DIdubio id quod prius non erat. ſed addiditẜm carnē. Scd̓m deuꝫ ꝟo erat prius. ⁊ nōerat qn̄ nō erat. Alijs quoqꝫ pluribus modis illi ſententie pōt opponi. quibus ſuꝑſedemus exercitationis ſtudiū lectori relinquētes. ⁊ ad aliam ꝓperantes.Hic explanat ſcd̓m ſnīaꝫ ⁊ earumlocutionū ſenſus.In ſecunda v̓o ſententia huiꝰ diſtinctionis talis videt̉ rō: vtcū dicit̉ deus factus ē hō. intelligat̉ cepiſſe eſſe ſubſiſtens ex duabus naturis vel tribus ſubſtātijs. ⁊ ecōuerſo hō factꝰ eſt deꝰqꝛ ſubſiſtēs in duabus naturis cepit eē deus. vel potius hō factꝰ eſt deus. ⁊ econuerſo dicit̉. qꝛ deus aſſumpſit hoīem: ⁊ hō aſAuguſti. ſumptus ē a deo. Un̄ Aug. dicit in lib̓. detrini. Talis fuit illa ſuſceptio que hoīeꝫ faceret deum. ⁊ deuꝫ hoīem. Uariat̉ autē intelligentia cū d̓r. deus eſt hō. ⁊ hō ē deus.Dicit̉ em̄ deus eſſe ꝑſona ſubſiſtēs in duabus: ⁊ ex duabus naturis. et perſona ſubſiſtens ī duabus ⁊ ex duabꝰ naturis d̓r eē deꝘ non ē ſde us .i. verbū vel natura diuina. Pōt em̄ p̄dicere natu? dicari ꝑſona ſimplex vel natura d̓ perſonarā vel ꝑſonaꝫ cōpoſita. Non eſt aūt vt ait Ioh̓. Dama.idē dicere naturā vel ꝑſonam.Ex quo ſenſu dicunt chriſtum predeſtinatum.Iſti dicūt chriſtup̄deſtinatū inqͣꝫtum ē hō .i. inqͣꝫtū eſt ſubſiſtens ex duabus ſubſtātijs .ſ. anima ⁊ carne. Nam qͣꝫtū ad naturā diuinitatis non ēip̄e p̄deſtinatus. Non gͦ inqͣꝫtum in ea velea ſubſiſtit p̄deſtinatus ē. ſed inqͣꝫtū ſubſiſtit in alijs duabus ſubſtātijs .i. in anima ⁊II pil̓ iucarne: hoc eſt inqͣꝫtū eſt homo.Qualit̓ exponūt autoritates pͥmeq̄ iſti vident̉ obuiare ſnīe.Oeterminant eſtaautoritates q̄ prime cōueniūt ſnīe. et huicvident̉ ꝯtradicere. vt cū legit̉. hō ille aſſūptus a verbo in ſingularitate ꝑſone. vel factus vna ꝑſona cū verbo de natura humana intelligat̉: que ꝟbo vnita eſt in ſingularitatē ꝑſone .i. ita ꝙ eadē ꝑſona q̄ priꝰ erat⁊ ſimplex erat. ſine īcremēto nūeri ꝑſona yetiā īmutata ꝑmāſit licꝫ cōpoſita. CōpoſiVIItionis ꝟo huius aliā dicunt eſſe rōnem qͣꝫſit in alijs homībus. qꝛ huius ex tribꝰ. aliorū ex duabus ſubſtātijs eſt compoſitioNegant quoqꝫ naturā humanā eſſe perſonā vel dei filiū. et ſicut vnū eundēqꝫ dicūteſſe hominē ⁊ deū. ⁊ filiū homīs et filiū deiita vnū ⁊ idem non aliud ⁊ aliud. ſicut necalium ⁊ alium.Quedam ponit qͥ p̄miſſis vident̉aduerſari.Sed his videnturaduerſari que ſubditis contine̓t̉ capitulisAit em̄ Augꝰ ſuꝑ Ioh̓. Aliud ē ꝟbū dei. Auguſti.aliud homo. ſed verbū caro factū eſt .i. hōnō itaqꝫ alia verbi. alia eſt hominis ꝑſonaqm̄ vtrūqꝫ xp̄s ⁊ vna ꝑſona. Idē ad Felicianū. Aliud dei filius. aliud homīs filiusẜ nō aliꝰ. Iteꝫ. Dei filiꝰ aliud de pr̄e. aliudde mr̄e. Idē in lib̓. j. d̓ trini. Cū filiꝰ ſit ⁊ deus ⁊ hō: alia ſubſtātia deus. alia hō.Qualit̓ his reſpondeant.Hec auteꝫ in huncmodū determināt. qꝛ cū dicit̉. aliud ꝟbuꝫdei. aliud hō. ſiue alia ſub̓a deus. alia homo. alterius nature ſignificatur xp̄s eē inqͣꝫtum eſt homo. ⁊ alterius inqͣꝫtum ē deꝰ.⁊ aliud natura qͣ eſt homo. aliud natura qͣē deus. Vt em̄ ait Ioh̓. Dama. IncōuerIo. Dam̄.ſe ⁊ inalterabiliter vnite ſunt ad iuicē nature. neqꝫ diuina diſtante a ꝓpriā ſimplicitate. neqꝫ humana aut cōuerſa in deitatisnaturā. aut in nō exiſtentiā diuiſa. neqꝫ exduabus vna facta compoſita natura. Cōpoſita em̄ natura neutri eaꝝ ex qͥbꝰ cōponit̉ naturꝭ: homouſia .i. ꝯſubſtantialis eſſepōt ex alteris ꝑficiēs alteꝝ. vt corpꝰ ex qͣttuor elemētis cōpoſitū. nec ignis nomīat̉nec aer. nec terra. nec aqua. nec hoꝝ alicuihomouſion dicit̉. Si gͦ ẜm hereticos xp̄svniꝰ cōpoſite nature poſt vnioneꝫ extitit.ex ſimplici natura ꝯuerſus eſt ī cōpoſitā. ⁊neqꝫ pr̄i ſimplicꝭ nature exn̄ti. neqꝫ mr̄i eſthomouſios. ⁊ neqꝫ deꝰ neqꝫ hō denoīabit̉ſꝫ xp̄s ſolū. ⁊ erit hoc nomē .ſ. xp̄s non ꝑſone ipſius natura. ſꝫ vnius ẜm ipſos cōpoſite nature. Nos aūt xp̄m non vniꝰ cōpoſitenature dogmatizamꝰ. ⁊ hoc nomen ſ xp̄sꝑſone dicimꝰ. nō monotropos .i. vno mōdictū. ſꝫ duaꝝ naturaꝝ eſſe ſignificatiuū ſ.deitatꝭ ⁊ humanitatꝭ. Ex deitate aūt ⁊ humanitate deū ꝑfectū ⁊ hoīem ꝑfectū eun-