LI.phin de loco ad locū tranſire inqͥens ita inli. de tri. Dixit Eſrias. qꝛ miſſus eſt ad mevnꝰ de ſeraphin. Et ſpūs qͥdem ſanctus d̓rmiſſus: ſꝫ ſeraphin ad vnū. ſpūs ꝟo ad omnes. Seraphin mittit̉ in mīſterio. ſpiritusoꝑat̉ miniſteriū. Seraphin de loco ad locuꝫ tranſit. Non em̄ cōplet oīa: ſꝫ ip̄e replꝫtur a ſpū. Hic aꝑte oſtendit̉ ꝙ angeli quodammodo locales ſunt.Cum repetitione ſuꝑiorum confirmat autoritatibus deuꝫ eſſe vbiqꝫſine locali motū.Fateamur itaqꝫdiuinam naturam ꝓ immenſitate ſui nuſqͣꝫd̓eeſſe. eamqꝫ ſolā omnino illocalē: ⁊ oīnoincircūſcriptibilē: nullo ꝯcludi loco: ſꝫ a fine vſqꝫ ad finē attingere. nō tamen ſpacioſa magnitudine nec locali motu. ſꝫ immēſiAuguſtiᵐ. tate atqꝫ īmobilitate ſue eſſentie. Un̄ augꝰ.ad Dardanū ait. Nō qͣſi ſpacioſa magnitudine opinemur deū ꝑ cūcta diffūdi. ſic̄ fumus aut lux iſta diffundit̉. ſꝫ potius ſicutin duobus ſap̄ientibꝰ: quoruꝫ alter alterocorꝑe grandior eſt: ſꝫ ſapiētior non eſt. vnaſapīa ē. nec ē ī maiore maior. nec in minoreminor. nec minor ī vno qͣꝫ in duobꝰ. ita deſine labore regens ⁊ ꝯtinēs mundū: ī celototꝰ eſt. ī terra totꝰ. ⁊ in vtroqꝫ totꝰ. ⁊ nulloꝯtētus loco. ſꝫ in ſeip̄o vbiqꝫ totꝰ. Ideꝫ qͦꝫſuꝑ pſal̓. ait. Ad v̓bū dei ꝑtinet nō eē ī ꝑteſꝫ vbiqꝫ eſſe ꝑ ſeip̄m. Hec em̄ eſt ſapīa dei q̄attingit a fine vſqꝫ ad finē fortit̉. nō tn̄ motu locali: ſꝫ immobilitate ſui. velut ſi molesaliqͣ ſaxea impleat aliquē locū. dicit̉ ꝙ attīgit a fine illius loci vſqꝫ ad finē. cū tn̄ alterum nō deſerat alteꝝ occupādo. Nō gͦ hꝫmotū localē ꝟbum illud. ⁊ ſapīa illa ſolidaeſt ⁊ vbiqꝫ. Ex p̄dictis innoteſcit ꝙ deꝰ eſtita vbiqꝫ ꝑ eſſentiā. ꝙ nec ſpacioſa magnitudine diffundit̉. nec vno deẜto loco aliuꝫoccupat. qꝛ localē motum non hꝫ. IdeoqꝫAugꝰ. volēs p̄ſcindere a dei puritate oēmlocalē motū ⁊ localē circūſcriptōꝫ. potiusdic̄ oīa eſſe ī illo qͣꝫ ip̄m eē alicubi. nec tam̄ip̄m eē locū qͥ nō ē in loco. ī li. lxxxiij. q. itainqͥens. Deꝰ nō alicubi ē. qd̓ alicubi ē ꝯtinet̉ loco. qd̓ ꝯtinet̉ loco: corpꝰ ē. Deꝰ aūtnō ē corpꝰ. nō gͦ alicubi ē. ⁊ tn̄ qꝛ ē ⁊ ī loconō ē. ī illo ſunt potiꝰ oīa qͣꝫ ille alicubi. nectn̄ ita ī illo vt ip̄e ſit locꝰ. Locꝰ eī ī ſpacio ē:qd̓ lōgitudine ⁊ latitudine ⁊ altitudine corporis occupat̉. nec deꝰ tale aliqͥd ē. ⁊ oīa gͦin ip̄o ſunt. ⁊ locꝰ non ē: nec ī loco ē. Locꝰtn̄ dei: ſꝫ impropͥe dicit̉ templū dei. nō ꝙ eoꝯtineat̉. Id aūt nihil melius qͣꝫ aīa mūdaintelligit̉. Ecce hic dicit deū nō eſſe in loco: ſꝫ intelligendū eſt eū non eſſe in loco localit̓ .ſ. qꝛ nec circūſcriptōeꝫ: nec localē motum habet.Oppoſitio qua videt̉ ꝓbari ꝙ deus mutet̉ loco.Ad hoc auteꝫ ſoletopponi ſic. Quotidie fiūt creature qͥ an̄ nōerāt ⁊ in eis deꝰ eſt: cū an̄ nō eſſꝫ ī eis. eſt gͦvbi an̄ nō erat. ideoqꝫ mutabil̓ eſſe videt̉.Sed licet quotidie incipiat eſſe ī creaturisin qͥbus an̄ nō erat. qꝛ ille nō erāt. hoc tam̄fit ſine ſui mutatiōe: qͣliter in mūdo cepit eēquem fecit. tn̄ ſine mutabilitate. ⁊ ſil̓r deſinit eſſe in qͥbꝰ an̄ erat ſine ſui mutatiōe. nectn̄ ip̄e deſerit locū: ſꝫ locus deſinit eſſe.Epilogꝰ vbi exponit̉ quare in p̄dictam venerit diſceptationem. ꝙIaꝫ ſufficienter demonſtratū eſſe videt̉: quō omnia dicātureſſe in deo. ⁊ deus in omnibus. quam diſceptationem quaſi incidenter ſuſcepimus qꝛid videbatur poſtulare res: circa quaꝫ noſter ꝟſabatur ſermo. Diſſerebamus enimde ſcīa ſiue ſapientia dei. ⁊ cum doceremꝰdeum ſcire omīa. queſitū eſt vtrum ꝓptercognitionem quā de omibus habet: dicentur omnia eſſe in deo. an alia rōne hoc diceret ſcriptura. Huius ergo queſtionis occaſio in p̄miſſam nos deduxit diſputatōꝫ.Iſta eſt diſtinctio triceſimaſeptīahuiꝰ pͥmi libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit quomodo res ſint in deo. hic incipit agere quomodo deuseſt in rebus. Et tria circa hoc facit. Nam pͥmo oſtendit modos veros quibus deus eſt in rebus. Sccundo remouet falſos modos quibus non eſt in ipſis.Tertio oſtendit qualiter de nouo incipit eſſe: ⁊ deſiuit eſſe in creaturis. Primum facit a principio diſtīetionis vſqꝫ ibi. Cunqꝫ diuina natura. Secundū abinde vſqꝫ ibi. Ad hoc autem ſolet. Tertium vſqꝫ adfinem diſtinctionis. Et tantū in generali. In ſpeciali ſententia magiſtri ſtat in tribus propoſitionibus.Quarum prima eſt hec. Quāuis deus ſit in omībꝰcreaturis p̄ſentialiter. potentialiter ⁊ eſſentialiter. īſolis iuſtis eſt tanꝙͣ in propria habitatiōe. Hāc magiſter probans ꝓponit deum eſſe in omnibus rebꝰUno modo cōmunit̓ ꝑ potentiā. p̄ſentiam ⁊ eſſentiāIn oī natura ⁊ eſſentia ſine ſui diſpoſitiōe. In omniloco ſine ſui circūſcriptiōe. In omī tꝑe ſine mutabilitate ſui. Alio mō ſpecialiter eſt in ſanctis. quos ꝑ