DI.bus munire conant̉ qͥbus oſtendere volūtꝓprietatem qua pater eſt pater. ⁊ ꝓprietatem qua filius eſt filius: nō eſſe deū. ad hocinducentes ꝟba Augꝭ. ſuꝑ illū locuꝫ pſal̓.Et non eſt ſb̓a. ita dicentis. Deus em̄ quedam ſb̓a eſt. Vnde etiam in fide catholicaſic edificamur. vt dicamus patrem ⁊ filiuꝫ⁊ ſpūmſanctum vnius eſſe ſub̓e. Quid eſtvnius ſb̓e? Quicqͥd eſt pater quod deꝰ eſt.hoc eſt filius. hoc eſt ſpūſſanctus. Cū aūtpater eſt. non illud eſt qd̓ vel quo eſt. Pater em̄ non ad ſe: ſed ad filiuꝫ dicit̉. ad ſe autem deus dicit̉. Eo igitur quod vel qͦ deeſt: ſubſtantia eſt. Et quia eiuſdem ſubſtantie eſt filius. ꝓculdubio ⁊ filius eſt deꝰ. Atꝟo quod pater eſt. qꝛ non ſubſtantie eſt. ſꝫrefertur ad filium. nō ſic dicimꝰ filium paQualit̓ ret.quent verba tr em eſſe ſicut dicimꝰ filiū deū eſſe. Ex hisAug. ad ſuā ꝟbis ſignificari dicūt. ꝙ ꝓprietas pr̄is vl̓prauitatem. ꝓprietas filij non ſit deus vel eſſentia diuina. Cum em̄ dicit. eo ꝙ deus eſt ſubſtātiaeſt. ſed ꝙ pater eſt: ſubſtantia non eſt. aperte inqͥunt oſtendit id eſſe ſubſtantiam quodeus eſt. Id v̓o quo pater eſt: non eſſe ſubſtantiam. Item cum ait. Pater non illudeſt quod eſt. oſtendit eum non eſſe patremeo ꝙ ſubſtātia eſt. Non em̄ ſimplicit̓ dixitPater nō eſt illud quod eſt: ſed ait. Cū pater eſt: nō eſt illud qd̓ eſt. ſignificans qͦ paeſt non eſſe illud quo eſt .i. eſſentiam. Hec ilꝘ alit inteuiˡⁱitae xponentes ſua cōmenta ſimplicibusgēda ſūt illa ⁊ incautis vera videri faciūt. Nos aūtꝟba ꝙͣ dicūt aliter fore iſta intelligēda dicimus. Dicēsenim eo ꝙ deus eſt: ſubſtantia eſt. ſꝫ ꝙ pater eſt: ſubſtantia non eſt. hoc intelligi voluit: quia eſſentia deus eſt. ⁊ deitate ſb̓ſtantia eſt. Eo em̄ ſb̓a eſt quo deꝰ eſt. ⁊ ccōuerſo. cuiꝰ ea eſt deitas que eſt ſb̓a. ⁊ ſb̓ſtantiaq̄ deitas. ſed ꝙ pater eſt non eſt ſubſtantieid eſt non quo pr̄ eſt eo ſubſtantia eſt. qꝛ ꝓprietate generationis pater eſt qua ſubſtātia non eſt. Ipſam tamen proprietatem ſb̓ſtantiam eſſe non negauit. Ita etiam illudintelligendum eſt quod ait Cum pater eſtnon illud eſt quod eſt. id eſt non illo patereſt. quod vel quo ip̄e eſt. id eſt eſſentia. ſednotione.Alijs etiā verbis Auguſtini vtuntur. vt aſſerant quod dicunt .ſ. ꝓprietates perſonaruꝫ non eſſe deiſubſtantiam.XXXIIIItem illis verbisAuguſtini vehementer inſiſtunt ſuperiuspoſitis .ſ. ꝙ verbuꝫ ẜm ꝙ ſapientia eſt ⁊ eſſentia. hoc eſt ꝙ pater ẜm ꝙ verbum nonhoc eſt qd̓ pater. Si inquiunt verbum nōeſt hoc quod pater ẜm hoc ꝙ eſt verbum.Id ergo quo ꝟbum eſt non eſt illud quodpater eſt. Proprietas ergo quo ꝟbum eſt:non eſt id qd̓ pater eſt. non eſt igitur diuīaeſſentia: Ad quod dicimus. quia licet ẜm Reſpōſio.ꝙ verbum nō ſit: hoc quod pater eſt. ea tamen ꝓprietas qua verbum eſt: eſt id quodpater eſt. id eſt diuina eſſentia. ſed non eſthypoſtaſis patris.Iſta eſt diſtinctio triceſima tertiahuius pͥmi libri. In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de ꝓprijs⁊ appropriatis. incipit agere de differentia commuuium ⁊ ꝓpriorum. Et tria facit. Nam pͥmo determinat vnitatem. Secundo reſpondet ad cōtrarias rationes. Tertio ad contrarias autoritates. Primumqͥdem facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Hoc aūtaliqui negant ⁊cͣ. Secundū ab inde vſqꝫ ibi. Verūtamen non deſiſtunt. Tertium ad finem. In ſpecialiſententia magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitiōibus. quarum pͥma eſt hec. Proprietates ꝑſonales ſunt idemcum ꝑſonis ⁊ natura diuina. Hanc mgr̄ ꝓbās querit. Utrū ꝓprietates ſint ip̄e ꝑſone. ⁊ vtrum ſint ipſa diuina eſſentia. Poſtea ſoluit dicens. ꝙ proprietates tripliciter ſunt in perſonis. iuxta illud. b. Gregorij in p̄fatione dicentis. Et in ꝑſonis proprietas.⁊ in eſſentia vnitas. proprietates enim fuerunt abeterno. ⁊ non poteſt dici ꝙ fuerunt ſine ſubiecto. igitur videtur fore dicendum ꝙ fuerunt in ꝑſonis. Secundo oſtendit ꝙ proprietates ſunt ip̄e perſone. Nāproprietates ſunt in perſonis. ſed in ꝑſonis nulla ēdiuerſitas. igitur proprietates ſunt ip̄e perſone. Ethoc confirmat autoritate beati Hiero. Tertio oſtendit ꝙ ꝓpͥetates ſūt ip̄a diuīa eſſentia ſeu natura. qd̓probat ſic. Propter diuinam ſimplicitatem deꝰ eſt.quicqͥd habet vbi non repugnat relatiua oppoſitio.ſed diuina eſſenti a habet proprietates. ergo propͥetates ſunt diuina eſſentia ſeu natura. Hanc ratiōeꝫmagiſter confirmat autoritatibus diuerſorum autorum: que patent in textu. Secunda ꝓpoſitio eſt hecErrant qui ex hoc ꝙ ꝓprietates perſonales ſunt diuina eſſentia inferunt diuinam eſſentiam poſſe generare. Hanc probans magiſter ponit erroreꝫ quorūdam dicentium. ꝙ licet ſint ꝓprietates in perſonis:non tn̄ ſunt ip̄e ꝑſone. ſed ſunt quaſi extrinſecus affixe. Poſtea ẜm hunc errorem inducunt tres rationes. Quaꝝ pͥma tal̓ eſt. Si ꝓpͥetates ſint ꝑſone. ergo nō diſtinguūt neqꝫ det̓mināt ꝑſonas. ꝯn̄a patetex hoc ꝙ nihil diſtinguitur neqꝫ determinat̉ ſeipſo:Reſpondet magiſter negando conſequentiam. Adꝓbationem dicit non eſſe inconueniēs ideꝫ diſtīguiſeu determinari ſeip̄o. quod ꝓbat autoritate. b. Hiero. Secundo ſic. Si propͥetates ſunt diuīa eſſentia.ergo ſicut perſone dicuntur cōuenire in eſſentia. itaetiam debet dici perſonas conuenire in proprietatibus. quod falſum eſt. Reſpondendo magiſter dicitiſtam materiā ꝓpter nimiam ſui altitudinem humanum excedere intellectum. qd̓ ꝓbat autoritate Hylarij. Tertio ſic. In quocūqꝫ ē paternitas in diuīs: