LI.an̄qͣꝫ fiat. Hoc videt̉ p̄ miſſis ꝟbis Augꝭ.obuiari. Hic em̄ ſignificari videt̉ ꝙ res future cā ſint p̄ſcīe. Ibi ꝟo ꝙ p̄ſcientia cā ſitrerū futurarū.Quid ex p̄dictis tenēdū ſit cū determinatione autoritatū.Hac igitur que Videt̉ repugnantiā de medio tollere cupientes. dicimꝰ res futuras nullatenꝰ cām eē p̄ſcīe vel ſcīe dei. nec iō p̄ſciri vl̓ ſciri. qꝛ futire vel facte ſunt. ita exponētes qd̓ ait Orige. qꝛ futuꝝ eū. ideo ſcit̉ a deo an̄qͣꝫ fiat. ideſt qd̓ futurum eſt ſcitur a deo an̄qͣꝫ fiat. neqꝫ ſciret̉ niſi futurū eſſet: vt nō notet̉ ibi cāniſi ſine qͣ nō fieret. Ita etiā dicimꝰ ſcīaꝫ vl̓p̄ſcīam dei nō eſſe cām eorū q̄ fiūt: niſi taliſine qͣ non fiūt. ſi tn̄ ſcīam ad noticiā tm̄ referamꝰ. Si ꝟo noīe ſcīe includit̉ etiā beneplacitū atqꝫ diſpoſitio. tunc recte pōt dicicā eorū que deus facit. His em̄ duobꝰ modis: vt ſuꝑius p̄taxatū eſt accipit̉ cognitōvel ſcīa dei .ſ. ꝓ noticia ſola. vel ꝓ noticia ſimul ⁊ bn̄placito. hoc modo forte accepitAugꝰ. di. Ideo ſunt qꝛ nouit .i. qꝛ ſcientiplacuit. ⁊ qꝛ ſciens diſpoſuit. Et h̓ ſenſusex eo adiuuat̉. qꝛ de bonis ibi tm̄ agit Arguſti .ſ. de creaturis. de his q̄ deus facit. q̄oīa nouit. nō ſolū ſcīa: ſꝫ etiā bn̄placito acdiſpoſitōe. Si gͦ ibi accipit̉ dei cognitio vtnō mō noticiā: ſꝫ etiā bn̄placitū dei ſignificet. Mala ꝟo ſcit deus ⁊ p̄ſcit an̄qͣꝫ fiant.ſꝫ ſola noticia: nō bn̄placito. Preſcit enimdeꝰ ⁊ p̄dicit etiā q̄ nō eſt ip̄e facturꝰ. ſicutp̄ſciuit ⁊ p̄dixit infidelitatē iudeoꝝ: ſꝫ nonfec̄. Nec iō: qꝛ p̄ſciuit ad pctm̄ infidel itatiseos coegit. nec p̄ſciſſet vl̓ p̄dixiſſꝫ eoꝝ maAuguſtiꝰ. la: niſi eſſent ea hīturi. Un̄ augꝰ ſuꝑ Ioh̓Deꝰ inqͥt futuroruꝫ p̄ſciꝰ: ꝑ ꝓph̓am p̄dixit infidelitatē iudeoꝝ: ſꝫ nō fec̄. neqꝫ p̄ſciſſet mala eoꝝ: niſi ea hr̄ent. Nō em̄ iō quēqͣꝫ ad peccandū cogit. qꝛ futura hoīm pctāpnouit. Illorū em̄ p̄ſciuit pctā nō ſua. Iōqꝫ ſi ea q̄ ille p̄ſciuit ip̄oꝝ nō ſunt. nō veraille p̄ſciuit. Sꝫ qꝛ illiꝰ p̄ſcīa falli nō pōt: ſine dubio nō aliꝰ: ſꝫ ip̄i peccāt qͦs deꝰ pctōres eſſe p̄ſciuit. Et iō ſi nō malū ſꝫ bonū facere voluiſſent. nō malū facturi p̄uiderent̉ab eo qui nouit qͥd ſit qͥſqͣꝫ facturus. Hisꝟbis aꝑte on̄dit̉ ſi diligent̓ attēdamꝰ p. eſcīam dei non eſſe cām maloꝝ qͣ p̄ſcit. quianō ea p̄ſcit tanqͣꝫ facturꝰ. nec tanqͣꝫ ſua. ſꝫetiā illorū qͥ ſunt ea facturi vel hīturi. Preſciuit gͦ illa ſol a noticia: nō bn̄placito autoritatis. Un̄ dat̉ intelligi ꝙ deꝰ ecōuerſo p̄ſcit bona tanqͣꝫ ſua: tanqͣꝫ ea que facturꝰ eſtvt illa p̄ſcienda ſimul fuerint ip̄ius noticia⁊ autoritatis bn̄placitū.Cōtra hoc qd̓ dictū ē p̄ſcīam deinō poſſe falli oppoſitio.OppoſitōAd hoc autē quodſupra dictū eſt .ſ. ꝑ ſcīam dei falli nō poſſe:ſolet a quibuſdam ita exponi. Deꝰ p̄ſciuithunc lecturū vel aliqͥd hmōi. ẜꝫ pōt eſſe vtiſte nō legat. gͦ pōt aliter eſſe qͣꝫ deus p̄ſciuit. gͦ pōt falli dei p̄ſcīa. qd̓ omnino falſumeſt. Poteſt eqͥdem non fieri aliqͥd. ⁊ illuctn̄ p̄ſcitū eſt fieri. Non ideo tamen pōt falli dei p̄ſcīa. qꝛ ſi illud non fieret. nec a deo p̄ſcitum eſſet fieri. Sed adhuc vrgent q̄ſtionem dicentes. Aut aliter poteſt fieriqꝫ deꝰp̄ſciuit. aut non aliter. Si non aliter. ergoneceſſario cuncta eueniūt. Si ꝟo aliter poteſt gͦ dei p̄ſcīa falli vel mutari. Sꝫ poteſtaliter fieri. qꝛ poteſt alit̓ fieri qͣꝫ fiat. Ita autem ſit vt p̄ſcitum eſt. aliter ergo poteſt fieri qͣꝫ p̄ſcitum eſt. Ad quod dicimꝰ illam Reſpōſio.locutionem multiplicem facere intelligentiam .ſ. alit̓ pōt fieri qͣꝫ deus p̄ſciuit ⁊ huiꝰ:modi. vt poteſt non eſſe quod deus preſciuit. ⁊ impoſſibile eſt non eſſe quod deus p̄ſciuit. ⁊ impoſſibile eſt non eſſe p̄ſcita omnia que fiunt. ⁊ huiuſmodi. Pōſſunt enimhec coniunctim intelligi: vt conditio ſit implicita. ⁊ diſiunctim. Si em̄ ita intelligasnon pōt aliter fieri qͣꝫ deus p̄ſciuit .i. nō poteſt vtrunqꝫ ſimul eſſe .ſ. ꝙ deus ita preſciuerit fieri ⁊ aliter fiat: verum intelligis Siautem ꝑ diſiunctionē intelligas. vt dicashoc aliter nō poſſe euenire qͣꝫ euenit: quomodo futurū deus p̄ſciuit: falſuꝫ eſt. Hocem̄ aliter poteſt euenire qͣꝫ euenit. et tamendeus hoc modo futurū p̄ſciuit. Similit̓ etalia determinatio .ſ. impoſſibile eſt illd̓ nōeuenire quod deus p̄ſciuit. vel cum deusp̄ſcie it. Si cōiunctim intelligas: verū dicis. Si diſiunctim: falſum. Ita etiā ⁊ illudImpoſſibile eſt non eſſe preſcitum omnequod fit. id non poteſt eſſe vtrunqꝫ ſimul.ſcꝫ vt fiat ⁊ non ſit preſcitum. hic ſenſus verus eſt. Si ꝟo dicis deum nō potuiſſe nonpreſcire omne quod ſit: falſum eſt. Potuitenim facere vt non fieret. ⁊ ita non eſſe preſcitum.