LI.dem ⁊ eſſe ⁊ dici. ex duabꝰ ⁊ in duabus naturis confitemur. Sic ergo dicit̉ aliud eſſefilius dei. aliud filius homīs. qꝛ alterius ēſubſtantie vel nature inqͣꝫtuꝫ eſt filius dei.alterius inqͣꝫtuꝫ eſt filius hominis. non ꝙipſe filius dei ⁊ hominis ſit duo illa diuerſa; id ē. due diuerſe nature.Autoritate confirmat determinationem.Aꝑte enim Hylarius in. ix. lib̓. de trini. ait. Cuꝫ non aliud ſitfilius homīs. neqꝫ aliud filius dei. verbuꝫem̄ caro factū eſt. ⁊ cū ille qui filius dei eſipſe ⁊ homīs ſit filius. requiro qͥs in hoc filio hominis glorificatus ſit? Euidenter dicit non aliud eſſe filiuꝫ dei. ⁊ aliud filiū hominis. Ex quo p̄miſſa roborat̉ ⁊ approbatur determinatio.Alia etiam verba autoritatum annotat vt determinet.Quod etiā dictumeſt vtrūqꝫ xp̄s ē: ⁊ vna ꝑſona. mouere poAuguſti. teſt lectorē ſicut et illud quod Augꝰ dicit īj. li. de trini. Quia forma dei formam ſeruiaccepit. vtrūqꝫ deus. vtrūqꝫ hō. Sꝫ vtrūqꝫ deus: ꝓpter accipientē deuꝫ. ⁊ vtrunqꝫhō ꝓpter acceptū hoīem. Et illud qd̓ ideꝫait in lib̓. de bono ꝑſeuerantie. Qui fidelisē: ī eo veraꝫ natura humanā credit ſuſcipiente deo verbo ita ſublimatā. vt qͥ fuſcepit⁊ qd̓ ſuſcepit vna eſſet in trinitate perſona.aſſumptione illa ineffabiliter faciēte perſone vnius in deo ⁊ hoīe veritatē. Si autemqui ſuſcepit. ⁊ qd̓ ſuſcepit vna eſt perſona.gͦ natura humana cū verbo vna eſt ꝑſona.Sed hec oīa ex tali ſenſu dicta fore tradūtvt vtrūqꝫ dicat̉ eſſe chriſtus et vna ꝑſonaqꝛ in vtroqꝫ vnus chriſtus et vna perſonEt hic autori ſubſiſtit. Ita etiā ſuſceptū cū ſuſcipiēte ditate vtit̉ vt cō cit̉ vna ꝑſona. qꝛ ſuſceptum ſuſcipienti eſtfirmet det̓mi ſociatū in vnitate ꝑſone. ⁊ ita ꝙ vnitas ꝑnationē.ſone ꝑmanſit. nō ita vt caro et aīa ſint vnꝰdeus. qꝛ vt ait Hiero. verbū eſt deus noncaro aſſumpta. Et Ambro. in li. iij. de ſpūſancto ait. Aliud eſt qd̓ aſſumpſit. et aliuoqd̓ aſſumptum eſt.Hic quandam ponit autoritatenque multum videtur huic ſnīe oppoſita.IIIEſt autem et aliudquod huic ſententie plurimū videt̉ obuiare. Ait em̄ Augꝰ in lib̓. j. ꝯtra MaximinūChriſtus vna ꝑſona eſt gemine ſubſtātie.qꝛ ⁊ deꝰ eſt ⁊ hō eſt. nec tn̄ deus vel hō ꝑshuius ſub̓e dici pōt. alioquin filius dei deus anteqͣꝫ ſuſciꝑet formā ſerui: non erat totus. ⁊ creuit cū hō diuinitati eius acceſſit.Ecce deū dicit non eſſe partē illius ꝑſone.Un̄ videt̉ illa ꝑſona nō conſtare ex deo et Rn̄ſio eorumhomine. Ad qd̓ etiā illi dicūt illam ꝑſonaꝫ patione.cum determinō ita ꝯſtare ex deo ⁊ hoīe: quaſi totuꝫ exꝑtibus. Ita em̄ ꝑtes alicuius totius cōueniūt. vt ex illis qd̓ nō erat cōſtituat̉. Nonaūt ſic humana ⁊ diuina natura ī xp̄o vniunt̉. Inexplicabilis em̄ eſt iſtius vnionisq̄nō eſt ꝑtiū rō. Quidā tn̄ noīe dei ibi ꝑſonā ſignificari putāt. qꝛ de tribus agebat ꝑſonis: quaꝝ nullā trinitatis ꝑtem eſſe dicebat: ſicut ꝑs iſtius ꝑſone nō eſt deus. Qd̓ſi de ꝑſona intelligat̉: manifeſtū eſt qꝛ ꝑſona non eſt ꝑs ꝑſone. Poſita eſt diligenterſnīa ſcd̓a ⁊ eius explanatio. cui in nullo velin modico obuiāt autoritates in tertia ſnīainducte q̄ iam conſideranda eſt.Tertia ſnīa que ſit p̄miſſarū ꝓpoſitionū intelligētia.In hac ergo ſentētia ſic d̓r deus factus homo. qꝛ hoīeꝫ accepit. ſic d̓r eſſe hō. qꝛ hoīem habet. vel quiaeſt habens hoīem. ⁊ hō factus deus: qꝛ aſſumptus eſt a deo. ⁊ hō eſſe deꝰ. qꝛ habēshoīem eſt deus. Cuꝫ gͦ dicit̉ deus ē homovel habitus p̄dicat̉ vel perſona ſed humanata. Et ꝙ ꝑſona humanata p̄dicet̉: Caſſi Caſſiod̓odorus oſtendere videt̉ dicēs. Factus eſtvt ita dixerim humanatus deus: qͥ etiā inaſſumptiōe carnis: deꝰ eſſe nō deſtitit. Qd̓tn̄ varie accipi pōt vt dicat̉ deus factꝰ humanatus. vel xp̄s factus deus humanatꝰvtrūqꝫ em̄ ſane dici pōt. Cuꝫ ergo dicit̉ factus eſt deus hō. multiplex ẜm iſtos fit intelligentia: vt naturā humanam accepiſſevel humanatū verbum eē incepiſſe intelligat̉. Nec tn̄ ſi incepit eſſe humanatuꝫ verbum. ideo ſequit̉ ꝙ inceperit eſſe verbumnec ſi deus factus eſt humanatum ꝟbum.ſequit̉ ꝙ factus ſit verbum. ſicut d̓ aliquodicit̉. Hodie iſte cepit eſſe bonus hō vel factus eſt bonꝰ homo. nec tn̄ hodie cepit eſſehomo: vel factus eſt homo.