DI.erat. nō ꝙ pr̄ ſolus ſit potens vl̓ magis potens. ⁊ filius ſolus ſapiens vel magis ſapiens. ⁊ ſpūſſanctus ſolus bonus vel magisbonus. Una eſt gͦ potentia. ſapīa. bonitastriū ſicut vna eſſentia. Ideoqꝫ ſicut d̓r filiꝰhomouſios .i. ꝯſubſtantial̓ patri. ita et coomnipotens.De hoc noīe homouſion. vbi ī autoritatem receptum ſit. et quid ſignificet.Hic non eſt pretermittendū quod Auguſtinus in libro ſecūdo ꝯtra Maximinū dicit de hoc noīe homouſion: quo latini tractatores frequētervtunt̉. Pater inquit ⁊ filius vniꝰ ſūt eiuſdenqꝫ ſubſtantie. hoc eſt illud homouſiōquod in concilio Hiceno aduerſus hereticos Arrianos a catholicis patribus veritatis autoritate firmatum eſt. Qd̓ poſtea īſalicb.concilio arimenenſi ꝓpter nouitatem verbi minus qͣꝫ potuit intellectam. quam tn̄ fides antiqua p̄cꝑerat multis paucoꝝ fraude deceptis. heretica impietas ſub heretico imꝑatore Conſtantino labefacta re temptauit. Sed poſt non longum tꝑus libertate fidei catholice preualente. poſtqͣꝫ vis ꝟbi ſicut debuit intellecta eſt. homouſion illud catholice fideijſanitate onge lateqꝫ defenſum eſt et diffuſum. Quid enim eſt homouſion niſi vnius eiuſdemqꝫ ſubſtantieQuid eſt inquā homouſion: niſi ego ⁊ pat̓vnum ſumꝰ. Non gͦ inter ꝓphanas vocūnouitates hoc vitandum eſt.De noībꝰ que tranſlatiue et ꝑ ſimilitudinem de deo dicunt̉. KPreterea ſcienduꝫeſt ꝙ in aſſignatione diſtinctiōis nominuꝫinter alia que ſupra diligēter executi ſumquedam diximus tranſlatiue ⁊ ꝑ ſimilitudinēde deo dici. vt ſpeculū. ſplendor. character. figura ⁊ huiuſmodi. de qͥbus pio lectori breuit̓ trado qd̓ ſentio. vt .ſ. rōe ſimilitudinis ꝯſiderata ex cauſis dicēdi dictorūintelligentiā aſſumat: ſed catholicam.Nihil dignū excellentia ineffabil̓trinitatiſ ſe tradidiſſe dicit ad aliatranſiturus.XXXIIIIDe ſacramēto vnitatis atqꝫ trinitatis ſumme ⁊ ineffabil̓: multa iam diximus. Nihil tn̄ eius ineffabilitate dignū credidiſſe ꝓfitemur. ſꝫ potiꝰ ex nobis mirificam eius ſcientiam. nec potuiſſenos ad illam ꝑuenire.Iſta eſt diſtinctio triceſimaquarta huius pͥmi libri. In qua poſtꝙͣ egit de cōꝑatōe ꝓpͥetatū ad ꝑſonas. agit de cōꝑatiōe ꝓprietatum adeſſentiā. Et tria facit. Nā pͥmo agit de ꝑſone et eſſentie diuerſitate. Scd̓o tractat de eſſentie ad ꝑſonascauſalitatē. Tertio recapitulat de attributorū congruitatē. Primū facit a pͥncipio hꝰ diſ. vſqꝫ ibi. Hicꝯſiderandū ē. Scd̓m vſqꝫ ibi. Ex p̄dictis ꝯſtat. Tertiū ab inde vſqꝫ ad finē diſ. Et tm̄ de ſnīa ī generaliIn ſpēali ſnīa ma. ſtat in tri. ꝓpo. qͣrū pͥma eſt hec.Nos catholici tenemur ꝑ ſonas diuinas aſſerere eſſeidē cū diuīa eſſentia. ⁊ eas ſolū rōe differre. Hāc ꝓpoſitionē mgr̄ ꝓbās ꝓpo nit pͥmo: quō qͥdā hereticidixerūt eſſentiā ⁊ ꝑſonā nō eſſe idē. qꝛ ſi eſſꝫ eademeſſentia pr̄ q̄ filius. ergo eadē res generat ⁊ generat̉Et iſtud cōfirmat autoritate Hyl̓. di. ꝙ res nature⁊ natura nō ſunt idē. ſed ꝑſona diuina ē res diuinenature. eſſentia aūt d̓r ip̄a natura. ergo differunt.Rn̄deo ꝙ ꝟbū Hyl̓. in creaturis intelligēdū ē: nō indiuīs vbi natura ⁊ res nature ſunt idem. qd̓ ptꝫ autoritate Hyl̓. di. ꝙ deꝰ nō ē aliud ab his q̄ inſunt .i.attributis ⁊ ꝑſonis. Poſtea mgr̄ rn̄det ad rōem di.ꝙ ẜm rōeꝫ differūt eēntia ⁊ hypoſtaſis. ⁊ dicit ꝙ generās ⁊ generatū ꝯueniūt in ſub̓a. nō tn̄ ꝯueniūt inꝑſonalitatē. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Quāuis tres ꝑſonas vniꝰ eſſe eēntie debeamꝰ dicere. nō tamē vnūdeū triū ꝑſonarū vſitata locutiōe debemus aſſerereHanc ꝓpoſitionē mgr̄ ꝓbās q̄rit. Exquo deꝰ ſit diuina eſſentia. vtrū ita dicat̉ vnꝰ deus tres ꝑſone. etvtrū ita valeat ſane dici. vnꝰ deꝰ triū ꝑſonarum. veltres ꝑſone vniꝰ dei. ſicut d̓r vna eſſentia triū ꝑſonarum. ⁊ tres ꝑſone vniꝰ eſſentic? Et rn̄det ꝙ non. qͥaſic deꝰ ſignificaret in aliqͣ habitudine pͥncipij reſpectu ꝑſonarū. Nec eſt ſil̓e de eſſentia. qꝛ aliꝰ ē modusſignificādi noīe dei. ⁊ aliꝰ noīe eēntie. Cuiꝰ ratio eſtqꝛ ly deꝰ ſignificat in rōe pͥncipij effectui. eſſentia vero non. Tertia ꝓpoſitio ē hec. Attribuamus pr̄i potentiā. filio ſapīam. ⁊ ſpūiſancto bonitatē nō obſtante ꝙ oībꝰ eque eſſentialit̓ ſine diſtinctōe ſil̓ ꝯueniūt.Hanc mgr̄ ꝓbans dicit. ꝙ attribuamꝰ pr̄i potētiaꝫeo ꝙ in creaturis pr̄ibus ineſſe cōſueuit debilitaslScīam filio. eo ꝙ in creaturis filij ſolēt eſſe ignari.Et bonitatē ſpūiſancto. eo ꝙ ī creaturis ſpūs tumorem ⁊ inflationē importat. Poſtea dicit ꝙ hoc nomēhomouſion ab antiqͥs pͥmo fuit ꝯceſſum. tandē ꝓpt̓malū vſum hereticorū fuit damnatū ⁊ ꝓhibitū. Sꝫfinaliter ꝓpt̓ veritatē rei iterato fuit receptum. Demum dicit de noībꝰ tranſlatiue. ⁊ nō vult aliud dicere niſi ꝙ aſſignāda eſt rō ẜm quā tranſferuntur. Ettm̄ de ſnīa huius diſtinctionis in ſpēali.De quibuſdam que ẜm ſubſt ātiāde deo dicūt̉. qͥ ſpēalē efflagitanttractatū .ſ. de ſcīā et ꝑſcīa et ꝓuidētia. et diſpoſitiōe. p̄deſtinat. oevoluntate et potentia.