtus initiū habuit vel ſemper fuit. ſicut filiū dei dicimus ſemꝑ fuiſſe. Et ꝙ eſſeincepit arguit ſic. Chriſtus eſſe acquiſiuit quod aliquando nō habuit. quia non ſemꝑ homo fuit. igitureſſe incepit. In oppoſitū arguit ſic. De xp̄o puero inſcriptura legitur. ꝙ manus eius creauerunt ſtellas.quod quia in principio mundi fuit. igit̉ chriſtus fuiante munduꝫ. ⁊ ꝑ conſequens non incepit eē. Vn̄ adqueſtionē iſtam reſpondeus ꝑ diſtinctionē dicit. ꝙ ſiqueſtio querit de ꝑſona: tunc fuit ab eterno. Si ꝟoquerit de natura humana: tunc initiū habuit. Secūda ꝓpoſitio eſt hec. Aliūde ꝙͣ de materia Ade xp̄spotuit carnem aſſumere: ꝙͣuis peccādo nō potuit ſepolluere. Hanc magiſter ponens querit. vtꝝ verbuꝫpotuit alium hominem ꝙͣ aſſumpſit aſſumere. qui vtdelicet non fuiſſet de pͥmi hominis genere. Et reſpōdet ꝙ ſic. quia ſicut primum hominē de terra ⁊ nonalteriꝰ homīs genere formauit. ſic ⁊ nouo modo potuiſſet hominē formaſſe ⁊ aſſumpſiſſe. cōgruū tamenerat vt de genere Ade aſſumeret̉ homo. vt per eundem per quē homo fuit victus: diabolus victor vinceret̉. Poſtea querit an iſte homo .ſ. chriſtus potuitpeccare. Et arguit ꝙ nō. qꝛ ſi peccare potuiſſet: dānari potuiſſet. ⁊ ſic non fuiſſet deus. An̄dendo dicitꝙ perſona chriſti peccare non potuit. nec natura humana. nec anima ſi conſiderent̉ ꝓut ſunt verbo vnita Si autem conſiderent̉ ꝓut ſi eēt vel eſſe poſſentnō vnita verbo ſꝫ ſeꝑata ab eo: potuit vel poſſet peccare. Sed contra illud obijcit dupliciter. Primo ſicNatura humana verbo vnita habuit libeꝝ arbitriūideo potuit peccare. Vbi reſpondendū ē: ꝙ non omnes habentes libeꝝ arbitrium pn̄t peccare. qꝛ angeli beati habent libeꝝ arbitrium. ⁊ tamen non poſſūtpeccare. ⁊ multo minus ipſe xp̄s. Vnde patet argumentū nō valere. Scd̓o obijcit ꝑ autoritatē ſcpͥtureque dicit virū beatū qui potuit trāſgredi ⁊ nō ē traſ