DI.tialiter ⁊ nunꝙͣ notionalit̓ ſicut diligere. igit̉ patreꝫſapīa genita ſaꝑe: ſequeret̉ ip̄m eſſe ſapīaꝫ genitamAd diligere aūt non ſꝑ ſequit̉ diligere dilectiōe producta. ⁊ ꝑ ꝯn̄s licet pr̄ non dicat̉ ſaꝑe ſapīa genita.pōt tn̄ dici diligere dilectiōe ꝓcedente ſeu ꝓducta.Et hec eſt ſententia mgr̄i in ſpēali.Utruꝫ proprietates ꝑſonarū ſintipſe ꝑſone vel deus. id eſt diuinaeſſentia.DI. XXXOſt ſupra diActa interiꝰ cōſiderari atqꝫ ſb̓tilit̓ inqͥri oportet. Utꝝ ꝓpͥetates p̄ſonarū qͥbus ip̄e ꝑſone determinant̉ ſint ip̄e ꝑſone. ⁊ ſint deusid eſt diuina eſſentia. an ita ſint in ꝑſonis:vt nō ſint ꝑſone. ac ꝑ hoc nec diuīa eſſētiaꝘ em̄ in ꝑſonis ſint ꝓpͥetates: nēo inficiariaudet. cum aꝑte clamat autoritas. ꝙ in ꝑſonis eſt ꝓprietas ⁊ in eſſentia vnitas. Siperiꝰ qͦꝫ ml̓tis ſanctorū teſtimonijs aſtruximus ꝑſonas ꝑ ꝓpͥetates diſtingui atqꝫ determiari. ip̄aſqꝫ ꝓpͥetates tres .ſ. ꝓprijs exꝘ ꝓpͥetater p̄ſſimꝰ vocabul̓. Cū gͦ ꝓpͥetates ip̄e ab eterſint ꝑſone.no fuerint: qͥbus ip̄e ꝑſone determinantur⁊ differūt. quomō eſſent ſi in eis nō eſſent ⁊quō in eis eſſent. ⁊ ip̄e ꝑſone nō eſſent quīibi eſſꝫ ml̓tiplicitas. Quo circa ſicut ꝓpͥetates eſſe in ꝑſonis. ita ⁊ eas ꝑſonas eē ꝯfitemur. ſicut ſupra autoritate Hiero. vt nō pigeat reuocare ad mentē: ꝓteſtati ſumꝰ ī exHiero. breuiter tācit q̄ ſuc poſitiōe fidei ita dicētis. Sabellij herepra poſita ſt̓ ſim declinātes: tres ꝑſonas exp̄ſſas ſubꝓvt alid̓ addat pͥetate diſtīguimꝰ. Nō em̄ noīa tm̄mō: ſedetiā noīm ꝓpͥetates .i. ꝑſonas. vel vt greciexpͥmunt hypoſtaſes hͦ eſt ſb̓ſiſtētias ꝯfitmur. Ecce aꝑte dicit ꝑſonas ꝓpͥetatibꝰ diſtingui. ⁊ ip̄as ꝓpͥetates eſſe ꝑſonas. cuih̓ ꝟba ꝑſtringimꝰ. qꝛ ſupra latiꝰ poſuimꝰ& ꝓprietates ſint diuīa eēntia. bCunqꝫ de ſimplicitate deitatis ſupra diſſereremꝰ aucͣtibꝰ ſanctorū .ſ. Augꝭ. Hyl̓. Iſid̓. necnō ⁊ Boetij.euident̓ mōſtrauimꝰ deū hͦ eē oīno qd̓ in ſeEx predictis. hꝫ. excepto ꝙ pr̄ hꝫ filiū: nec eſt filiꝰ. ⁊ filiꝯcludit ꝓē hꝫ pr̄eꝫ: nec eſt pr̄. ⁊ ſic eſſe in natura triuꝫ:tates eſſe ꝑſnas ⁊ vnam vt qͥ hꝫ hͦ ſit qd̓ hꝫ. ⁊ totū qd̓ ibi eſt vnū eēvnā vitā eſſe. qd̓ mō nō iteramus: ne faſtieſſentiam.diū lectori ingeramꝰ. Si gͦ ꝓpͥetates ibiſunt: ſingula earū eſt id in quo eſt: ⁊ vnuꝫXXXIIIeadēqꝫ vita ſingule ſunt. Fateamur gͦ et ꝓpetates eſſe in tribꝰ ꝑſonis. ⁊ ip̄as eſſe ꝑſonas atqꝫ diuinam eſſentiam.Autoritate aſtruit ꝙ ꝓprietas ſitnatura.Qd̓ eniꝫ ꝓprietasetiam diuīa natura ſit: on̄dit Hylarius di? Pylarius.cens natiuitatē filij eſſe naturā. Un̄ in. vij.li. de trini. ait. Utriuſqꝫ natura nō differt.vnū ſunt pr̄ ⁊ filiꝰ. Hꝫ gͦ hoc ſacr̄i natiuitaſvt cōplectat̉ ī ſe ⁊ nomē ⁊ naturā ⁊ ptātemqꝛ natiuitas nō pōt nō eſſe ea natura vndenaſcat̉ filiꝰ. Idē in .vj. Natiuitas ꝓpͥetaseſt. veritas eſt. Idē in. vij. dicit. ꝙ naturenatiuitas ſit intelligenda eſſe ī natura deiSupra em̄ dixit ꝙ ꝓprium pr̄is ē ꝙ ſꝑ pr̄eſt. ⁊ ꝓprium filij eſt ꝙ ſꝑ filius eſt. ſignificans ꝙ proprietas patris eſt pater. et proprietas filij eſt filius. His alijſqꝫ pluribusautoritatibus aperte ſignificari videtur.ꝙ proprietas filij filius ſit. ſic ⁊ deus. ita ⁊proprietas patris ⁊ proprietas ſpirituſſāQuidam negant ſcꝫ proprietateseſſe perſonas et diuinam naturaꝫet quare.Hoc autem aliquinegant: dicentes qͥdeꝫ ꝓprietates in perſonis eſſe: ſꝫ nō eſſe ꝑſonas ip̄as. qꝛ ita dicūteſſe in perſonis vel in eſſentia diuina: vt nōſint interius ſicut ea ſunt que ẜm ſubſtātiādicuntur de deo. vt bonitas. iuſticia. ſꝫ extrinſecus affixa ſunt. atqꝫ ita eſſe rationibꝰprobare contendunt. Si enim inquiuntproprietates ſunt ꝑſone: non eis ꝑſone deꝰ ꝯpiectio cōterminantur. Contra quod dicimus. quia rū pͥma qͣ voetiam ſeip̄is perſone differunt. ſicut ſupra lūt ꝓbare ꝓHieronymus loquēs de patre ⁊ filio ⁊ ſpi pͥetatesᶻ nonrituſancto dicit. Subſtantia vnuꝫ ſūt: ſed eſſe ꝑſonas:ꝑſonis ac nominibus diſtinguunt̉. SedSecunda obiterum addunt. Si proprietates ipſe diuiiectio:na eſſentia ſunt cum eſſentia non differanttres perſone. nec proprietatibus differūtQuomedo enim differt pater a filio: eo ꝙdiuīa eſſentia eſt cum in eſſentia vnū ſunt.Reſpōſio ad p̄miſſa autoritate nitens.