DI.Nam ſi vt quibuſdam placuit qd̓ dictū eſtita accipiat̉. Non eſt volentis neqꝫ currentis: ſꝫ miſerentis dei. tanqͣꝫ diceret̉. nō ſufficit ſola voluntas hominis: ſi nō ſit etiā miſericordia dei. Econtra dicitur non ſufficitetiam miſericordia dei ſi non ſit etiā voluntas hominis. Ac per hoc ſi recte dictuꝫ eſtillud. quia id volūtas hominis ſola nō implet. cur non etiam a contrario recte d̓r nonmiſerentis eſt dei: ſed volentis eſt hominiscum id miſericordia dei ſola non impleat.Homo enim credere vel ſperare non poterit: niſi velit. nec ꝑuenire ad palmā: niſi volūtate currat. Reſtat gͦ vt ideo ita recte dictum intelligat̉. vt totū det̉ deo qͥ hoīs voluntatem bonā p̄uenit ⁊ p̄parat adiuuandam. ⁊ adiuuat p̄paratam. nolentē preuenit vt velit. volentem ſubſequit̉ ne fruſtravelit. Ecce his verbis ⁊ alijs premiſſiseuidenter tradit̉ qꝛ voluntas homīs p̄paratur ⁊ p̄uenitur gr̄a dei vt velit bonum.⁊ adiuuat̉ ne fruſtra velit.Ꝙ bona voluntas comitatur gratiam.Itaqꝫ bona volūtas comitat̉ gr̄am: non gratia voluntateꝫ.Unde Augꝰ. ad Bonifacium papam ſcribens contra pelagianos inqͥt. Cū fides impetrat iuſtificationem ſicut vnicuiqꝫ deusꝑtitus eſt menſurā fidei. non gr̄am dei aliquid meriti p̄cedit humani. ſed ip̄a meret̉augeri. vt aucta mereat̉ ⁊ ꝑfici volūtate comitante: non ducente. pediſſeqͣ: nō preuia.Ecce hic aꝑte habes ꝙ gratia p̄uenit bōevoluntatis meritū. ⁊ ip̄a bona volūtas pediſſequa eſt gratie non p̄uia.Que ſit gr̄a voluntatem p̄ueniēsſcꝫ fides cum dilectiōe.Et ſi diligenter intendas nihilominus tibi monſtrat̉ que ſitip̄a gr̄a voluntatem p̄ueniēs ⁊ p̄parans.ſcꝫ fides cum dilectōe. Ideoqꝫ Augꝰ. in eodem tractans quō iuſtificati ſumus ex fide⁊ tn̄ gratis. vtrunqꝫ enim dicit apl̓s qui dicit. Iuſtificati ex fide. alibi ait. Iuſtificatigratis ꝑ gratiam. hoc em̄ ideo dixit: ne fides ip̄a ſuꝑba ſit ne dicat ſibi: ſi ex fide iuſtificati. quō gratis? Qd̓ em̄ fides meret̉:XXVIcur non potiꝰ reddit̉ qͣꝫ donat̉. Non dicathō iſta fidelis. qꝛ cum dixerit habeo fidemvt merear iuſtificationem. Reſpondet̉ ei.Quid habes qd̓ non accepiſti? Fides em̄qua iuſtificatus es: gratis tibi data ē. Hicaꝑte oſtendit̉ ꝙ fides eſt cauſa iuſtificationis. ⁊ ip̄a eſt gratia ⁊ beneficiū quo hominis p̄uenitur voluntas ⁊ p̄parat̉. Un̄ Auguſtinus in pͥmo libro retractationuꝫ. Voluntas eſt qua ⁊ peccatur ⁊ recte viuitur.Voluntas ꝟo ip̄a niſi dei gratia liberetura ẜuitute qua peccati ẜua facta eſt. ⁊ vt vitia ſuperet ⁊ adiuuetur. recte pieqꝫ viui amortalibus non poteſt. ⁊ hͦ beneficiuꝫ quoliberat̉ niſi eam ꝑueniret iam meritis daretur. ⁊ non eſſet gratia: que vtiqꝫ gratis datur. Preuenitur ergo bona homīs volun­ De beneficiotas illo gratie bn̄ficio quo liberat̉ ⁊ p̄para? quo volūtastur. Et illud beneficiū fides chriſti recte in lberatelligit̉. ſicut Augꝰ. in ench̓. euident̓ oſtendit dicens. Ip̄m arbitrium liberanduꝫ eſtpoſt illam ruinam a ſeruitute peccati. Necomnino per ſeipſum: ſed per ſolam dei gratiam que in fide chriſti poſita eſt liberatur⁊ voluntas preparet̉. Ecce aperte dicitgratiam per quam liberat̉ arbitrium ⁊ preparatur voluntas. ſitam eſſe in fide chriſti.Fides enim chriſti (vt in eodem ait) impetrat quod lex imperat.Ꝙ voluntas bona que preueniturgratia quedam dei dona preuenitIpſa tamen eadeꝫvoluntas quedam gr̄e dona p̄uenit. Und̓Augꝰ. in ench̓. Precedit bōa volūtas hominis ml̓ta dei dona: ſed non oīa. que aūtnon p̄cedit: ip̄a in eis eſt ⁊ ip̄a iuuat. Naꝫvtrūqꝫ legit̉ in ſanctis eloquijs. Et miſericordia eius p̄uenit me. ⁊ miſcd̓ia dei ſubſequetur me. Nolentem quippe p̄uenit vt velit. volentem ſubſequitur ne fruſtra velit.Cur em̄ ammonemur orare ꝓ inimicis noſtris nolentibus pie viuere: niſi vt deus ineis operet̉ ⁊ velle. Itēqꝫ cur ammonemurpetere vt accipiamus: niſi vt ab illo fiat qd̓volumus a quo factum eſt vt velimꝰ. Inde apl̓us ait. Nō eſt volētis neqꝫ currētis:ſed dei miſerētis. Ex his apparet ꝙ bōahoīs volūtas q̄dā dōa dei p̄uenit. quia eācomitat̉ gratia adiuuans. ⁊ qͥbuſdam preuenit̉. quia eam p̄uenit gratia operans .ſ.fides cum charitate.