DI.onibus ⁊ curat .i. gubernat om̄ia. qui om̄ibus ſolem ſuuꝫ facit oriri. ⁊ pluuiam dat.Scit itaqꝫ deus qͣꝫta ſit multitudo pulicūculicū ⁊ muſcarū ⁊ piſciū. ⁊ quot naſcant̉quot vemoriantur. ſed non ſcit hoc ꝑ momenta ſingula. īmo ſimul ⁊ ſꝑ omnia. Neqꝫ ita ſcit. vt eandē habeat ꝓuidentiā irrationabiliū ⁊ rōnabiliū. id ē. vt eodē penitꝰmodo ꝓuideat irrōnabilibus ⁊ rationabilibus. Rationabilibꝰ em̄ ⁊ precepta dedit⁊ angelos ad cuſtodiā delegauit.Breuis ſumma predictorum cumadditione quorudam.Simul itaqꝫ ⁊ immutabiliter ſcit deus om̄ia que fuerunt ⁊ſunt ⁊ erunt. tam bona qͣꝫ mala. preſcit qͦꝫom̄ia futura tam bona qͣꝫ mala.Iſta eſt diſtinctio triceſimanonaIn qua mgr̄ poſtꝙͣ oſtenſum eſt qualit̓ ſcīa dei ſe habeat cauſaliter reſpectu rerū creatarū: conſequentagit de ip̄ius ſcientie immutabilitate. Et tria facit.Naꝫ pͥmo inquirit an ſcientia dei poſſit augeri vl̓ minui. Scd̓o inquirit an deus poſſit ſcire quod modoneſcit. Tertio quandam obiectionem ⁊ eius ſolutionem adducit. Primū facit a pͥncipio diſtinctōis vſqꝫibi. Hie opponit̉. Scd̓m ab inde vſqꝫ ibi. Ei ꝟo qd̓p̄dictum eſt. Tertium ꝟo vſqꝫ ad finem diſtinctōis.Et tm̄ de ſententia huius diſtinctionis in generali.In ſpēali ſententia magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quarū pͥma eſt hec. Deus vnica ⁊ inuariabiliſcientia ſcit ſimul p̄ſentia omnia preterita ⁊ futura.Hanc magiſter ꝓbans querit an ſcientia dei poſſitaugeri vel minui. ⁊ ꝑ conſequens mutari. Et arguit ꝙ ſic. Nam deus poteſt hodie aliquid ſcire qd̓ niꝙͣ ante ſciuit .ſ. aliquem legere vel mori. qui nunꝙͣante legit vel moriebat̉. ⁊ ꝑ conſequens eius ſcientia poteſt augeri vel minui. Similiter ſcit hodie aliquid quod nunꝙͣ poſtea ſciet. quia ſcit hodie aliquēlegere quem nunꝙͣ poſt hoc ſciet legere. ergo ſcientia eius pōt minui. ⁊ ꝑ conſequens mutari. Reſpōdet mgr̄ ad hoc ſcientiam dei omnino eſſe immutablem. Cuius ratio eſt quia ſcientia dei nihil aliud eſt:ꝙͣ diuina eſſentia que variari non pōt. ergo ſcientiadei etiam variari non poteſt. Attn̄ aliqͥd poteſt eſſeſubiectum ſcīe dei quod pͥus. non fuit ei ſubiectumquia non fuit. Et poteſt eſſe iam aliqͥd ſubiectū ſciētie dei quod poſtea non erit ſibi ſubiectū. eo ꝙ poſtca non erit. Ex hoc non ſequit̉ aliqua augmentatiovel diminutio ſeu variatio fieri in ſcientia. cū ſic depoteſt ſcire que neſcit. ⁊ neſcire que ſcit. Secūdaꝓpoſitio eſt hec. Deus ſcientia viſionis. licet nō extemꝑe poteſt ſcire plura ꝙͣ ſcit atqꝫ pauciora. Hancmagiſter ꝓbans ſic arguit. Si aliquid poteſt eē ſubiectum diuine ſcientie quod prius non fuit ſibi ſubiectum. ergo deus poteſt aliquid ſcire de nouo ex tempore. Ad qd̓ magiſter reſpondens dicit deum poſſeſcire quod neſcit. ⁊ quod non vult poteſt velle abſqmutatione facta in ip̄o. Et addit ꝙ iſte ꝓpoſitionesdeus poteſt ſcire quod neſcit ⁊ conſimiles pn̄t intelligi vl̓ ꝯiunctim vl̓ diuiſim. Cōiunctim intellecte ſūtfalſe. Nam iſta. deus poteſt ſcire quod neſcit. ſic inQLItellecta. deſignat deum aliquid poſſe ſcire quod nūcnon ſcit vel ante non ſciuit. Diuiſim ꝟo intellecte ſūtvere. vnde iſta. Deus poteſt ſcire quod neſcit. in iſtoſenſu ſumpta eſt vera. quia deſignat deū libertateꝫ⁊ potentiam habere omnia ſciendi vel non ſciendi.ſicut habuit ab eterno. ⁊ hoc loquēdo de ſcientia approbationis. ẜm quā oēs res ſunt ſcibiles ⁊ nō ſcibiles. Poſtea dicit ẜm opinionē quorūdam dicentiumꝙ deus poteſt plura ſcire ꝙͣ ſcir ⁊ econuerſo pauciora pōt ſcire ꝙͣ ſcit. ſaltem ẜm ſcientiā viſionis. Namdeus pōt multa facere que nunꝙͣ facturus eſt. et ſiilla faceret: plura ꝙͣ ſcit ſcientia viſionis ſciret. Sil̓rmulta que facit poſſet nō facere. q̄ ſi nō faceret pauciora ꝙͣ ſcit ſciret ſcientia viſionis. Sed illud nō habet veritatem de ſcientia ſimplicis intelligentie. quarum differentia patebit in concluſionē. Tertia propoſitio eſt hec. Dei ſimplici ꝓuidentia gubernanturſimul oēs creature. Hanc mgr̄ ꝓbans ꝓponit quādam autoritatem. b. Hiero. ſuꝑ Abachuc. in qͣ vid̓ꝫdicere ꝙ deus non ſcit omnia ⁊ ꝙ ſua ꝓuidentia nōſit omniū. Et reſpondet magiſter ꝙ beatus Hiero.non vult dicere ꝙ deus aliqͥd neſciat. ſed ꝙ ſua ſciētia non mutat̉ ꝑ temporū momenta. ⁊ qd̓ non equaliter ꝓuideat rationabilibus ⁊ irrationabilibus. qꝛrationalia ordinat ad vitam eternam. bruta ꝟo nōEt tm̄ in ſpēali.Quid ſit p̄deſtinatio et in quo differat a p̄ſcientia.Ol. 3Redeſtinatioꝟo de bonis ſalutaribus eſt. etde homībus ſaluandis. vt eniꝫait. Augꝰ. in li. de p̄deſtinatione ſanctorū.Pedeſtixano.Predeſtinatio eſt gratie p̄paratio. q̄ ſine p̄ſcientia eſſe non poteſt. Poteſt aūt ſine predeſtinatione eſſe p̄ſcientia. Predeſtinatiōequippe deus ea p̄ſciuit que fuerat ip̄e facturus. ſed p̄ſciuit ea deus etiam que non eſtip̄e facturus .i. omīa mala. Predeſtinauiteos quos elegit. reliquos ꝟo reprobauit.id eſt ad mortem eternam preſciuit peccatuAn aliquis p̄deſtinatorum poſſitdamnari vl̓ reproborū ſaluari. bPredeſtinatorumnullus videt̉ poſſe damnari. nec reprobo. Auguſtirum aliquis poſſe ſaluari. Un̄ Augꝰ. ī li.de correctione ⁊ gr̄a. In Apocal̓. inqͥt dicitur. Tene qd̓ habes: ne alius accipiat coronam tuam. Si alius nō eſt accepturus niſiiſte ꝑdiderit: certus eſt electoꝝ numrus .i.nō pōt augeri vel minui. Ad hoc aūt obij. Oppoſitōciunt qͥdam nitētes ꝓbare numeꝝ electorum poſſe augeri ⁊ minui ſic. Poſſet deusnon apponere gr̄am quibus apponit. ⁊ poſſet ſubtrahere quibꝰ nō ſubtrahit. quod ſi