DI.Quontū. Poſt hec a quibuſquidam ꝓbadam ſolet queri. vtrum vna tm̄ ſit ſapiētiare ꝙ non vnatm̄ eſt ſapien pr̄is? Quod non eſſe nitunt̉ ꝓbare hͦ mō.Filius inquiūt eſt ſapientia pr̄is genita:tia patrispater ſapiens non eſt. Eſt igit̉ aliqua ſapientia patris quaſapiens nō eſt Eſt autem⁊ ſapientia patris ingenita. ⁊ ea pater ſapiens eſt. Eſt ergo quedam ſapientia patrisqua ſapiens eſt. ⁊ ip̄a non eſt illa ſapientiapatris qua pater ſapiens non eſt. Non eſtgͦ vna tantū ſapientia patris. Item ſapientia ingenita eſt ſapientia patris. ⁊ ſapiētiaꝘ rn̄ſione ī­ genita eſt ſapientia patris. Non eſt autemit hec ⁊ ſapientia ingenita ſapientia genita. Non ēigitur vna tantū patris ſapientia. Hec ethis ſimilia tanqͣꝫ ſophiſtica ⁊ a veritate lōginqua. cunctiſqꝫ in theologia peritis patentia abijcimus. reſponſo indigna aduertentes. Id tamen adijcientes quia vna eſttantū ſapientia patris. ſed non vno mō dicitur. Nam ſapientia patris dicit̉ illa quāgenuit. ⁊ ſapientia patris dicit̉ ea qua ſapens eſt. Diuerſa ē ergo ratio dicti. Illa em̄dicitur patris. qꝛ eam genuit. ⁊ ea dicit̉ ſapientia patriſ. quia ea ſapit. Una eſt tamēſapientia patris. quia ſapientia genita ē eadem ſapientia ⁊ ea qua ſapiens eſt. ſiue eaqua ſapiens eſt intelligat̉ ꝑſona pr̄is ſiueeſſentia patris. qꝛ ꝑſona pr̄is q̄ intelligiturcum dicit̉ ſapīa ingenita. ⁊ ꝑſona filij quefignificat̉ cum d̓r ſapientia genita. vna eadenqꝫ ſapientia eſt. que eſſentia diuīa ītelligit̉ cōmunis tribus ꝑſonis.Ꝙ in trinitate eſt dilectio que ē trinitas et tamen ſpūſſanctus eſt dilectio que non eſt trinitas. nec iōdue ſunt dilectiones. ita et de ſapientia.Et ſicut ī trinitatedilectio eſt. q̄ eſt pater. filius ⁊ ſpūſſanctusque eſt ip̄a eſſentia deitatis. ⁊ tn̄ ſpūſſctūsdilectio eſt. que nō eſt pater vel filius. necideo due dilectiones ſunt in trinitate. quiadilectio que ꝓprie ſpūſſanctus eſt: eſt dilectio que trinitas eſt. non tn̄ ip̄a trinitas eſtſicut ſpūſſanctus eſt eſſentia q̄ trinitas eſt:non tamen ip̄e trinitas eſt. Ita in trinitateſapientia eſt que eſt pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. que eſt eſſentia diuina. ⁊ tamen filius eſt ſapiētia que nō eſt pater vel ſpūſſā-XXXIIctus. Nec ideo due ſapientie ibi ſunt. quiaſapientia que ꝓprie eſt filius: eſt ſapīa quoeſt trinitaſ. ip̄a tamen non eſt trinitas ſicutfilius eſt eſſentia que eſt trinitas. ip̄e tamēnon eſt trinitas.Qua ratione pr̄ non dicit̉ ſapiēsea ſapientia quam genuit eademvidet̉ debere dici ꝙ nō ſit diligēspater vel filius dilectione qua abvtroqꝫ ꝓcedit.Pretereadiligeternotandū eſt ꝙ ea ratione qua pater non dicitur ſapiens ea ſapīa quam genuit. videt̉fore dicendum ꝙ pater non diligat filium:vel filius patrem ea dilectiōe que ab vtroqꝫ ꝓcedit .ſ. que ꝓprie ſpūſſanctus eſt. Sicut em̄ idem eſt deo ſapere quod eſſe. ita eſtei ideꝫ diligere qd̓ eſſe. Ideoqꝫ ſicut negatur pater eſſe ſapiens ſapientia quā genuitqͥ ſi ea diceret̉ ſapiens. nō ip̄a ab eo: ſed ipſe ab ea intelligeret̉ eſſe. Ita videt̉ non debere cōcedi ꝙ pater vel filius diligat dilectione que tm̄ ſpūſſanctus eſt. qꝛ ſi ea. diligit pater vel filius. non ſpūſſanctus videt̉eſſe a patre ⁊ filio. ſed pater ⁊ filius a ſpirituſancto. quia idem eſt ibi diligere qd̓ eſſe.At ſupra dictuꝫ eſt: atqꝫ autoritate Auguſtini ſancitū. ꝙ in trinitate tria ſunt. vnusdiligens eum qui de illo eſt. ⁊ vnꝰ diligēseum de quo eſt. ⁊ ip̄a dilectio. ⁊ non eſt aliquis duorū quo genitus a gignente diligitur: genitoreꝫ ſuū diligit. Quibus verbisaperte ſignificat̉ patrem filium: ⁊ filiū patrem diligere. ea .ſ. dilectione que nō eſt aliquis eorū: ſed tantū ſpirituſſanctus. Cumidem ergo ſit ibi diligere quod eſſe. quō dicitur pater vel filius non eſſe ea dilectionequa alter alterum diligit. Cum ideo pr̄ negetur ſapere ſapientia quaꝫ genuit ne ea eſſe intelligat̉.Ꝙ et hec queſtio inexplicabilis eſtque excellit infirmitatem hominis.Difficilem mihi fateor hanc queſtionem precipue cū ex predictis oriatur que ſimilem videtur habe