LI.Que predictis videant̉ aduerſariſcꝫ qd̓ videt̉ dici fidem eſſe ex voluntate.Non e tamen ignorandum quod alibi Auguſtinus ſignificare videt̉ ꝙ ex voluntate ſit fides. de illo ꝟbo apoſtoli. Corde credit̉ ad iuſticiam. itaſuꝑ Iohannem tractans. Ideo non ſimpliciter apoſtolus ait credit̉. ſed corde creditur. quia cetera poteſt homo nolens. credere non niſi volēs. intrare eccleſiaꝫ ⁊ accedere ad altare poteſt nolens ſed non credere. Iteꝫ ſuꝑ Geneſimꝭ vbi Laban ⁊ Batuel dixerunt. Vocemꝰ puellam ⁊ queramRn̄ſiocū de eius volūtatem. dicit expoſitor. quia fideslatione eſt voluntatis non neceſſitatꝭ Ad quodreſpondentes dicimus. non hec ita accipienda fore vt ex voluntate hominis fides ītelligatur prouenire cū ipſa ſit proprie deidonum. vt ait apoſtolus. et ex ea bona hominis merita incipiant. Per hanc enim vtait. Auguſtinus ſuper pſalmum. lxvj. iuſtificatur impius. id eſt. fit de impio pius. vtᵏdeinde ipſa fides incipiat per dilectionemoperari. vnde omnia bona merita incipiūtSꝫ potius hec ideo ita dicta ſūt. quia noneſt fides niſi in eo. qui vult credere cuiꝰ bonam voluntatem fides preuenit nō tempore ſed cauſa et natura. Vnde Auguſtinusſupra congruenter dixit. ꝙ bona voluntasin eis donis eſt que non precedit. ⁊ ipſa iuuat. quia ea iuuat quibus preuenit̉ dū eisconſentit ad effectum boni ⁊ in eis eſt. quiatempore ab eis nō precedit̉.Quedaꝫ adhuc addit que grauiorem faciunt queſtionē .ſ. ꝙ cogitatio boni precedit fidem.Ceterum hāc queſtionem magis acuunt. ⁊ vrgent vba Auguſtini quibus in libro de predeſtinationeſanctorum vtitur ꝑtractans illud verbumapoſtoli. Non ꝙ ſufficientes ſimus cogitare aliquid quaſi ex nobis. Attendant īquithic ⁊ verba iſta perpendant: qui putant exnobis eſſe fidei ceptū. ⁊ ex deo eſſe fidei ſuꝑplementum. Cōmendās em̄ iſtā gr̄am quenō dat̉ ẜm aliqua merita. ſed efficit omniabona merita inquit. nō ꝙ ſufficiē es ſimuscogitare aliquid boni .ſ. ex nobis. Quis autem nō videat prius eē cogitare qͣꝫ credereIINullꝰ quippe credit aliqͥd niſi prius cogitauerit eſſe credendū. Si ergo cogitare bonūnon ē ex nobis. vt hic apl̓us tradit: nec credere. quāqͣꝫ ⁊ ip̄m credere nihil ē alid̓ qͣꝫ cūQuid ſit creaſſentione mētꝭ cogitare. Hic videt̉ inſinudere.are ꝙ cogitatio bona p̄cedat fidē. ⁊ ita bona voluntas p̄uenit fidem. nō p̄ueniat̉. qd̓p̄dictis aduerſari videt̉. Ad hoc aūt di Determlatiscimus ꝙ aliqn̄ cogitatio bona ſiue voluntas p̄uenit fidem. ſed nō eſt illa bona volūtas vel cogitatio qua recte viuit̉. Illa em̄ſine fide ⁊ caritate nō eſt. Nā vt ait Augꝰ.ad Anaſtaſium. ſine ſpiritu nō eſt volūtashominis libera. cuꝫ cupiditatibus vincat̉nō ē libera ad bonū niſi liberata fuerit. Nōaūt liberat̉ niſi ꝑ ſpiritūſanctum diffundatur charitas in cordibꝰ. nō eſt libera volūtas niſi eaꝫ liberet gr̄a ꝑ legem fidei. id eſt.nō eſt libera ſine fide oꝑante ꝑ dilectionem⁊ illa ſufficiēter bona eſt. Nō eſt em̄ fructꝰbonus qui de charitatis radice non ſurgit.Si ꝟo aſſit fides oꝑans ꝑ dilectionē: ſit delectatioboni.De illa cogitatōne boni que precedit fidem plene diſſeritur.Illa autem cogitatio ſiue volūtas que fidem ⁊ charitatē aliaſqꝫ iuſtificatiōes p̄cedit nō ſufficit ad ſalutēnec recte ea viuit̉ Hac volūtate cōcupiſcit̉ o ītellectꝰ ⁊illa bona volūtas que ē magnū bonū: iſta ⁊ mali. volūvero nō. Alia ergo illa eſt volūtas ſiue cō­ tātem p̄cedgitatio: alia iſta. Et ſicut illa iſtam p̄cedit.ita illam preuenit intellectus Unde Augꝰ. Auguſti.iſtam diſtinguens ſuꝑ illum locū psͣ. Concupiuit aīa mea de ſi. iu. ait. Cōcupiuit deſiderare īquit. nō deſiderauit. Uidemꝰ em̄rōne nōnunqͣꝫ qͣꝫ vtiles ſunt iuſtificatōnesdei. ſꝫ infirmitate p̄pediti aliqn̄ nō deſideramus. Preuolat gͦ intellectꝰ. ſequit̉ tardusaut nullus affectus. Scimus bonū nec delectat agere. ⁊ cupimus vt delectet Sic iſteolim deſiderare cōcupiſcebat. que bona eēcernebat. cupiens eorū habere delectationem quorū potuit videre rationem. Oſtēdit itaqꝫ quibus qͣſi gradibꝰ ad eas ꝑueniatur. prius em̄ ē vt videant̉ qͣꝫ ſint vtiles ethoneſte: deinde vt earum deſideriū cōcupiſcat̉. Poſtremo vt ꝓficiente gracia delectet earum oꝑatio quarū ſola ratio delectaScd̓m verbibat. Attende hunc ordinem gratiarumAugu. gr̄aꝝquem hic diſtincte aſſignat Auguſtinus. ordinē expequaliter ſcꝫ intellectus bonorum precedit nt.