DI.de. lxxxiij. queſtio. ꝙ deus auctor mali nōſit. in pͥmo libro retracta. quō id intelligendum ſit aꝑit dicens. Videndū ē ne male intelligat̉ qd̓ dixi. deus auctor mali non ē. qͥ⁊ omniū que ſunt auctor eſt. quia inquātūſūt: intātuꝫ bona ſunt. ⁊ ne hinc putet̉ nonab illo eſſe penā malorū que vtiqꝫ maluꝫ ēhis qui puniuntur. ſed hec ita dixi ſicut dictum eſt. deus mortē nō fecit. cuꝫ alibi ſcriꝘ pena malorū t̉ a deo. ptum ſit. mors ⁊ vita dn̄o eſt. Malorumergo pena q̄ a deo eſt. maluꝫ ē qͥdem malisſꝫ in bonis dei oꝑbꝰ ē. qm̄ iuſtuꝫ ē vt malipuniant̉. ⁊ vtiqꝫ bonum ē omne qd̓ iuſtumQuō dictum ē. Sic ergo dicit̉ deus non feciſſe mortem.ſit deꝰ morteꝫ qꝛ nō fecit illud ꝓ quo mors infligitur. id ēnō fecit.peccatum. Audiſti lector cauſam dictoruꝫex qua ſana intelligentia ſumatur. cuꝫ dicitur: deus non eſt auctor mali. ⁊ deꝰ morteꝫnon fecit.Iſta eſt diſtinctio. xxxvij. huiꝰ ſecūdi libri. In qua quidē diſtinctione magiſter oſtēſoquomodo vnum peccatuꝫ ſit pena alterius. inquirithic conſequenter qualiter auctor malorū ſit deꝰ. Etcirca hoc tria facit. Nam primo ponit quandam opnionem. Secūdo eiuſdem opinionis confirmationēTertio reddit ad ſue intentionis oppreſſionem. Prmum facit vſqꝫ ibi. Ex quo colligitur. Secūduꝫ vſeibi. Cum igitur in hoc omnes. Tertium vſqꝫ ad finēdiſtinctionis. In ſpeciali ſententia magiſtri ſtat ī tribus propoſitionibos quarum prima eſt hec Aliqͦvolunt aſſerere voluntatem malam. ⁊ actum eiꝰ malum nullatenus a deo procedere. Hanc magiſter ponens dicit vt ſupra dictum fuit quoſdam opinari. ꝙvoluntas mala ⁊ actus eius nec bona ſunt nec a deoſunt etiam quacunqꝫ ratione cōfirmantes dictum fuum ꝑ illud Iob. j. ſine ip̄o factuꝫ eſt nihil .i. peccatūRatio autem contrarium opinantium .ſ. Auguſtifuit iſta. vt ſupra dictum eſt. ꝙ ſi talia a deo eſſent inquantum ſunt. eo ꝙ inquantum ſunt bona ſunt Hocſoluentes dicunt. ꝙ iſta propoſitio. Omnia que ſuntinquantum ſunt bona ſunt. ſolum habet veritatē inhis quę naturale ⁊ ſubſtantiale eſſe habēt. quale eēpeccata non habent. Secunda propoſitio eſt heNihili cuiuſmodi ſunt peccata deus indebite ponit̉eſſe cauſa. Hanc magiſter probat duabus rationibꝰquarum prima eſt hec. Illd̓ ꝑ quod homo ſit deterior nō eſt a deo. ſed ꝑ peccata homo ſit deterior. ergo⁊cͣ. Item ſic. Nihili deus nō eſt auctor. cuꝫ ergo peccatum ſit nihil. vt dicit̉ Ioh̓ .j. ergo ip̄m non ē a deovt dicit opinio. Et magiſter vtrāqꝫ opinionē .ſ. illamque dicit peccatum eſſe a deo inꝙͣtum eſt actus quidam. ⁊ illā que dicit peccatum nullo modo eē a deoreliquit indeterminatam. committens ip̄as diligētielectorum. Tertia propoptio eſt hec. Scd̓ꝫ concordem ſanctorum doctorum ſententiam hereticum eſtdicere deum per ſe cauſam alicuiꝰ mali culpe. Hancmagiſter ponens dicit deum tm̄ poſſe eſſe cauſaꝫ mali pene. Vnde Amos. iij. dicitur. Non eſt malum inciuitate quod non fecit dn̄s. Et Eſa. xlv. Ego ſū dominus creans malum ⁊ faciēs bonum que ꝓpoſitiones veritatem non haberent. niſi deꝰ eſſet auctor mali pene. Contra quam ſententiam magiſter arguit ꝑillud Sapien̄ .j. Deus mortem non fecit. que tamē ēquoddam malum pene. Ad quod reſpondens dicitXXXVIIIꝙ illam ſcripture autoritateꝫ eſſe intelligendā. ꝙ deus pctm̄ illud non fecit. ſcꝫ maluꝫ culpe quod eſt cauſa mortis. ita ꝙ nomine effectus ſignificet̉ ibi cauſaEt tm̄ in ſpeciali.De voluntate ⁊ fine ex quo ⁊ ipſaiudicatur.Oſt predicta or. xxxde volūtate eiuſqꝫ fine diſſerēdum ē. Sciendū gͦ eſt ꝙ ex fi­ Quid ſit boAne ſuo (vt ait Augꝰ) volūtasnus finis.cognoſcit̉ vtruꝫ recta an praua ſit Finis aūt bone volūtatꝭ beatitudo ēvita eterna. ipſe deus Male vero finis eſtaliud ſcꝫ maledictio vel aliqͥd aliud in qͦ nōdebet volūtas qͥeſcere. Finē bonū inſinuat ꝓpheta dicens. Om̄is ꝯſūmationis vidi fine ⁊cͣ. Charitas gͦ cuiꝰ latū mandatū ēfinis om̄is cōſummationis ē .i. om̄is bonevolūtatis ⁊ actionis ad quā om̄e p̄ceptuꝫreferendum ē. Un̄ Augꝰ in ench̓. Oīa p̄cepta diuina referunt̉ ad charitatē De qͣ dic̄apl̓s. Finis p̄cepti ē charitas de corde puro ⁊ ꝯſcientia bona ⁊ fide nō ficta. Oīs itaꝙ p̄cepti finis charitas ē .i. ad charitatē refert̉ om̄e p̄ceptum. Qd̓ ꝟo ita fit vl̓ timorepene vel aliqͣ intentione carnali vt nō referatur ad charitatē que ē dilectio dei ⁊ ꝓximi. nondū fit quēadmodū oportet fieri: qͣꝫuis fieri videat̉. Tūc em̄ recte fiūt que mādat deus ⁊ que conſilio monet. cum referūtur ad dilectionē dei ⁊ ꝓximi. His verbisaꝑte inſinuat̉ qͥs ſit rectus finis volūtatisſiue actionis bone .ſ. charitas q̄ ⁊ deꝰ ē. vtſupra oſtendimus.Ꝙ deus ē finis omnis bone actōisqꝛ charitas ē. nec tm̄ ſpūſſanctusſed etiam xp̄s ⁊ pater. nec hi ſunttres fines ſed vnus.Qui ergo charitatē ſibi ponit finē. deuꝫ ſibi ponit finē. vn̄ etxp̄m finē legꝭ ad iuſticiā dic̄ apl̓us eē oī credēti. Et recte d̓r xp̄s finis legis ad iuſticiāqꝛ vt ait Augꝰ in lib̓. ſnīaꝝ ꝓſperi. in xp̄olex iuſticie nō ꝯſumit̉ ſꝫ implet̉. Om̄is em̄ꝑfectio ex ip̄o ⁊ in ip̄o ē. ⁊ vltra quē non ēqͦ ſpes ſe extēdat. Finis fideliū xp̄s eſt. adquē cū ꝑuenerit currētis intētio. nō habetqͦ ampliꝰ poſſit venire. ſꝫ hꝫ id in qͦ debeat īͣmanere. Finis gͦ rectꝰ atqꝫ ſupremꝰ deꝰ pr̄ e⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ. nec hi tres ſūt tres finesſꝫ vnꝰ finis. qꝛ nō tres dij. ſꝫ vnꝰ deus.