DI.ſimplicis eſt non ꝯiuncte atqꝫ cōpſite. cuinihil accidat: ſed ſolū qd̓ diuinū eſt ī natura habeat ſua. Et ſi ergo chriſtꝰ ẜm hoīemdicit̉ creatura. nō tn̄ ſimplicit̓ p̄dicādus ēcreatura. Nec ex eo ꝙ xp̄s ẜm hoīeꝫ d̓r eēcreatura pōt quis ꝓgredi ſic argumētādoSi ẜm ꝙ homo xp̄s eſt creatura. vel rationalis vel non. vel que eſt deus vel non. nitens ꝑ hoc ꝓbare xp̄m eſſe aliquid non diuinū. quia quod ipſe ē ẜm hominē ip̄e eſt.Et ideo ſi ẜm hominē eſt aliqua ſubſtātianō diuina: eſt vtiqꝫ aliquid nō diuinū Sꝫex tropicis locutiōibus non eſt recta argumentationis ꝓceſſio. Illa autē locutio tropica eſt qua xp̄s dicit̉ creatura. vel ſimpliciter vel cum adiunctione.Iſta eſt diſtinctio vndecima huiꝰtertij libri. In qͣ magiſter poſtꝙͣ egit d̓ ꝯditionibusconſequētibus ex actu vnionis ad dignitatem perſone pertinētibus. agit de conditionibus ad defectuꝫſpectantibꝰ. Et circa hoc tria facit. Primo oſtenditxp̄m nō debere dici creaturā ſimpl̓r ⁊ abſolutē. Scundo oſtēdit ꝙ p̄t dici creatura cū certa tn̄ determinatione Tertio autē excludit obiectioneꝫ que poſſetfieri in cōtrariū. Primū vſqꝫ ibi. His alijſqꝫ. Secundū vſqꝫ ibi. Et ſi ergo xp̄s. Tertiū vſqꝫ ad fidem diſtinctionis. In ſpeciali ſentētia magiſtri ſtat in tribꝰꝓpoſitionibus. quarū prima ē hec. Licet ꝑſona verbi ſit hypoſtatice in humana natura. abſolute tamenloquēdo xp̄s nō eſt creatura Hanc magiſter inſinians querit. vtrū ſit cōcedendū ꝙ chriſtus debeat dici factus vel creatus vel creatura. Ad quam queſtionem reſpondendo dicit. ꝙ nullo modo ſimpl̓r debeat dici ꝙ ſit factus vel creatꝰ vel creatura. qd̓ diuerſis ſanctoꝝ autoritatibus ꝓbat in lr̄a. quorum quidam dicunt. Exquo ꝑ ipſum facta ſunt oīa. non poteſt dici factus. ⁊ ꝑ ꝯſequens nec creatura. Alij ꝟodicunt. Si ipſe fuiſſet creatura. mandatum ſibi fuiſſet euangeliū p̄dicare. cum in euangelio dicat̉. Predicate euangeliū omni creatare. Alij vero aſſeruntSi eēt creatura eſſet ſubiectus vanitati. cuꝫ apoſtolus dicat omnē creaturaꝫ vanitati eē ſubiectā. q̄ omnia abſurda ſunt. ⁊ per conſequens ſimpl̓r loquēdoxp̄s non eſt creaturā. Secūda ꝓpoſitio ē hec. Quāuis ſimpl̓r loquendo non ſit ꝯcedendum. xp̄s eſt factus vel creatura. pōt tn̄ hec ꝓpoſitio concedi cundeterminatione ſumpta .ſ. dicendo ſic. chriſtꝰ ẜm naturā aſſumptaꝫ eſt creatura. vel xp̄s ẜm ꝙ homo incepit eē. Quod ꝓbat diuerſis ſanctoꝝ autori. Tertia ꝓpoſito eſt hec. Quāuis ſit ꝯcedēdū ꝙ xp̄s ẜmhumanaꝫ naturam ſit factus vel creatura. ex hoc inferri non debet ꝙ ſit creatus ſimpliciter. cum ibi atgueretur a locutione in tropi figura. Hec ꝓpoſitiopatet ꝑ hoc ꝙ arguitur ſic. Chriſtus ẜm ꝙ hō ē creatura. igitur xp̄s eſt creatura. qꝛ arguit̉ a ꝓpoſitione ſeu locutione que eſt in figura tropi. vbi videliceillud quod ē partis attribuitur toti. qualis modusarguendi non valet. Et tm̄ in ſpeciali.An homo ille ſemꝑ fuerit vel ceperit eſſe.XIIOſt predictaDI. XIIquerit̉. vtꝝ hō ille ceꝑit eſſe.vel ſꝑ fuerit. ſicut ſimpl̓r enūciamus xp̄m vel dei filiuꝫ ſꝑfuiſſe. nec cepiſſe. De hoc Aug ita inqͥt ſuper Ioh̓. Habuit aliqn̄ dei fil ius qd̓ nōdū Aug. ſuꝑhabuit idē ipſe hō dei filius. qꝛ nōduꝫ erat Iohāneꝫhō. Itē idē in eodeꝫ. Priuſqͣꝫ mūdus eſſetnec nos eramꝰ. nec ipſe mediator dei ⁊ hominū hō xp̄s ieſus. Idem ſuꝑ psͣ. Chriſtꝰnoſter ⁊ ſi forte hō recens ē. tn̄ ē eternꝰ de­ Augu. ſuꝑus. Alibi ꝟo legit̉ ꝙ puer ille creauit ſtel pſal.las. Et xp̄s dicit ſe eſſe pͥncipium: ⁊ eſſe an̄Abraā. His gͦ alijſqꝫ autoritatibꝰ in nulloreſultātes dicimꝰ hoīeꝫ illum inqͣꝫtū hō eſtcepiſſe. inqͣꝫtū verbum eſt ſemꝑ fuiſſe. Hicem̄ abſqꝫ diſtinctione non eſt referenda reſponſio. Nā ⁊ ip̄e Augꝰ hmōi vtit̉ diſtinctione in pluribus locis: dicēs ꝑ xp̄m oīaeſſe facta inqͣꝫtū verbū eſt. Scd̓m illud ꝟoꝙ hō ē. ip̄m eſſe factum ⁊ glorificatū. Si gͦad ꝑſonā reſpicias: ꝯfident̓ dic hoīem illūſꝑ fuiſſe. Si ꝟo ad naturā homīs: concedeeum cepiſſe.Si deꝰ aliū hoīem aſſumere potuit vel aliūde qͣꝫ d̓ genere Ade. bSolet etiam querivtrum aliū hominē vel aliunde qͣꝫ de genere illius Adam deus aſſumere potuerit?Reſpōſio.Ad quod ſane dici poteſt ipſum aliaꝫ animā ⁊ aliaꝫ carnem potuiſſe aſſumere. quiagratia tantuꝫ aſſumpta eſt anima illa et caro a verbo dei. Vt enī ait Auguſtinꝰ. In Auguſti.rebus per tempus ortis illa ſumma gratiaeſt. ꝙ homo in vnitate ꝑſone cōiunctus ēdeo. Potuit ergo deus aliā animā ⁊ aliaꝫcarnem ſumere. et carnem vtiqꝫ aliunde qͣꝫde genere Adam. Vnde Auguſtinus in li Auguſti.bro. xiij. de trinitate. Potuit itaqꝫ deꝰ hominem aliunde ſuſcipere: in quo eſſet mediator dei ⁊ hominū. non de genere illiusAdam qui peccato ſuo obligauit genꝰ humanum. ſicut ipſum quem primo creauit.non de genere alicuius creauit Poterat gͦvel ſic vel alio quo vellet mō creare vnumaliū de quo vinceret̉ victor pͥoris. Sꝫ melius iudicauit ⁊ de ip̄o qd̓ victū fuerat ganere aſſumere hoīem ꝑ quē hoīs vinceretinimicuꝫ. ⁊ tamen ex virgine cuius conceptum ſpūs nō caro: fides nō libido p̄uenitnec interfuit carnis cōcupiſcētia qua cēte