DI.gr̄am inhabitās templū ſuū ip̄os eſt efficiēs. Tertiomō dicit̉ ſpēaliſſime eſſe in hoīe xp̄o. in quo plenitudo diuinitatis corꝑaliter habitat ꝑ gr̄am vnionis. ⁊hunc tertiū modū mgr̄ dimittit. eo ꝙ ꝑtineat ad tertium librū ſententiaꝝ. Poſtea mgr̄ p̄dicta affirmatꝑ autoritates. Et ſubdit poſtmodū ꝙ ꝙͣuis deus ſitin rebus omnibus. non tn̄ credendū eſt diuinam puritatem quouis mō poſſe maculari. ꝑ hoc ꝙ ī rebusimmūdis pn̄s extitit. ſicut nec ſpūs humanus ꝑ vnionem ip̄ius ad corpus leproſum inquinat̉. nec ſol qn̄ſuis radijs feda attingit defendat̉. Et iuſtos inhabitare dicit̉ deus. qn̄ tꝑalit̓ ⁊ ad nos in eos ꝓcedit.Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Deus ſolus vbiqꝫ exūs: nonvariat̉ qualicūqꝫ loco vel tꝑis mutationē. Hec ꝓpoſitio ꝓponit pͥmo. ꝙ diuina natura ſit in loco. nontn̄ circūſcribit̉ vel diffinit̉ a loco. Qd̓ on̄dit ꝑ hoc ꝙduplex mutatio inuenit̉ in natura. Creatura .n. corporalis loco diffinit̉ ⁊ circūſcribit̉. ſpūalis aūt ſoluꝫdiffinit̉. Item corꝑalis creatura ꝑ tꝑs ⁊ locū mouerſpūalis aūt ꝑ tꝑs. aut ẜm tꝑs mutari poteſt ẜm affectiones tempori ſubiacētes. Poſtea querit̉. Vtrummutari ꝑ locum cōueniat ſpūi. Et rn̄det ꝙ tranſirede loco ad locū: ita ꝙ diffiniat̉ ⁊ nō circūſcribat̉ hoccōuenit ſpiritibus. ſed tranſire de loco ad locū circūſcriptiue eis nō conuenit. Deinde addit ꝙ locabile ⁊circūſcriptibile ⁊ mutabile deo non cōuenit. Tertiaꝓpoſitio eſt hec. Deus ſine ſui mutatione de nouo īcipit vel deſinit eſſe in creaturis. Iſta ꝓpoſitio patꝫin textu in penul. c. huius diſtinctiōis circa finē. Ettm̄ in ſpeciali.Hic redit ad ꝓpoſitū. repetens ſuperius dicta vt addat alia.Unc ergo adOl. XLXꝓpoſitū reuertentes: cepto inſiſtamus. Supra dictū eſt ꝙ preſcīa dei futurorū tm̄ eſt. ſꝫ oīm tā bonorumqͣꝫ maloꝝ. Scīa ꝟo vel ſapīa nō mō de futuris: ſꝫ etiaꝫ de pn̄tibus ⁊ futuris. nec tm̄de tꝑalibus: ſꝫ etiā de eternis. qꝛ ſeip̄m nouit deus. Hic orit̉ q̄ſtio nō diſſimulādaQueſtio an vtrū .ſ. ſcīa vel p̄ſcīa ſit cauſa rerum. an resſcīa vel p̄ſcīa ſint cauſe ſcīe vel p̄ſcīe dei. Uidet̉ em̄ p̄ſciēſit cā reꝝ. vtia dei cauſa eſſe eorū q̄ ei ſubſunt. ac neceſſires ſint cātatem eueniendi eis facere. qꝛ nec aliqͣ futura fuiſſent: niſi deus ea p̄ſciſſet. nec poſſuntQuare ſcīa nō euenire: cum deus ea p̄ſciuerit. Si autēvel p̄ſcīa vi. impoſſibile eſt ea nō euenire: qꝛ p̄ſcita ſūt.det̉ cā rerum videt̉ gͦ ip̄a p̄ſcīa qͣ p̄ſcita ſunt eis eſſe cauſa eueniēdi. Impoſſibile eſt ea nō euenire:cū p̄ſcita ſint. qꝛ ſi nō eueniret cū p̄ſcita ſintfalleret̉ dei preſcīa. At dei p̄ſcīa talli nō poteſt. Impoſſibile eſt gͦ ea nō euenire cum p̄ſcita ſunt. Sic gͦ p̄ſcīa cauſa eorū eſſe videt̉qͣ p̄ſcita ſunt. Hoc idē ⁊ de ſcīa d̓r .ſ. ꝙ quisdeꝰ antiqͣ nouit iō ſint. Cui ſnīe Augꝭ.Aug. aucͣtes atteſtari videt̉ in. xv. li. de tri. ſic di. Nonꝓponit quevidēt̉ hoc aſ­ iſta ex aliqͦ tēꝑe cogͦuit deus: ſꝫ futura oīaſereretꝑalia atqꝫ in eis etiaꝫ qͥd ⁊ qn̄ ab illo petiXXXVIIIturi fueramus. ⁊ quos ⁊ de qͥbꝰ rebus velexauditurus vel non exauditurꝰ eſſet: ſineinitio an̄ p̄ſciuit. Uniu̓ſas aūt creaturas ⁊ſpūales ⁊ corꝑales. nō qꝛ ſunt ideo nouit:ſed ideo ſunt qꝛ nouit. nō em̄ neſciuit q̄ fuerat creaturus. qꝛ gͦ ſciuit: creauit. non quiacreauit: ſciuit. nec aliter ſciuit creata qͣꝫ creanda. Nō em̄ eiꝰ ſapīe aliqͥd acceſſit ex eis:ſed ill̓ exiſtentibꝰ ſicut oportebat ille: ⁊ qn̄oportebat: māſit vt erat. Un̄ in eccl̓aſtico.Anteqͣꝫ crearent̉: omīa nota ſunt illi. ſic etpoſtqͣꝫ ꝯſummata ſunt. Ecce his ꝟbis videt̉ Augꝭ. innuere ſcīam vel p̄ſcīaꝫ dei cauſam eſſe eorū q̄ fiunt: cum dicit ideo ea eſſeqꝛ deus nouit. Idem qͦꝫ in. vj. li. dicere videt̉. Cum inqͥt decedāt ⁊ ſuccedāt tēpora.nō decedit aliqͥd vel ſuccedit ſcīe dei: ī quanouit oīa q̄ fecit ꝑ ip̄am. Non em̄ hͨ q̄ creata ſunt ideo ſciunt̉ a deo qꝛ facta ſunt: ſꝫ potius ideo facta ſūt. qꝛ immutabiliter ab eoſciunt̉. Et hic etiā ſignificare videt̉ dei ſcientiam cām eorū eſſe q̄ fiūt. dicēs non ideodeū ea nouiſſe: qꝛ facta ſunt. ſꝫ iō facta ſuntqꝛ nouit ea deus. Ideoqꝫ videt̉ dei ſciētiavel p̄ſcīa cā eſſe eorū q̄ uouit.Inconuenientia oſtendit que ſeq̄rent̉ ſi diceret̉ ſcīa vel p̄ſcīa cauſaoīm rerū que ei ſubſunt.Quod ſi ita eſt. eſtergo cauſa omniū malorū. cum omīa malaſcient̉ ⁊ p̄ſciantur a deo: qd̓ longe eſt a veritate. Si em̄ dei ſcientia vel p̄ſcīa cauſa eſſet malorū. eſſet vtiqꝫ deus auctor malorū.quod penitus falſum eſt. Non ergo ſcientia vel preſcientia dei cauſa eſt omniū queei ſubſunt.Ꝙres future nō ſunt cauſa ſcīe velp̄ſcientie dei.Neqꝫ etiam res future cā ſunt dei p̄ſcīe. licet em̄ non eſſent future niſi p̄ſcirent̉ a deo. nō tn̄ ideo p̄ſciunt̉qꝛ future ſunt. Si em̄ hͦ eſſet: tūc eius quodeternū eſt aliqͥd exiſteret cā ab eo alienumab eo diuerſum. ⁊ ex creaturis pēderet ſcientia creatoris. ⁊ creatum cauſa eſſꝫ increa ꝑoc gdictroti. Origenes tn̄ ſuꝑ epl̓am ad Roma. ait. videt̉ contra.Non ꝓpterea aliqͥd erit. qꝛ id ſcit deꝰ futu?­ riumrum. ſed qꝛ futurum eſt. ideo ſcitura deo