LI.Ex premiſſis apertum eſt ꝙ in dei cognitione ſiue pn̄tia ſuntomnia .ſ. bona ⁊ mala. ſed nō oīmodo ſuntibi mala quo bona. ⁊ ꝙ in deo bona tantūſunt. ſicut ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m. nō mala. Et exeſenſu hec accipienda ſint: aſſignatū eſt. Eꝙ de ip̄o non dicit̉ eſſe ꝓprie quod aliudeſt ab ip̄o. Ex ip̄o aūt eſſe dicunt̉ omnia q̄eo auctore ſunt.Iſta eſt diſtinctio triceſimaſexta.huius pͥmi libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de ſcīadei ẜm ſe. agit de comꝑatione rerū ſcitarū ad ſcientem. Et tria facit. Nam pͥmo oſtendit ꝙ non omniaſunt in dei eſſentia ſicut ſunt in dei ſcientia. Secundo ſubdit qualiter ſe habeat ſcientia dei ad bona etmala. Tertio concludit ꝙ non omīa que ſunt ex deopatre poſſunt dici de ipſo. Primuꝫ facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Poſt p̄dicta querit̉. Secundumvſqꝫ ibi. Illud etiam hic aduertendum. Tertiuꝫ ꝟovſqꝫ ad finem diſtinctionis. In ſpeciali ſentētia magiſtriſſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quarū prima eſthec. Ꝙ licet omnia ſint in dei ſcientia: non tamē omnia ſunt in eius eſſentia. Hāc magiſter ꝓbat reſpōdens ad hanc queſtionem. Vtrum omnia que deuscognoſcit poſſunt dici eſſe in eius eſſentia: ſicut dicūtur eſſe in eius ſcientia. que idem eſt quod ſua eſſentia. Et reſpondet ꝙ non omnia que ſunt in eſſentiadiuina ſunt eiuſdem nature cum deo. Ea autē queſunt in eius ſcientia: non ſunt eiuſdem nature cū deoIdeo omnia cognita a deo poſſunt dici eſſe in diuīaſcientia. licet nō poſſunt dici eſſe in eius eēntia. Socunda propoſitio eſt hec. Stat deum aliqualiter cognoſcere bona qualiter non cognoſcit mala. Hancmagiſter probans querit. Vtrum mala que cognoſcuntur a deo poſſunt dici eſſe in deo? Et reſpondetꝙ non. qꝛ illa ſolum dicunt̉ eſſe in deo ad que deus ſehabet in ratione pͥncipij. non autem ſic ſe habꝫ deꝰad mala. Tertia propoſitio eſt hec. Licet omīa queſunt de deo poſſunt dici ex ipſo: non ecōuerſo omīaque ſunt ex ip̄o poſſunt dici de ip̄o. Hec propoſitiopatet ꝑ hoc. ꝙ eſſe de deo dicitur ab ip̄o ẜm ſubſtartialitatem. Sed eſſe ex deo denotat generalem principationem. Vnde patet ꝙ nihil de deo ꝓprie dicit̉:niſi quod eſt de eius ſubſtantia. Sed ex deo dicūtureſſe omnia que quouis modo ſunt ab ip̄o principiata. Si ergo omne illud quod eſt ex eo dicitur eſſe dedeo. omnes creature dicerentur eſſe ſubſtātiales ipſi deo. quod falſum eſt. ſed ſolum perſone filij ⁊ ſpirituſſancti que ſunt de patre poſſunt dici ip̄i cōſubſtātiales. Et tm̄ in ſpēali.Quibus modis dicat̉ deus eſſe inrebus.DI. XXXT quoniaꝫ demonſtratū eſt ex parte. quomōomīa dicant̉ eſſe in deo addendum videt̉ hic quibus modis dicat̉ deuseſſe in rebus. ſi tamen id humana mēs: velex parte digne valeat cogitare. vel linguaſufficit eloqui. Sciendū ergo eſt ꝙ deꝰ Ꝙ deꝰ in omincōmutabiliter ſemꝑ in ſe exiſtens. preſennⁱ eſt eſſentiapotentia. ſedtialiter. potentialiter eſſentialiter eſt in omī in ſanctis ꝑcrnatura ſiue eſſentia ſine ſui diffinitiōe. et in gratiam. ⁊ inomni loco ſine circūſcriptione. ⁊ in oī tem homine xp̄oxxrionē perpore ſine mutabilitate. Et p̄terea in ſanctisſpiritibus ⁊ aīabus eſt excellentiꝰ .ſ. ꝑ gratiam inhabitās. ⁊ in hoīe xp̄o excellentiſſime. in quo plenitudo diuītatis corꝑaliterhabitat. vt ait apl̓s. In eo em̄ deus habitauit nō ꝑ gr̄am adoptionis: ſꝫ ꝑ gr̄am vnionis. Ne aūt iſta qꝛ capacitatē humane Aucͣtibꝰ itaintelligētie excedūt: falſitatis arguere aliqͥᵉᵉ confirmatp̄ſumant. ſanctorū autoritatibꝰ muniendaGrego.mihi vident̉. Beatus Gregꝰ. ſuꝑ canticacanticorū inqͥt. Licet deus cōmuni modooībus rebus inſit pn̄tia. potentia. ſb̓a. tam̄familiori mō ꝑ gr̄am dicit̉ eſſe in ill̓ qui mirificentiam operū dei acutius ⁊ fideliꝰ conſiderant. De hoc em̄ eodē Augꝰ. ad Dardanum in li. de pn̄tia dei ait. Cū deꝰ ſit naͣ­ Auguſti.tura incorꝑea ⁊ incōmutabiliter viua. eterna ſtabilitate in ſeip̄o manēs: totꝰ adeſt rebus oībus. ⁊ ſingul̓ totus. ſed in qͥbus habitat: habent eū ꝓ ſue capacitatis diuerſitate. alij amplius. alij minus. quos ip̄e ſibidilectiſſimū templū gr̄a ſue bonitatis edificat. Hylarius qͦꝫ in. viij. li. de tri. apertiſſi­ Pylarius.me docet deum vbiqꝫ eſſe. Deus inqͥt immenſe ꝟtutis viuens poteſtas q̄ nuſqͣꝫ nonaſſit. nō deſit vſqͣꝫ. ſe omnē ꝑ ſua edocet vtvbi ſua ſint ip̄e eſſe intelligat̉. Nō aūt corporali mō cū alicubi ſit. non etiā vbiqꝫ eſſecredat̉. cum ⁊ in omnibꝰ eſſe non deſinat.Amb̓. in. j. li. de ſpūſancto. Spūmſanctuꝫ Ambro.ꝓbat nō eſſe creaturā. quia vbiqꝫ eſt. qd̓ ēꝓpͥum diuinitatis ita dicēs. Cū oīs creatura certis nature ſue ſit circūſcripta limitibus. quō quis audeat creaturā appel lareſpūmſanctū. qui nō habeat circūſcriptā determinatamqꝫ ꝟtutem. q̄ ⁊ in oībus ⁊ vbiqꝫ ſꝑ eſt. quod vtiqꝫ diuinitatis ⁊ dominationis eſt ꝓpͥum. Idem in eodē. Dn̄i ē oīacomplere. qͥ dicit. Celū ⁊ terrā ego cōpleoSi gͦ dn̄s eſt qͥ celū cōplet ⁊ terra. qͥs gͦ pōtſpūmſanctuꝫ iudicare dn̄ationis ⁊ diuineptātis exortē qͥ repleuit orbē? Et qd̓ plꝰ eſtrepleuit ⁊ ieſum totiꝰ mūdi redemptorem.Ex his alijſqꝫ pluribus autoritatibusaperte monſtrat̉. ꝙ deus vbiqꝫ ⁊ in omnicreatura eſſentialiter. p̄ſentialiter. potētiaꝫliter eſt.Ꝙ in ſctīs nō mō eſt. ſꝫ etiam habitat qui nō vbicūqꝫ eſt habitat. b