DI.ginis aut gratia aut natura. vel vtroqꝫ mōSi ꝟo natura: aut diuīa aūt humana. ſeddiuina non. ergo aut humana natura. autnō natura ē filius hominis. Si nō naturaergo gratia tantū. ⁊ ſi etiam natura humana nō. ideo minꝰ ꝑ gratiā. Si ergo gratia:filius homīs ē. adoptiuus filius eſſe videtur. vt ideꝫ ſit naturalis filius patris. ⁊ adRn̄ſio.optiuꝰ filius ꝟginis. Ad qd̓ dici pōt xp̄mfiliū virginis eſſe et natura vel naturaliteret gratia. nec tamen adoptiuus filius virginis eſt. qꝛ non ꝑ adoptioneꝫ: ſed ꝑ vnionē filius ꝟginis eſſe dicit̉. Filius em̄ virginis dicit̉. eo ꝙ in virgine hominē accepitī vnitatē ꝑſone. ⁊ hͦ fuit gratie ⁊ non natuAugꝰ. ſuper re. Unde Augꝰ ſuꝑ Ioh̓. ait. ꝙ vnigeniteſt equalis patri: non eſt gratie ſed nature.Ꝙ aūt in vnitateꝫ ꝑſone vnigeniti aſſūpteſt hō: gratie ē nō nature. Chriſtꝰ ergo necdei nec hoīs ē adoptiuꝰ filiꝰ. ſed dei naturaliter. ⁊ homīs naturaliter ⁊ gratia filiusAugꝰ de fide Ꝙ vero naturaliter ſit homīs filius: Auad Petꝝoſtendit in libro de fide ad Petrū. Ille ſcꝫdeus factus eſt naturaliter homīs filiꝰ quiē naturaliter filius vnigenitꝰ dei patris Ꝙaūt nō ſit adoptiuꝰ filius. ⁊ tamē gratia ſitHieroꝰ ſuper filiꝰ: ex ſubditis ꝓbatur teſtimonijs. Hieepiſtolam ad ronymus ſuꝑ epiſtolam ad Epheſios ait.Epheẜ.De xp̄o ieſu ſcriptuꝫ eſt. qꝛ ſemꝑ cum pr̄efuit. ⁊ nunqͣꝫ eū vt eēt voluntas pat̓na preceſſit. ⁊ ille quideꝫ natura filius eſt. nos vero adoptione. Ille nunqͣꝫ non fuit filiꝰ. nosanteqͣꝫ eſſemus predeſtinati ſumus. ⁊ tuncſpm̄ adoptionis accepimꝰ qn̄ credidimusfiliū dei. Hylarius quoqꝫ in libro. iij. de triHylariusnitate ait. Dominꝰ dicens clarifica filiū tuꝯtra neſtorꝯtraſabelliū um. nō ſolo nomine ꝯteſtatꝰ eſt ſe eſſe filiuꝫꝯtra arrium. dei. ſed etiaꝫ ꝓprietate. Nos ſumꝰ filij dei:ẜ nō talis hic filius. Hic em̄ verus ⁊ ꝓpriꝰeſt filius origine: non adoptione. veritate:non nuncupatione. natiuitate: non creatiAug. ſuꝑᵐ one. Augꝰ etiam ſuper Iohannē ait. NosIohāneꝫ ſumus filij gratia nō natura. vnigenitꝰ autem natura nō gratia. an hoc etiā in ipſo filio ad hominē referenduꝫ ē. Ita ſane. AmAmbroſiꝰ. bro. quoqꝫ in. j. libro d̓ trini. ait. Chriſtusfilius eſt nō ꝑ adoptionē ſed ꝑ naturā. peradoptionem nos filij dicimur: ille ꝑ veritatem nature eſt. Ex his euidenter oſtendit̉ꝙ xp̄s non ſit filius gratia adoptionis. Illa em̄ gratia intelligit̉ cū Aug. eum nō eſſegratia filiuꝫ aſſerit. gratia em̄ ſed non adoptionis. imo vnionis filius dei eſt filius hominis ⁊ econuerſo.Utrum ꝑſona vel natura predeſtinata ſit.Deīde ſi queriturvtꝝ p̄deſtinatio illa quā cōmemorat apl̓sſit de ꝑſona an d̓ natura? Sane dici pōt etꝑſonaꝫ filij que ſemꝑ fuit eſſe p̄deſtinatamẜm hoīem aſſumptū: vt ip̄a .ſ. ens hō eſſetdei filiꝰ. ⁊ naturā humanā eſſe p̄deſtinataꝫvt ꝟbo patris ꝑſonaliter vniret̉.Iſta eſt diſtinctio decima huiꝰ tertij libri. In qͣ magiſter poſtꝙͣ egit de ꝯditionibus cūſequentibꝰ actū vniōis quo ad naturā vnientē ⁊ vnitā. Agit de ꝯditionibꝰ eiuſdē quo ad ꝑſonā ī qͣ dicimus vnionē eſſe factaꝫ. Et tria facit. Primo .n. agitde ꝑfonalitate q̄ ꝑtinet ad dignitateꝫ nature. Scd̓od̓ adoptione q̄ ꝑtinet ad dignitatē gr̄e. Tertio de p̄deſtinatōe q̄ attinet dignitati glorie. Primū vſqꝫ ibiSi ꝟo querit̉. Scd̓ꝫ vſqꝫ ibi. Deinde ſi querit̉. Tertiū vſqꝫ ad finē diſtinctiōis In ſpeciali ſnīa magiſtriſtat in tribus ꝓpoſitiōibꝰ. quarū prima ē hec. Quāuis xp̄s vt homo ſit humane nature indiuidua ſubſtantia. idē tn̄ ẜm ꝙ hō nō eſt aliqua ꝑſona. Hāc inſinuans magiſter querit. Vtꝝ xp̄s ẜm ꝙ homo perſona ſit. Et ꝙ ſit perſona arguit ſic. Nam chriſtꝰ ẜm ꝙhomo eſt aliqͥd. aut igit̉ ē ſubſtātia aut aliud. non aliud. ergo ſubſtātia. ſed non ſubſtantia irrationalis.ergo rationalis. cū ergo oīs ſubſtantia rationalis ſitperſona. qꝛ ẜm Boetiū. ꝑſona eſt rōnalis nature indiuidua ſubſtātia. ſequit̉ xp̄m ẜm ꝙ hō eſſe ꝑſonamIn ꝯtrariū arguit ſic. Si xp̄s ẜm ꝙ homo eēt perſona. ipſa eſſet tertia ꝑſona in trinitate ⁊ nō alia: ſꝫ cuꝫilla ſit deus. ſequit̉ xp̄m ẜm ꝙ homo eſſe deū. conſequens eſt falſū. igit̉ illud ex quo ſequit̉ ſeu infertur.ſed hoc eſt aſſumptū. ergo ⁊cͣ. Et reſpondens magiſter dicit non eſſę cōcedenduꝫ xp̄m ẜm ꝙ hō eſſe perſonam. qꝛ dato ꝙ ſic. tunc verbum non naturam. ſꝫꝑſonam aſſumpſiſſet. qd̓ ē falſuꝫ. ideo xp̄s ẜm ꝙ homo nō eſt dicēdus ꝑſona vel aliqͥs. niſi forte iſta prepoſitio ẜm exp̄ſſe denotaret vnitatē ꝑſone. ⁊ hoc patet in lr̄a vbi etiā ponit multiplicē acceptionē huiꝰ p̄poſitionis. Poſtea magiſter ſoluit argumentū factūin oppoſitū: dicens iſta conſequentiā nō valere xp̄seſt ſubſtātia rationalis. ergo ē ꝑſona. qꝛ perfona dicit̉ quaſi res per ſe ſonans ⁊ non alteri ꝯiuncta. qd̓non eſt veꝝ de natura humana in xp̄o. Ex alio etiaꝫdicit conſequentiā illaꝫ non valere. qꝛ diffinitio ꝑſone in argumento allegata nō conuenit diuinis perſonis. licet alijs bn̄ ꝯueniat. ⁊ ſic relinquit nō fore concedendū ꝙ xp̄s ẜm ꝙ homo ſit perſona. Contra hociterū opponit ſic. Chriſtus ẜm ꝙ homo ē p̄deſtinatꝰvt ſit filius dei. ſed ẜm ꝙ eſt filius dei eſt ꝑſona. igit̉ẜm ꝙ eſt homo eſt ꝑſona. Et reſpondēs magiſter dicit antecedēs eſſe multiplex. qꝛ lyẜm cū reduplicatꝭon pōt cedere. vel ſuper p̄deſtinationem. ⁊ ſic aſſūptum eſt verum. ſed argumentū nō valet. vel poteſtcadere ſuper filiationē. ⁊ ſic argumentum eſt bonuꝫſed aſſumptum eſt falſum. Secūda ꝓpoſitio eſt hecFilius virginis temporalis non eſt dei filius adoptiuus ſed naturalis. Hanc magiſter p̄cedens querit.Utrum chriſtus ẜm ꝙ homo ſit filius adoptiuus.Et reſpōdet ehriſtum eſſe filium non adoptione. ſednatura. non tamen ſic dicitur filius natura ſicut dicitur deus natura diuinitatis. filius vero naturaliterꝓprietate natiuitatis. vel dicit̉ deus natura forma-