N coguoſo di deꝰ q̄nō apprebat q̄ſIrrū FāDI.inſinuat cognitionē dei varijs modis accipiendam inquiens. Si ad ſcīaꝫ referas nōignorat deus aliquos vel aliqua. qͥ tamenin iudicio qͥbuſdam dicet. Non noui vos:ſed eoꝝ improbatio hoc verbo inſinuata ēEcce nō cognoſcere dicit̉ deus que nō approbat. q̄ ei non placent. Apparet itaqꝫ veruꝫ eſſe qd̓ diximꝰ .ſ. qꝛ quodammō cognoſcit deus bona quo non cogͦſcit mala: Pariter qͥdem vtraqꝫ eodemqꝫ mō noſcit qͣꝫtūad noticiā. ſed bona etiam approbatōne etbn̄placito cognoſcit.Hic aꝑit quare bona tantū dicantur eſſe in deo et nō mala.Et inde eſt ꝙ bonatm̄ dicunt̉ eſſe in deo nō māla. ⁊ illa propehec longe. qꝛ licet in deo aliqͣ dicant̉ eſſe ꝓpter cognitiōis p̄ſentiaꝫ. ⁊ deꝰ bōa ⁊ malacognoſcat. mala tn̄ nō cognoſcit niſi ꝑ noticiam. bona ꝟo non ſolū ꝑ ſcīam: ſꝫ etiam ꝑapprobationem ⁊ bn̄placitū. Et ob taleꝫ cōgnitionē aliqͣ dicunt̉ eſſe in deo .ſ. qꝛ ita eaſcit vt etiam approbet ⁊ placeant .i. ita ſcitvt eorū ſit auctor.ex idem eſt oīa eſſe ex deo. et ꝑ ipſum et in ip̄o.Proinde ſi diligenAmbro.ter inſpīciamꝰ: idem videt̉ eſſe omīa eſſe exdeo. ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ in ip̄o. Un̄ Amb̓. in. ij. lib̓.de ſpūſancto. Hec tria ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ inip̄o ſunt omnia vnum eſſe ſupra diximus.Cū dicit ꝑ ip̄m eſſe omīa. nō negauit in ipſo eſſe omnia. Eandem vim habēt omīa hͨſcꝫ cum ip̄o ⁊ in ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ vnū in hisatqꝫ conſimile: non contrariū intelligiturEcce habes qꝛ ex eadem intelligentia ſcriydi. quūdcilt iuta pptura dicit omnia eſſe in ip̄o. ⁊ ꝑ ip̄m. ⁊ exip̄o ⁊ cum ip̄o. Cum gͦ ex eadem rōe omīdicant̉ eſſe ex deo vel ꝑ ip̄m. non ſolum qꝛſcit: ſed etiam qꝛ eorum auctor eſt conſequitur vt eadem ratōe ita eſſe in deo dicanturſcꝫ qꝛ ſcit ⁊ eorū auctor eſſe dicit̉. qꝛ in illoviuimus ⁊ mouemur ⁊ ſumꝰ. quia eo auctore ſumus. mouemur ⁊ viuimus. Cū ergo non ſit auctor niſi bonoruꝫ. merito ſolabona in eo eſſe dicunt̉ ſic̄ ex ip̄o ⁊ ꝑ ipſumCum ergo in eius cognitiōe vel pn̄tia ſintomnia .ſ. bona ⁊ mala. in eo tamen non dicunt̉ eſſe: niſi bona quorū auctor eſt. Und̓.xxbn2ſꝫ viciāt qͣ. x volātate pniACXVIAugꝰ. in li. de natura boni. Cum audimꝰ Auguſti.inqͥt ex deo ⁊ ꝑ ipſum ⁊ in ip̄o eſſe omnia.omnes vtiqꝫ naturas intelligere debemus⁊ omnia que naturaliter ſunt. Neqꝫ enimex ip̄o ſunt peccata que naturam non ſeruant: ſed viciant que ex voluntate peccantium naſcuntur omnia. Hic aperte dicit̉ ꝙin illa generalitate locutionis bona tm̄ cōtinentur.Ꝙ oīa ex patre et ꝑ patrem et ī pr̄eſunt. ita et de filio et de ſpūſanctoeſt dicendū. licet ꝓpter ꝑſonas fiat diſtinctio.Preterea ſciēdumeſt: ꝙ licet ibi indicet̉ diſtinctio ꝑſonarumcum d̓r ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ in ip̄o. omīa tn̄ expr̄e ⁊ ꝑ patrem ⁊ in pr̄e ſunt. Sil̓r de filio ⁊ Auguſti.ſpūſancto accipiendū eſt. Un̄ Augꝰ. in primo li. de tri. Non ꝯfuſe inqͥt accipiendumeſt qd̓ ait apl̓us. ex ip̄o ⁊ ꝑ ipſum ⁊ in ip̄o.Ex ip̄o dicens ꝓpter pr̄em. ꝑ ip̄m ꝓpterfilium. in ip̄o ꝓpter ſpūmſanctū. Uigilanter aūt attende: ne qꝛ patrem volēs intelligi dixit ex ip̄o. ſic intelligas oīa eſſe ex pr̄evt neges omnia eſſe ex filio vel ex ſpūſancto. cum ex patre ⁊ ꝑ pr̄em ⁊ in pr̄e omniaeſſe ſane dici poſſunt. ſil̓r ⁊ de filio ⁊ de ſpirituſancto dicendū eſt.Ꝙ nō oīa que ex deo ſunt etiaꝫ deipſo ſunt. ſed ecōuerſo.Illud etiam hic annectendum eſt. ꝙ non omnia que dicūtureſſe ex deo: etiam de ip̄o eſſe dici debeant.Quia vt ait Auguſtinus in libro de natu Auguſti.ra boni. Non hoc ſignificat penitus ex ip̄oquod de ipſo. Quod eniꝫ de ip̄o eſt: poteſtdici eſſe ex ip̄o. ſed non omne quod ex ip̄oeſt: poteſt dici eſſe de ip̄o. quia non eſt deſua ſubſtantia. Ex ip̄o enim ſunt celum etterra. quia ip̄e fecit ea. non autem de ipſo:quia non de ſubſtantia ſua. Sicut aliquishomo generat filium vel faciat domū. Exip̄o eſt filius. ex ipſo eſt ⁊ domus. ſed filiuſde ip̄o. domus ꝟo de terra ⁊ ligno: non deQue dicta ſunt ſummatim collihº5