īͣ velaꝰ alixdAnlnōF6DL.volumus aliquid. Finis vero voluntatiseſt vel illud quod volumus. ꝑ quod impletur ipſa voluntas. vel potius aliud ꝓpterIntentō quō quod illud volumus. Intentio vero īteraccipit̉.dum ꝓ voluntate. interdum pro fine volūtatis accipitur. que diligēs ac pius lectorin ſcriptura vbi hec occurrunt diſcernereQuid ſit finit ſtudeat. Finis vero volūtatis ē delectatiobona vel mala. ad quā nitit̉ quiſqꝫ ꝑueniAuguſti. re. Vnde Augꝰ ſuꝑ illum locū pͣsͣ. Scrutans corda ⁊ renes. ſic ait. Deꝰ ſolꝰ ſcrutatur corda. id ē. qͥd quiſqꝫ cogitet. ⁊ renes .i.qͥd quēqꝫ delectet. Quia finis cure ⁊ cogitationis ē delectatio. ad quā cura ⁊ cogitatione nititur quiſqꝫ ꝑuenire. ⁊ poulopoſt.Opera noſtra que ſūt in dictis ⁊ factis poſſunt homines videre. ſed qͦ animo fiant. etquo venire cupiant. ſolus deus videt. quicum videt cor eē in celo. ⁊ nō delectari nosin carne ſꝫ in dn̄o. id ē. cū bone ſūt cogitationes ⁊ earū fines. dirigit iuſtum. Idē ſuꝑalteriꝰ psͣ. locū illū ſcꝫ In laqueo iſto queabſconderūt cōprehēſus eſt pes eoꝝ. dicitPes anime amor eſt. qͥ ſi prauus eſt: d̓r cupiditas vel libido. ſi rectꝰ: dicit̉ charitas.Eo mouet̉ anima quaſi ad locum quo tendit. id eſt. ad delectionem bonā vel malaꝫ.Repetit p̄di. quo ꝑ ſe ꝑueniſſe ꝑ amorem letat̉. Finis ercta ſubdēs ex go voluntatis vt p̄miſſum eſt d̓r et illd̓ qd̓emplum.volumus ⁊ illud ꝓpter quod volumus. ⁊intentio ad illud reſpicit ꝓpter qd̓ volumꝰ⁊ voluntas ad illud quod volumꝰ. vt ꝟbigratia. Si velim eſurientē reficere vt habeam vitam eternam. volūtas ē qua volo reficere eſurientē. cuiꝰ finis eſt refectio eſuriētis. Intentio vero eſt qua ſic ad vitaꝫ peruenire volo. Finis vero ſupremꝰ eſt ip̄a vita. ad quā ⁊ alius finis refert̉.An illa intentio ſit volūtas. gSꝫ queritur vtrūintentio talis ſit voluntas; ⁊ ſi voluntas ēan in hoc oꝑe ſit vna eademqꝫ voluntas. qͣvolo reficere eſurientem. ⁊ qua volo habere vitā eternā? Uidet̉ nempe talis intētiovoluntas eſſe. vt em̄ volūtas eſt qua voloUtrū alia vireficere pauꝑem. ita et volūtas ē qͣ ꝑ illudlūtas hec ab volo habere vitam. Et alia qͥdem videturalia ſit.volūtas eſſe qua volo habere vitaꝫ. ⁊ aliaqua pauꝑi ſubuenire volo. Sꝫ iſta ad illaꝫrefert̉. Naꝫ ⁊ ſi hoc ita placeat vt ī eo cumaliqua delectatione voluntas acqͥeſcat. nōdū ē tn̄ illud quo tendit̉. ſed hoc ad illd̓ reXXXVIIIfert̉ vt illd̓ deputet̉ tāqͣꝫ patria ciuis. iſtudꝟo tanqͣꝫ refectio vel manſio viatoris. Etſunt iſte voluntates affectus ſiue motꝰ mētis quibus quaſi greſſibus vel paſſibꝰ tenditur ad patriam. Sicut ergo altera eſt voluntas videndi feneſtras. vt ſupra docēteAugꝭ. didicimꝰ. altera que ex iſta nectiturvolūtas .ſ. ꝑ feneſtras videndi trāſeuntesIta nōnullis alia videtur eſſe volūtas elemoſynas dandi pauꝑi. alia volūtas habēdi vitam. Alij aūt putant ꝙ vna ſit voluntas ⁊ hic ⁊ ibi. ſed ꝓpter ſubiectorū multiplicitatem. diuerſitas memorat̉ volūtatūCeteꝝ quolibet hoꝝ veꝝ ſit. illud nulli inambiguum venit. qͥn voluntas ex ſuo finepenſet̉. vtrū recta ſit an praua. peccatū angratia. ⁊ qͥn noīe intentiōis aliqn̄ finis aliquando volūtas intelligat̉.Iſta ē diſtinctio. xxxviij. huiꝰ ſecūdi libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de pctō actuali ẜm ſe. incipit agere de peccati radice .ſ. de volūtate que eſt radix peccati. Et tria circa hoc facit. Nampͥmo agit de voluntatis rectitudine ⁊ ꝑuerſitate Secundo de voluntatis ⁊ intentionis diuerſitate. Tertio de voluntate finis ⁊ eorum que ſunt ad finē idemptitate. Primū vſqꝫ ibi. Solet etiam queri. Secūdūvſqꝫ ibi. Sed queritur vtrum. Tertium vſqꝫ ad finēdiſtinctionis. In ſpeciali ſententia magiſtri ſtat ī tribus propoſitionibus. quarum prima eſt hec. Exbono vel malo fine perpenditur rectitudo vel ꝑuer.ſitas voluntatis humane. Hanc magiſter ponens dicit ꝙ voluntas humana rectitudineꝫ vel peruerſitatem habet a fine bono vel malo. Vnde bonꝰ finis voluntatis eſt charitas. beatitudo ipſa vita eterna deꝰip̄e ẜm Auguſtinum. quod ꝓpter charitatem nō ſitrecte non fit. Qui quidem voluntatis finis .ſ. charitas ad finem vlteriorem ordinat̉ .ſ. ad deuꝫ Malaꝝvero voluntatum finis eſt mala delectatio in actu vitioſo. Et ſubdit ꝙ tam bone ꝙͣ male voluntates poſſunt habere plures fines inter medios. qui ſunt quaſi iter quoddam ⁊ via ad vltimum finem ꝑueniendi.Contra quod magiſter obijcit autoritate beati Auguſtini qͣ dicit ꝙ non poſſumus duos fines conſtituere ſimul. Et reſpondens dicit ꝙ hoc verum ſit. vbi fines ſic ſe habent ꝙ vnus non ſit ſub alio contentus.vel ꝙ vnus non ſit ad alium ordinatus. ⁊ nō vbi vnꝰad alium refert̉. ſicut eſt in propoſito. Secūda ꝓpoſitio eſt hec. Voluntatem ⁊ intentioneꝫ omnino fore idem congruo negatur. eo ꝙ ꝑ voluntatem ⁊ nonꝑ intentionem potentia affectiua nominatur. Hancmagiſter probans querit. Vtrū voluntas ⁊ intentioſint idem. Et reſpondet ꝙ non omnino ſint idem. ꝙvoluntas nominat potentiam volitiuam. intētio aūtnō. quod ex verbis beati Auguſtini declarans diciꝙ voluntas eſt potentia qua volumus. finis vero eſtillud quod volumus. Intentio ꝟo eſt illa īterior motio qua ꝑ voluntatem in fineꝫ tendimus. ſicut ex gratia. ſi velim eſurientem reficere vt habeā vitam eternā tunc volūtas eſt potētia qͣ volo reficere eſurientēcuiꝰ finis mediꝰ ē refectio eſuriētis. Vltimꝰ ꝟo finisē vita eterna. Intētio vero eſt motꝰ quo ad finem ꝑuenire volo. Un̄ patet iſta tria nō eſſe omnino idem.Tertia propoſitio eſt hec Satis ꝯſtat ꝓbabile ꝙ