LI.hoc generat: ſed in eſſentia ē paternitas. ergo generat. Et ſil̓r arguit de filiatiōe. Et rn̄det mgr̄ ꝑ diſtīctionem dicēs. ꝙ ꝓpͥetates eſſe in aliquo pōt intelligi duplicit̓. Uno mō illud in quo ſunt determinādo⁊ diſtinguēdo. Et iſto mō in ꝑſonis. ⁊ in quocunq̄iſto mō eſt paternitas hoc poteſt generare. Alio moillud in quo ſunt non determinando neqꝫ diſtinguēdo. ⁊ ſic dicunt̉ eſſe in diuina eſſentia. ⁊ in quocūſic eſt paternitas: illi non cōuenit generare. nec illi īquo ſic eſt filiatio conuenit generari. cum ergo proprictates ſunt in diuina eſſentia non determinandoeā. ptꝫ argumentū ad ꝓpoſitū nō ꝯcludere. Contraſolutionem mgr̄ inſiſtit q̄rendo. Si propͥetates nonpoſſunt eſſe in ꝑſonis niſi eas determinēt. quō tunpoſſunt eſſe in eſſentia eā nō determinādo. Et rn̄detꝙ hoc expͥmere eſt ſuꝑ intellectū humanū. quod confirmat mgr̄ autoritate. b. Hilarij. Tertia ꝓpoſitioeſt hec. Falluntur qui ex idemptitate paternitatis ⁊eſſentie arguunt ſeu concludunt paternitate patre:eſſe deū. Huius ratio eſt. qꝛ ꝓpͥetates ſunt in diuīsvt determinantes ⁊ diſtinguentes. cuiuſmodi ſunt īꝑſonis. Et ꝯfirmat̉ autoritate. b. Augu. Et tm̄ deſententia mgr̄i huius diſtinctionis in ſpēali.Opinio quorūdam nō idē eē ꝑſonam et eſſentiā vel naturā dicētiūet eandē eſſentiā nō poſſe eē pr̄emet filiū et ſpūmſanctum.DI. xxX ¶ Redictis autI adijciendū eſt. ꝙ qͥdam peruerſi ſenſus homines in tantā proſilierunt inſaniam: vt dicerent nō ideꝫ eſſenaturam dei ⁊ ꝑſonaꝫ ſiue hypoſtaſim. dicentes eandem eſſentiā non poſſe eē patre⁊ filiū ſine ꝑſonarū confuſione. Si em̄ inunt ea eſſentia que pater eſt: filius eſt. ideꝫſibi pr̄ eſt ⁊ filius. Si hāc rem dicis eſſe patrem: aliā quere quā dicis eſſe filiū. Si ꝟoaliā non queſieris: ſed eandem dixeris. idēgenuit ⁊ genitꝰ eſt. Propter hͦ ⁊ hmōi int̓naturam ⁊ ꝑſonā diuidunt ita vt non recipiant vnam deitatis naturam ⁊ ſimpliceꝫAutoritateꝫeſſe tres ꝑſonas. Idqꝫ teſtimonio Hilarijq̄ ꝓ eis facere videt̉ port defendere nitunt̉. qui in. vij. li. de tri. quede li. Hilarij rens. vtrum apl̓s ſpūm dei nominās ⁊ ſpiritū xp̄i: idem ſignificauerit. vtroqꝫ verboinquit ita. Gentiū p̄dicator volens nature vnitatē in patre ⁊ filio ait. Spūs dei invobis eſt. Si quis autem ſpūm xp̄i nō habet: hic non eſt eius. Si aūt ſpūs eius quiſuſcitauit Ieſum ⁊cͣ Spūales oēs ſumusſi in nobis eſt dei ſpūs. ſed et hic ſpūs dei ē⁊ ſpūs xp̄i. Et cum xp̄i ſpūs in nob̓ eſt. eiſpūs in nobis eſt qui ſuſcitauit xp̄um. Etcum eius qui ſuſcitauit chriſtuꝫ in nob̓ eſtſpūs. ⁊ ſpūs in nobis eſt xp̄i. Nec tamennō dei eſt ſpūs qui in nobis eſt. Diſcernegͦ o heretice ſpūm xp̄i a ſpū dei. ⁊ excitati amortuis ſpūm xp̄i a ſpū dei chriſtū a mortuis excitantis. Cum qui habitat in nobisſpūs chriſti: ſpūs dei ſit. ⁊ ſpiritus chriſtia mortuis excitati ſpūs dei tantū ſit chriſtum a mortuis excitantis. Et qͣro nūc Queſtio h.larij. vtrū inin ſpū dei. vtrum naturam an rem natureſpū dei natuſignificata exiſtimes? Non eſt em̄ idem nara vel res natura quod res nature. ſicut nō idem eſt hō ture ſignifica⁊ quod homīs eſt. nec idem eſt ignis ⁊ qd̓ ta ſit idemip̄ius ignis eſt. ⁊ ẜm hoc nō eſt ideꝫ deusQd̓ nō ē na⁊ quod dei eſt. Huius dicti occaſiōe p̄tura qd̓ resfati heretici dogmatiſauerūt non idem eſſenatureꝑſonam ⁊ naturam dei. aſſerentes naturaꝫdei non eſſe tres perſonas. Intelligētes in On̄dit quemhis p̄miſſis verbis Hilarij ꝑ rem nature ꝑ ſenſū trahātex ill̓ ꝟbis.ſonam. ⁊ nomine nature diuinam natura.Et ideo dicunt Hylariū interrogaſſe hereticum. vtrū ꝑ ſpūm dei putaret ſignificatāeſſe naturā an rem nature. vt ſic oſtēderetdiſtinguendū eſſe inter naturam ⁊ rē nature .i. ꝑſonam.Hic docet quō eis obuiat ip̄iꝰ ſcripture circūſtantia. et qualiter predictā intelligidebeant et ꝙ ſpūſſāctus ē res vnius nature pr̄is et fixij. et eſt ip̄a natura.Hoc quideꝫ dicūtnon intelligentes pia diligentia ſcpͥture circūſtantiam: qua conſiderata ꝑcipi poteſt:quomō p̄miſſa dixerit Hylarius. Subſequent̓ em̄ in eadem ſerie oſtendit in ſpiritudei aliqn̄ ſignificari pr̄em. vt cum dicitur.Spūs dn̄i ſuꝑ me. Aliquādo ſignificari filium. vt cum dicit̉. In ſpū dei eijcio demonia. nature ſue poteſtate ſe demones eijcere demonſtrans. Aliquādo ſpūmſanctuꝫ.vt ibi. Effundam de ſpū meo ſuper omneꝫcarnem. Quod dicit conſummatuꝫ fuiſſe:cū apoſtoli ſpūſancto miſſo oībus linguislocuti ſunt. Deinde quare hanc diſtinctionem fecerit. ⁊ ꝙ in ſuꝑioribus ꝑ ꝟba apoſtoli idem ſpūſſanctus ſignificatus ſit. ⁊ ꝙip̄e ſit res vnius nature patris ⁊ filij: aperte oſtendit inquiens ita. Hec idcirco ſuntdemonſtrata. vt quacunqꝫ parte hereticafalſitas ſe contuliſſet. finibus veritatis cōcluderet̉. Habitat em̄ in nobis xp̄us. quo Verba hyſarij ponit qͥhabitante habitat deus. ⁊ cum habitat inp̄miſſorū ītelnobis ſpūs xp̄i: non aliud habitat qͣꝫ ſpūs ligentia aꝑudei. quod ſi ꝑ ſpūmſanctum chriſtus in nobis intelligit̉ eſſe. hunc tn̄ ita ſpūm dei vtſpūm chriſti eſſe noſcendum eſt. ⁊ cum per