LI.Horū doctriniſ nouis ⁊ humanis cōmentis ꝟbo Hilarij reſpondeo. Immenſum eſt qd̓ exigit̉ ⁊ incōprehenſibile: extra ſignificantiā eſt ſermonis. extra ſenſus intētionē. nō enūciat̉. nōattingit̉. nō tenet̉. ꝟborū ſignificātiam reip̄ius natura cōſumit. Senſus cōtēplationem inꝑſpicabile lumē obcecat. intelligentie capacitatē qd̓ fine nullo continet̉: excedit. Mihi gͦ in ſenſu labes eſt. in intelligētia ſtupor eſt. In ſermone ꝟo non iaꝫ infirmitatem: ſꝫ ſilentiū confitebor. ꝑiculoſumnimis eſt de rebus tantis ac tā recōditꝭ aliqͥd vltra p̄ſcriptū celeſte ꝓferre: vt vltrap̄finitionem dei ẜmo de deo ſit. forma fideicerta eſt. Non gͦ aliquid addēdū eſt: ſꝫ modus conſtituendus audacie. qͥcqͥd vltra q̄ritur: nō intelligit̉.Quō improbi heretici īſiſtāt aliaaddentes.ꝯbiectio tē CeEerū herEE Corūimprobitas inſtinctu diabolice fraudulentie excitata nondū quieſcit. ſed in tāta rerūqueſtione addit. Si paternitas ⁊ filiatiodeo ſiue in diuina eſſentia ſunt. eadeꝫ ergores ſibi pater eſt ⁊ filius. Nam in qͦ pater.nitas eſt: pr̄ eſt. ⁊ in quo filiatio eſt: filiꝰ eſtSi ergo vna eademqꝫ res habet in ſe pat̓nitatem ⁊ filiationem. ip̄a generat ⁊ generatur. quod dicentes in Sabellianaꝫ hereſim ꝑtrahunt̉. extendentes pr̄em in filiumcū ip̄m ſibi filiū: ip̄m ꝓponant ⁊ pr̄em. Siꝟo negauerint in vna dei eſſentia pat̓nitatem eſſe ⁊ filiationem. quō gͦ dicunt eē deūHis atqꝫ alijs argumentorū aculeis vturtur in ſue opinionis aſſertione. vt veritatiſformā diſſecent.Rn̄ſio cōtra hāc eorū opinionemvbi tradit̉ ꝙ ꝓprietates nō penitꝰita eē in dei eēntia ſicut ī hypoſtaſibus dicunt̉.Quorū audacie reſiſtentes atqꝫ ignorantie ꝓuidentes audebimus aliquid ſuꝑ hoc loqui. Paternitaſ⁊ filiatio non ita eſſe omnino in diuina ſb̓adicunt̉: ſicut in ip̄is hypoſtaſibus. in quibus ita ſunt ꝙ eas determināt. vt ait Iohan. Damaſ. Caracteriſtica idiomata ſūtid eſt determinatiue ꝓprietates hypoſtaſeos ⁊ nō nature. etem̄ hypoſtaſim determinant ⁊ nō naturam. Ideoqꝫ licet paternitas ⁊ filiatio ſint in diuina eſſentia. cū eamnon determinent. nō ideo pōt dici: ꝙ diuina eſſentia ⁊ generet ⁊ generet̉. Uel ꝙ eadem res ſit ſibi pater ⁊ filius. Ita enim proprietas determinat ꝑſonam: vt hac ꝓpͥetate hypoſtaſis ſit generans. ⁊ illa alia hypoſtaſis ſit genita. ⁊ ita nō idem generat ⁊ generat̉. ſed alter alterū.Querit̉ quomō proprietates poſſunt eſſe in natura. nec eam determinent.ed forte querescum he ꝓprietates non poſſunt eſſe in ꝑſonis qͥn eas determinēt: quō in diuina eſſentia eſſe poſſint: ita vt nō eam determinent?Reſpondeo tibi ⁊ hic cum Hylario. Egoneſcio non requiro. ⁊ conſolabor me tamē.archangeli neſciūt. angeli non audieruntſecula non tenent. vpheta non ſenſit. apl̓snon interrogauit. filius ip̄e nō edidit. Ceſſet ergo dolor querelarū. non putet homoſua intelligentia generatiōis ſacramentumpoſſe conſequi. Abſolute tamen intelligendus eſt pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. Statꝭhoc fine intelligentia ꝟborum. Eſt filius apatre qui eſt vnigenitus ab ingenito. progenies a parente. viuus a viuo. non natura deitatis alia ⁊ alia. qꝛ ambo vnuꝫ. Hoccredendo incipe. ꝑcurre. ꝑſiſte. ⁊ ſi non ꝑuenturū ſciam. tn̄ gratulabor profecturuꝫ.Qui em̄ pie infinita ꝓſequit̉. ⁊ fi nō contingat. aliqn̄ tamen ꝓficiet ꝓdcundo. Sꝫ nete inſeras in illud ſecretū ⁊ archanū inopinabilis natiuitatiſ: ne te immergas ſummāintelligentie comp̄hendere p̄ſumens. ſꝫ intellige incomp̄henſibilia eſſe. His alijſqꝫmultis euident̓ oſtendit̉ nobis nullatenuslicere maieſtateꝫ ꝑſcrutari. ius ponere poteſtati. modū circūſcribere infinito.Quibꝰ autoritatibꝰ opinionē ſuāſcꝫ ꝙ ꝓprietas patris vel filij nonſit deus: muniant.Ueruntame nondum deſiſtunt impatientie ſpū agitati: ſedopinionem ſuam etiam ſanctorū autoritati