LI.Predeſtinatio dei diſpoſitio ⁊ p̄ſcīa ſunt idē qd̓ ſcīadei. ſꝫ ſcīa eſt idē qd̓ eſſentia. ergo a pͥmo ad vltimuꝫp̄ſcīa dei eſt idem qd̓ eſſentia. Sꝫ eſſentia dei eſſꝫ dato etiā ꝙ nullū futurū eſſet. ergo p̄ſcīa dei fuiſſet indeo circūſcripto omni futuro. Et reſpondet magiſt̓ꝙ ſi nulla fuiſſent futura: tolleret̉ p̄ſciā dei quantumad reſpectū ⁊ anteceſſionem quā importat ad futura. ſed non ꝙͣtum ad eſſentiam que tali reſpectu ſubijcit̉. p̄ſcīa em̄ ſcīam dicit cum reſpectu. ablato veroreſpectu ſcīa manet: que deo ab eterno cōpetit. ⁊ ꝓpter creaturarū exiſtentiā vel differentiā in nullo augetur vel minuit̉. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Deꝰ om̄ep̄teritū ⁊ omne futurū vt ſibi p̄ſentia intuet̉. Et ꝓbatur ſic. Omne illud deus tanꝙͣ p̄ſens intuet̉ qd̓ ineius eſſentia actualiter continet̉. ſed omīa p̄terita p̄ſentia ⁊ futura ſunt ⁊ fuerunt ab eterno in dei eſſentia. ergo deus omne p̄teritū ⁊ futurū tāꝙͣ ſibi actualiter p̄ſentia intuetur. conſequentia tenet. ſꝫ maior ⁊minor ſunt mgr̄i in textu. ergo ꝓpoſitio vera. Et tātum de ſententia ⁊cͣ.Utrum concedendū ſit oīa eſſe indei eſſentia vel in eo ꝑ eſſentiamvt omnia dicunt̉ eſſe in dei cognitione vel p̄ſentia.DI. XXIOlet hic queri cum omnia dicant̉ eſſe in deicognitione ſeu p̄ſentia vl̓ in deoꝑ cognitionem. ⁊ eius cognitio vel preſentia ſit diuina eſſentia. vtrum concedenduꝫſit omnia eſſe in diuina eſſentia: vel in deoReſpōſio. ꝑ eſſentiam. Ad quod dicimus qꝛ deicognitio eius vtiqꝫ eſſentia eſt. ⁊ eiꝰ p̄ſentia in qua ſunt omīa: ip̄ius cognitio ē. nectamen omnia que ſunt in eius pn̄tia vel cognitione: in eius eſſentia eſſe dici debent.Si em̄ hoc diceret̉: intelligerent̉ eſſe eiuſdēcū deo eſſentie. In deo em̄ dicit̉ eſſe ꝑ eſſentiam qd̓ eſt diuīa eſſentia qd̓ eſt deꝰ. Hꝫ ędeus apud ſe in pn̄tia ſua: que non habꝫ inAuguſtiſui natura. Vnde Augꝰ. de ꝟbis apoſtolita ait. Elegit nos ante mūdi ꝯſtitutionemQuis ſufficit hͦ explicare. Eligunt̉ qui nōſunt: nec errat qͥ eligit. nec vane eligit. Eligit tn̄ ⁊ hꝫ electos quos creaturus ē eligerdos. quos habuit apud ſemetip̄m: non innatura ſua. ſꝫ in pn̄tia ſua nondū erant quibus ꝓmittebat̉. ſed ⁊ ip̄i ꝓmiſſi ſunt qͥbusꝓmittebat̉. Ecce hic aꝑte dicit deuꝫ apudſemetip̄m habere electos an̄ mundū. nō innatura ſua: ſꝫ in pn̄tia ſua. cū tn̄ eius p̄ſentia nō aliud ſit qͣꝫ eius natura. qꝛ ip̄iꝰ p̄ſentia eius eſt noticia Pōt tn̄ ad electos referri cum ait. In natura ſua .i. illorū: illos qͥppe habuit ab eterno apud ſe. non in naturaſua. id eſt illorum. quia nondum erant. ſedin ſua preſentia. quia eos ita nouit ac ſi eſſent.Utrū mala debeāt dici eſſe in deovbi ſunt oīa bona. cuꝫ vtraqꝫ ſuntin eius cognitiōe et pn̄tia. oīa enīcognoſcit.Poſt p̄dicta queritur. cū oīa dicant̉ eſſe in deo nō ꝑ eſſentiaꝫnature: ſed ꝑ cognitionem ſcīe. ⁊ deus ſciat bona ⁊ mala. vtrū ꝯcedendū ſit ſimpliciter mala eſſe in deo. ſiue eſſe in deo ꝑ cognitionem? Scit em̄ deus ⁊ ſciuit ſꝑ omīa. taꝫbona qͣꝫ mala: etiā an̄qͣꝫ fierent. ⁊ preſciuitab eterno ea futura. Ideoqꝫ cum omīa bona diximus eſſe in deo ꝓpter p̄ſentiam cognitionis. eadem ratione videt̉ dicendumomnia mala eſſe in eo: cum ea ſꝑ nouerit. ⁊ꝑ cognitionem ei p̄ſentia fuerint. Precogͦuit em̄ deus ab eterno quoſdā futuros malos ⁊ eorū maliciam (vt ait Augꝰ.) preſciuit: ſed nō p̄parauit. Cū ergo peccata oīmſciat. nunqͥd intelligendū eſt ea includi ī illa generalitate locutionis. qua dixit apl̓usomnia eſſe in deo. Ex ip̄o inqͥt ⁊ per ipſuꝫ⁊ in ip̄o ſunt omnia. Sed quis niſi inſanusdixerit mala eſſe in deo: Illa enim eſſe ī Que intellideo intelligunt̉: que ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ſunt. ᵍat eſſe ideoEa ꝟo ꝑ ip̄m ſunt ⁊ ex ip̄o quoruꝫ auctoreſt. ſed non eſt auctor niſi bonorū. Nō ergo ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ſunt niſi bona. ita gͦ nonin ip̄o ſunt niſi bona. Nō gͦ mala in deo ſūtqꝛ licet ea noſcat. non tamen ita omīno noſcit vt bona. mala quaſi de lōge cognoſcit.vt ait ꝓpheta. Et alta a longe cognoſcit .i.ſuꝑbiam. Et alibi ad deū loquens de mal̓ait. De abſconditis tuis ad impletꝰ eſt vē­ Ꝙ nō omniter eorū. Quod exponens Augꝰ. Abſcon­ ita cognoſcitdita inquit peccata ſunt: que a lumine tue deus mala vtveritatis abſcondunt̉. Sꝫ quō pctā a lubona. qꝛ mala tm̄ ꝑ ſcīammine veritatis diuine abſcondunt̉: cum a pōa ꝟo ꝑ ꝓdeo ſciant̉. Si em̄ non ſciret. quō de ill̓ iu­ batōꝫ ⁊ bendicaret. ⁊ ꝓ ill̓ malos damnaret. Alibi pro placitū.pheta. Quia neqꝫ ab oriente neqꝫ ab occidente deeſt. Quod exponens Caſſiod̓. inquit. Neqꝫ a bonis neqꝫ a mal̓ deeſt deusſed omībus p̄ſens ⁊ cognitor eſt. Cogno.ſcit gͦ deus ⁊ bona ⁊ mala ꝑ ſcientiam. ſꝫ bona cognoſcit etiam ꝑ approbationem ⁊ perbn̄placitum. mala ꝟo non. Unde Caſſio.ſuper pſal̓. dicit. Peccata abſcondita deoſunt. quia non nouit. id eſt approbat. Et exeo ſenſu Auguſtinus dixit ea abſcondita alumine dei. Qui etiam in li. ad Heluidiuꝫ