LI.non erat ſufficiens. Non ſunt ergo audiendi. qui non verum hominē filium dei ſuſcepiſſe dicunt. neqꝫ natum de femina. ſed falſam carnem et imaginem corporis ſimulatam oſtendiſſe videntibus. In quem errorem ꝓrumpunt. qꝛ timent qd̓ fieri non poſſit ſcilicet ne humana carne veritas et ſubſtantia dei inquinetur. et tamen predicantiſtum viſibilem ſolem radios ſuos per omnes feces ſpargere. et eos mundos et ſinceros ſeruare. Sic ergo viſibilia munda viſibilibus īmundijs ꝯtingi pn̄t et nō coinqͥnari quātomagis incōmutabilis ⁊ inuiſibilisveritas ꝑ ſpūm aīam. et ꝑ aīam corpus ſuſcipiens: totum hominē ſine ſui cōmutatione aſſumpſit. et ab omnibus infirmitatibliberauit. Ecce hic dicit dei ſapientiaꝫ perſpiritum aſſumpſiſſe animā. et ꝑ animā corpus. Spiritus em̄ ſanctus pars anime ſuperior. et maiori ſimilitudine d̓o ꝓpinquatqͣꝫ anima. ſcꝫ ipſa eadem ẜm inferiorē partem. et anima magis qͣꝫ corpus. et ideo nonincongrue anima d̓r aſſumpta per ſpiritumet corpus per animā.Ꝙ verbum ſimul aſſumpſit carnēet animam. neqꝫ caro priꝰ eſt cōcepta qͣꝫ aſſumpta.Si auteꝫ queriturvtrū verbum carne ſimul et animā aſſumpſerit. an prius animā qͣꝫ carnem. vel carneꝫqͣꝫ animam. et vtrum caro illa prius fueritin vtero virginis cōcepta. et poſtea aſſumpta. Veriſſime ⁊ abſqꝫ vlla ambiguitate dicitur quia exquo deus hominē aſſumpſit:totum aſſumpſit. ſimulqꝫ ſibi vniuit animam et carnem. nec caro prius fuit concepta ⁊ poſtmodum aſſumpta. ſed in conception aſſumpta. et in aſſumptinōe concepta.Unde Auguſtinus in libro de fide ad PeAuguſti.trum. Firmiſſime tene. et nullatenus dubites non carnem chriſti ſine diuinitate conceptam in vtero virginis priuſquam ſuſciperet̉ a verbo. ſed ipſum verbum deū ſuecarnis acceptione conceptum. ipſamqꝫ carnem verbi īcarnatione conceptam. Idemin libro de trinitate. Noneſſet dei hominūqꝫ mediator. niſi eſſet idem deus idem homo in vtroqꝫ vnus et verus. quam ſeruilem formam a ſolo filio ſuſceptam. tota trinitas cuius vna eſt voluntas et operatiofecit. Non autem in vtero virginis priuscaro ſuſcepta eſt. et poſtmodum diuinitasvenit in carnem. ſed mox vt verbum venitLLLin vterum. ſeruata veritate proprie naturefactum eſt caro et perfectus homo. et in veritate carnis ⁊ anime natꝰ eſt. De hoc etiaꝫGregorius in moralibus ait. Angelo nūciante ⁊ ſpiritu adueniento. mox verbum in ee8o.vte. romox intra vterum verbum caro.Iſta eſt diſtīctio ſecunda huiꝰ tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de perſona carnem aſſumente. tractat de modo aſſumendi. Et triafacit. Primo em̄ oſtendit ꝙ verbum totam naturamhumanam aſſumpſit integre. Secundo ꝙ ordinateaſſumpſit carnē ſcilicet mediante anima. Tertio ꝙ animam et carnem ſimul aſſumpſit tempore. Primumfacit a principio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Aſſumpſit deifiliꝰ. Scd̓m vſqꝫ ibi. Si autem queritur. Tertium vſqꝫ ad finē diſtinctionis In ſpeciali ſententia magiſtriſtat in tribus propoſitionibus quarum prima eſt hecFilius dei cum ſibi humanam naturam vniuit: totam Pnaturam ſcilicet corporis et anime ſimul aſſumpſit.Hanc magiſter probans dicit ſententialiter. ꝙ quiaper peccatum primorum parentum tota natura humana corrupta fuit. ideo dei filius totam naturaꝫ aſſumpſit que conſtat ex corpore et anima. vt totam naturam curaret et ſanctificaret. In chriſto enim vna ꝑſona fuit et due ſubſtantie ſeu nature. ſcilicet diuinaet humana. Si igitur habuit et aſſumpſit humanamſubſtantiam: aſſumpſit tam corpus ꝙͣ animam et perconſequens naturam totam et integram. cum nomine humanitatis corpus et anima ſimul intelliganturPoſteo excludit errorem quorundam dicentium. ꝙfilius dei carnem humanam vel humanitateꝫ non aſſumpſit ẜm ſubſtantiam ipſius nature. ſed ſolum ẜmquandam proprietatem. a qua proprietate hominisdenominationem accepit. et fuerunt iſti forte de opinione illorum hereticorum qui chriſtum ẜm ꝙ homodicebant non eſſe quid ſed aliqualiter ſe habens. ponentes humanitatem eſſe in chriſto vt habitum. Velde opinionē. Platōnis ponentis formas vel res in actu extra animam vt ſic proprietate participata chriſtus homo diceretur. Sed hunc erroreꝫ magiſter excludens dicit filium dei aſſumpſiſſe carnem et animāet omnes ꝓprietates ipſas ſequentes. Et hoc confirmat aucoritate Iohannis damaſceni. Secunda pro Zpoſitio eſt hec. Quāuis vtranqꝫ ſcilicet carnem ⁊ animam aſſumpſerit dei filius. tamen carnem aſſumpſitmediante anima. Hanc magiſter pones rationem huius addit dicens. ꝙ decebat ſimpliciſſimam diuinitatis eſſentiā corpori terre no nō vniri niſi mediante rationali eſſentia. que quidam vnio ab humano intellectu inueſtigari non poteſt. in qua vnione non corpꝰfantaſticum. ſed verum corpus natum de muliere criſtus aſſumpſit. quod tamen quidam hereticorum negabant. eſtimantes verbum dei veram carnem nonpoſſe aſſumere ſine ſui iniquinatione quorum erroriſveſaniam dicit elidi ꝑ radios ſolares: quos ſuper immunda et feda diffundi videmus et tamen non inquinari. Tertia ꝓproſitio eſt hec. In aſſumptione perfecte humanitatis inter conceptionem ⁊ animationēet vnionem non fuit ordo temporalis poſterioritatisvel prioritatis. Hanc magiſter inſinuās querit. Vtꝝverbum ſimul aſſumpſerit carnem et animaꝫ. vel prius carnem ꝙͣ animam aut econtra. Et reſpondendodicit ꝙ ſimul et ſemel carnem et animā aſſumpſit mediante ſpirituſſancti operationē. nec vnum prius aſſumpſit alio. Et ꝓbat hoc autoritatibus beatorumſcꝫ Augꝰ. et Grego. Et tm̄ in ſpeciali.