LI.pater eſt. Reſponde ẜm ſubſtantiā tibi dixi: hoc eſſe filium quod pater eſt. nō ẜm idquod ad aliud dicitur. Ad ſe enim diciturdeus. ad patrem dicitur filius Rurſumqꝫpater ad ſe dicitur deus. ad filium dicit̉ pater. Quod pater ad filiuꝫ dicit̉ non eſt filiquod dicitur filius ad patrem non eſt pat̓Quod dicit̉ pater ad ſe. filius ad ſe. hoc eſtpater ⁊ filius .i. deus.Utrum ira poſſit dici deus triumꝑſonarū vel tres ꝑſone vniꝰ dei.vt dicit̉. vna eſſētia triū ꝑſonarūet tres ꝑſonę vnius eſſentie. eHic conſiderandūeſt. cum deus ſit diuina eſſentia. ⁊ ita dicatur vnus deus eſſe tres ꝑſone: ſicut vna eſſentia dicitur tres ꝑſone. vtrum ita valeaſſane dici. vnus deus trium ꝑſonarum. veltres ꝑſone vnius dei. ſicut dicit̉. vna eſſenUſuꝫ ſcriptū tia trium ꝑſonarum. ⁊ tres perſone vniusre ī his ſeq̄n. eſſentie: In his locutionibus ſcripturedum tradit.vſus nobis emulandus videt̉: vbi frequēter reperitur ita dictum. Vna eſt eſſentiatrium. ⁊ tres ſunt perſone vnius eſſentienuſqͣꝫ autem occurrit legiſſe vnū deū triuꝫꝑſonarum. vel tres perſone vnius dei.Quare nō cōſueuerat ſcri Quod ideo puto ſanctos doctores vitaſptura dicere ſe. ne ita forte acciperetur in diuinis perſovnū deū triū nis. ut accipitur cuꝫ de creaturis ſimile qͥdꝑſonaꝝ ⁊ eouerſo cuꝫdic dicitur. Dicitur enim deus Abraam Iſacat vnā eſſen ac ⁊ Iacob. ⁊ deus omīs creature. Quodtiaꝫ triū ꝑſo. vtiqꝫ dicitur propter principium creatōisnarum.vel gratie pͥuilegium. ⁊ creature ſubiectionem vel ſeruitutem. Cum ergo in trinitatenihil ſit creatum vel ſeruiens vel ſb̓iectumnon admiſit fides in trinitate talem locutionis modum. Ita etiam econuerſo non dictur de dei eſſentia: ꝙ ip̄a ſit eſſentia AbraāIſaac ⁊ Iacob: vel alicuius creature. necreatoris vel creature naturam confundere videamur.Ꝙ licet potētia. ſapiētia. bonitasde deo ẜm ſubſtantiā dicantur inſcriptura. tamen ſolent hec nomina diſtincte ad perſonas interduꝫreferri.Ex p̄dictis conſtatꝙ ſicut eſſentia. ita potentia. ſapientia. bonitas de deo dicunt̉ ẜm ſubſtantiaꝫ. Queautem ẜm ſubſtantiam de deo dicunt̉: tribus perſonis pariter cōueniūt. Vna eſt ergo potentia. ſapientia. bonitas patris et filij ⁊ ſpūſſancti. et hi tres eadem potentia.eadem ſapientia. eadem bonitas. Un̄ aperitur in trinitate ſumma eſſe ꝑfectio. Si enīibi deeſſet potentia: vel ſapientia vel bonitas. non eſſet ſummum bonum. Sed quiaibi eſt perfecta potentia: infinita ſapientia:incomprehenſibilis bonitas. recte dicitur⁊ creditur ſummum bonum. Cunqꝫ vnuꝫ⁊ idem penitus ſit in deo potentia. ſapientia. bonitas. in ſacra tamen ſcriptura frequenter ſolent hec nomina diſtincte ad perſonas referri. vt patri potentia. filio ſapientia. ſpirituiſancto bonitas attribuat̉. qd̓ qͣꝫre fiat: non eſt ocioſum inqͥrere.Quare id fiat .ſ. ꝙ pr̄i potētia. filio ſapientia attribuat̉.Id ergo ſacri eloquij prudentia facere curauit. ne dei imme̓ſitatem ſimi itudine creature metiret̉. Dixerat enim ſcriptura ſacra. Quia deus pater eſt. ⁊ ꝙ deus filius eſt. ⁊ audiuit h̓ homo qui hominem patrem viderat: deū patrem non viderat. et cogitare cepit ita eſſein creatore: vt viderat eſſe in creaturis. a qͦbus hec nomina tranſlata ſunt ad creatoreIn quibus pater eſt prior filio. filius ē poſterior patre. ⁊ ex antiquitate in patre defectus. ex poſteritate in filio imperfectio ſenſus ſolet notari. Ideo occurrit ſcriptura dicens patrem potentem. ne videatur pͥor filio: ⁊ ideo minus potens. ⁊ filium ſapientēne videat̉ poſterior patre. ⁊ ideo minus ſapiens.Quare ſpirituiſancto bonitas attribuatur.Dictus eſt etiā ſpirituſſanctus deus. ⁊ dictus eſt habere ſpiritum deus. ⁊ videbatur hoc quaſi nomēinflationis ⁊ tumoris. Vnde humana cōſcientia ad deum pro rigore et crudelitateaccedere metuit. Ideo ſcriptura temperauit ſermonem ſuum ſpiritum bonum nominans: ne crudelis putaretur qui mitis