L.nulla praue intelligentie ſuſpitōne notatisconſentimus dicentes. et perſonam filij aſſumpſiſſe naturā humana. et naturaꝫ diuinā humane nature in filio vnitaꝫ. eamqꝫ ſibi vniſſe vel aſſumpſiſſe. Vnde et vere inDeterminaª carnata dicit̉. Ꝙ vero dicit̉ ſolus filius fortio autorita­ mā ſerui accepiſſe. ꝑ hoc non excludit̉ diuina natura ab acceptione ſeruilis forme. ſedalie due perſone pater ſcꝫ et ſpirituſſanctuſItem et illud aliud. ſcꝫ id qd̓ eſt propriumfilij nō quod cōmune eſt trinitati: homineꝫaccepit. ſic oportet intellligi. id eſt propriein hypoſtaſi filij non tribus communiterſonis. diuina natura humanam naturaꝫ ſibi vniuit Qui ſenſus ex verbis IohannisIo. dam̄.damaſceni confirmatur qui totam diuinaꝫnaturam in vnam hypoſtaſim incarnataꝫeſſe euidenter aſſerit dicens. In humanatione dei verbi aimus omnem et perfectaꝫnaturam deitatis in vna eius hypoſtaſeonincarnatam eſſe. id eſt vnitam humane nature et non partē parti. Omni .n. humanonature aimus eſſe vnitam omnem deitatisnaturam vel ſubſtantiam. Item. Eademeſt natura in ſingl̓a hypoſtaſeon. id eſt peſonarum. et quando dicimus naturam verbi incarnatam eſſe ẜm beatos ſcilicet ẜmAthanaſium et Cyrillum. deitateꝫ dicimeſſe vnitam carni. et vnam naturaꝫ dei verbi incarnatā confitemur. Verbum auteꝫ etqd̓ cōmune eſt ſubſtātie poſſidet. et qd̓ proprietatis eſt habens hypoſtaſeos .i. ꝑſoneEx his manifeſte oſtendit̉ ꝙ natura diuina incarnata eſt Un̄ et eadē vere dicitur ſuſcepiſſe humanam naturam.An diuina natura debeat dici caro facta.Sꝫ queritur vtrūeadem diuina natura debeat dici caro facta ſicut verbum dicitur caro factū. Si em̄idē eſt incarnari qd̓ eſt carnem fieri: videripoteſt ita debere dici ꝙ ſit caro facta ſicutdicitur incarnata. Ad quod dicimus qͥa ſiReſpōſio. illud dictum in ſacra ſcriptura reperiretur.ex eadem intelligentia acciperet̉ qua cumdicitur incarnata. Sꝫ quia illud autoritasſubticuit. atqꝫ locutionis modus nimiamvideretur facere expreſſionem: ſi natura diuina diceretur caro facta. melius ſilere hocputo vel negare qͣꝫ temere aſſerere. ne ſi illud dicatur. conuertibilitas nature in naturam ſignificari putetur. Ex premiſſis indubitabilit̓ ꝯſtat ꝙ ꝑſona verbi ſiue natu-ra hoīs naturā .ſ. carnem et aīam aſſumpſitſed nō ꝑſonam hoīs. Si aūt natura diuinanaturam hoīs accepit. quare non dicit̉ facta homo vel eſſe homo ſicut verbum deiAd qd̓ dici pōt ꝙ dei filius dicit̉ factus hō Reſpōſiovel eſſe hō. nō ſoluꝫ qꝛ hoīem aſſūpſit. ſꝫ qͥaip̄m in vnitatem et ſingularitatē ſui et ꝑſone accepit. Natura autem diuina hoīem qͥdem accepit .i. hominis formaꝫ ſibi vniuitſed nō in ſingularitatē et vnitateꝫ ſui. Seruata em̄ ꝓprietate ac diuerſitate duarū naturarum ꝑſone ſingularitas extitit. Ideoqꝫ nō ſic dicit̉ diuina natura eſſe homo. velfacta homo: ſicut dei filius. Quidam tn̄ indifferenter vtrūqꝫ concedunt.Quare nō accepit perſonam hoīscū hominē acceperit.Ideo vero non ꝑſonaꝫ hominis aſſumpſit. qꝛ caro illa ⁊ anima illa non erant vnita in vnā ꝑſonā quaꝫaſſumpſerit. qꝛ non ex illis cōſtabat ꝑſonaquando illis vnitum verbum eſt. Nam ſibi inuicem ſunt vnita ſimul cum verbo Altera tamen vnione inuicem vnita ſunt illaduo. ſcilicet anima et caro. alia vnione verbo vnita ſunt. Quia alia eſt vnio anime ililius ad carneꝫ. ⁊ alia eſt vnio verbi ad animā illam et ad carnē Nō ergo accepit ꝟbūdei perſonā hominis ẜꝫ naturā. qꝛ non eratex carne illa et anima illa vna compoſitaꝑſona quā ꝟbum accepit. ſꝫ accipiendo vniuit et vniendo accepit.Contra hoc opinio qua probare qͥdam volunt perſonam accepiſſe ꝑſonam.Hic a quibuſdamopponit̉ ꝙ ꝑſona aſſumpſit ꝑſonam. Perſona em̄ ē ſubſtātia rōnalis indiuidue nature. hoc aūt eſt anima. Ergo ſi animā aſſumpſit. et ꝑſonam. quod ideo nō ſequit̉. quiaanima non eſt ꝑſona quādo alij rei vnita ēꝑſonaliter: ſed quando per ſe eſt. abſolutaem̄ a corpore ꝑſona eſt ſicuti angelus. Illaautē anima nunqͣꝫ fuit qͥn eſſet alij rei coniuncta. Ideoqꝫ non ea aſſumpta. ꝑſona eſtaſſumpta. Aliter quoqꝫ nitunt̉ ꝓbare v̓bū Alia ꝓbadei aſſumpſiſſe ꝑſonā qꝛ aſſumpſit aliqueꝫ tio.hoīem. Aſſumpſit em̄ Ieſum chriſtū. ergoaliquē hominē. Ꝙ auteꝫ hominem Ieſumchriſtum aſſumpſerit: Auguſti. in expoſitione ſymboli ſub anathemate tradit dicens