IL.Si quis dixerit atqꝫ crediderit hoīem Ieſum xp̄m a filio dei aſſumptū nō fuiſſe anathema ſit. Qui etiā in pluribꝰ ſcpͥture locishmōi vtit̉ locutionibꝰ. Ille hō a ꝟbo dei ēaſſumptus. Ille homo factus eſt xp̄s. Etpropheta de homine xp̄o loquens deo ait.Reſponſio d̓ Beatus queꝫ elegiſti et aſſumpſiſti ⁊cͣ. Exterminans p̄. quibus conſequi videtur. ꝙ aliquis homomiſſas locutō aſſumptus ſit a verbo. et ita perſona a ꝑſona ſit aſſumpta. Sed qꝛ hoc nephas eſt dicere aūt ſentire. p̄miſſe locutōnes eiſqꝫ ſimles ẜm hanc intelligentiā ſane accipi debētvt homo xp̄us ſiue homo ille ſiue quidamhomo dicatur aſſumptus a verbo ſiue vntus verbo. nō qꝛ hominis ꝑſona ſit aſſumpta. vel vnita verbo. ſed qꝛ illa anima et caro illa aſſumpſa ſunt et vnita verbo in quibus ſubſiſtit ꝑſona dei et homīs. vt ad homis naturā non ad ꝑſonā reſpicias: cū aſſūptuꝫ vel vnitū. vel quendā vel aliquem inhmōi locutionibus ſcriptura cōmemorat.Quo circa cū querit̉ ſine ꝓpoſita autoritate an aliquis vel quidaꝫ ſit aſſumptus a ꝟbo vel vnitus verbo. ſine diſtinctione intelligentie nō eſt hic reddenda reſponſio. quoniam multiplex p̄miſſa eſt queſtio. ſꝫ inſtātie querētis ita determinato. ſi de hominisꝑſona queris. reſpondeo nō. ſi de hominisnatura. dico eſt.Iſta eſt diſtinctio quinta huiꝰ tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de ꝑſona aſſumte. de qualitate nature aſſumpte. et auctore aſſumptionis. mouet et determinat quaſdam dubitationes.Et circa hoc tria facit. Primo eniꝫ determinat quadā queſtiones pͥncipales. Scd̓o ſoluit queſtiones qͣſdā incidentes. Tertio remouet impugnātes. Primivſqꝫ ibi. Sed querit̉. Scd̓m vſqꝫ ibi. Ideo vero nonꝑſonā. Tertiū vſqꝫ ad finem diſtinctionis In ſpecialiſnīa magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibꝰ. quarū prima eſt hec. Perſona ꝑſonā vel natura naturā aſſumpſiſſe nullus ꝯcedit catholice. Hanc magiſter ponēsq̄rit quadrimembrē queſtionem. quaꝝ prima eſt hecUtrū ꝑſona aſſumpſit perſonā. Secunda eſt. vtrumnatura aſſumpſit ꝑſonam. Tertia eſt vtrum perſonaaſſumpſit naturā. Quarta eſt. vtrum natura aſſumpſit naturā. Et rn̄dendo dicit ad primos tres articulos ꝙ certū eſt ꝙ ꝑſona nō aſſumpſit ꝑſonam. nec natura perſonā. ſed ꝑſona naturā. Sed ad quartū articulū .ſ. an natura aſſumpſit naturā maxime difficile ērn̄dere .ſ. cum p̄clari doctores ſnīas quaſi contrarias de hoc vident̉ tenuiſſe. Nam ꝙ natura nō aſſumpſit naturā hoc videt̉ ſentire autoritas cōcilij toletanidicens. ꝙ ꝙͣuis incarnationē tota trinitas ſit operata cū oꝑa trinitatis adextra ſint indiuiſa ſicut eiꝰ ſubſtātia. ſolꝰ tn̄ filius carnē vel naturā aſſumpſit hūanāꝘ aūt natura naturā aſſumpſerit: hoc videt̉ ſentirebeatus Augꝰ. in de fide ad Petrū dicens. ꝙ iſta natura que ſemꝑ manet genita ex pr̄e naturā aſſumpſihumanā. vbi. b. Aug. expreſſe dicit naturā aſſumpſiſſe naturā. Et confirmat idē ꝑ. b. Augꝰ. in de fide adPetrū dicentē. ꝙ cum ꝑſona ſit idem quod natura.videt̉ certe Aug. velle naturā naturam aſſumpſiſſe.LLLQd̓ magiſter iteꝝ ꝯfirmat autoritatibꝰ ſanctoꝝ Hyla. ⁊ Hiero. quā difficultatē tandē ſoluēs dicit eſſe tonendū ꝙ diuina ꝑſona aſſumpſit humanā naturā. etꝙ natura diuina hūane nature in ꝑſona filij ſit vnitaet ꝙ natura diuina īcarnata ſit. Et ꝙͣuis dicat̉ ꝙ ſolus filius naturā ſeu formā accepit ab hac tn̄ exceptione nō excluditur natura diuina. ſed hoc dicitur ꝙhmōi aſſumptio in ꝑſona pr̄is vel ſpūſſancti nō ē fcāvnde cū d̓r ꝙ ꝓprium ſit filij ꝙ naturā humanam atſumpſit talis ſenſus exprimi intendit̉ ꝙ in ꝓpria hypoſtaſi filij ⁊ nō in tribus ꝑſonis deus ſibi humanamnaturā vniuit. ꝓ cuius euidētia magiſter allegat autoritatē. Damaſ. que patet in textu. Scd̓a ꝓpoſitioeſt hec. Licet ſit ꝯcedendū ꝙ diuina natura etiā ꝑſonā filij ſit incarnata. non tn̄ eſt affirmandū ſimpl̓r ꝙeadem ſit caro facta. Hanc magiſter ponēs querit.Cū natura diuina poſſit dici incarnata an etiā ſit concedendū ꝙ ſit caro facta. ſicut ratione incarnatōis dicit̉ ꝙ verbū caro factū eſt. Et rn̄det ꝙ ſi hmōi locutōnatura diuina eſt caro facta: in ſcriptura inueniaturintelligenda eſt vt idē ſit ꝙ incarnata. ſed tamen melius dicit̉ ſimpliciter eſt neganda. ne putet̉ ꝙ naturdiuina ſit in carnem ꝯuerſa. qꝛ iſte modus locutionisnimiā videt̉ facere expreſſionē. Et ſubdit querendo.Cū natura diuina aſſumpſit naturam hūanam. quare rōne illius aſſumptionis natura diuina non poſſetdici facta eſſe hō. vel eſſe homo. ſicut verbuꝫ dei dicitfactū eſſe homo. et eſſe hō ratione illius aſſumptiōisEt rn̄det hoc eſſe ideo. quia natura diuina nō vniuitſibi naturā humanam in vnitatē nature. ſicut verbūdei vniuit ſibi naturam humanā in vnitate perſone.Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Sic p̄uenit verbū dei corporis et aīe vnionē ꝙ nō aſſumpſit aliquā hoīs ꝑſonaꝫHanc mgr̄ inſinuās dicit ꝙ verbū non aſſumpſit perſonam hoīs. qꝛ caro humana et anima que verbumaſſumpſit nō fecerūt aliquā ꝑſonam an̄ aſſumptioneꝫſui Sed contra illud obijcit dupl̓r. Primo ſic Verbūaſſumpſit animā. ſed ex quo illa ſit ꝑſona cuꝫ rationalis nature indiuidua ſubſtantia verbum videt̉ aſſumpſiſſe perſonam. Scd̓o ſic. Scd̓m. b. Augꝰ. in expoſitione ſymboli. verbū aſſumpſit hoīem ſꝫ cuꝫ homoſit perſona videt̉ verbum aſſumpſiſſe ꝑſonam. qd̓ eſtꝯtra p̄dicta. Ad primā obiectioneꝫ reſpondet magiſter dicens. ꝙ anima carni vnita non habet rōnem ꝑſone. ſed tm̄ a corpore ſeparata. cum igitur ꝟbum n̄aſſumpſit aīam ſeꝑatam ſed coniunctā. videtur vt pͥus non aſſumpſiſſe ꝑſonā Et in hoc ꝙ magiſter dicitaīam eſſe ꝑſonam nō tenet̉ a modernis doctoribus.Ad ẜm dicit̉: cum dicit̉ verbum aſſumpſiſſe hominēly homo accipiendū eſt vt eſt expreſſiuū nature. ⁊ nōvt ſignificat ꝑſonam. Et tm̄ in ſpeciali.De intelligētia harū locutionumdeus factus eſt homo. deus eſt hoan his locutiōibus dicat̉ deus factus eſſe aliquid. vel eſſe aliquid.vel non eſſe aliquid.premiſſisauteꝫ emergit queſtio plu DI. VI.rimum cōtinēs vtilitatis.ſed nimiū difficultatꝭ atqꝫꝑplexitatis Cū .n. ꝯſtet exp̄dictis et alijs pluribus teſtimonijs. oēſqꝫ catholici vnanimiter fateant̉ deum factū eſſe hominē. et xp̄m verum deum eſſe.