LI.ſit quā genuit. ⁊ hac ꝟtute potēs quaꝫ genuit? Sed abſit vt ita ſit. qꝛ ſi hoc eſt ibi eēqd̓ ſapere. non ꝑ illam ſapīam quaꝫ genuitHic determi. ſapiens dicit̉ pater. alioqͥn non ip̄a ab illonat dicēs pa ſed ille ab ip̄a eſt. Si em̄ ſapientia quaꝫtrē nō eſſe ſa. genuit cauſa eſt ijli vt ſapiens ſit. etiā vt ſipiētem ſapia ip̄a illi cauſa eſt. quod fieri non pōt: niſi giquā genuit.gnendo eum aut faciendo: ſꝫ nec genitriceꝫnec ꝯditricem pr̄is vllo mō qͥſqͣꝫ dixerit ſapientiā. Quid em̄ eſt inſaniꝰ: Ergo pr̄ ip̄aAugꝰ. ili. ix. ſapīa eſt qͣ ſapiēs eſt. Filius ꝟo d̓r ſapiētiaxxiiij. queſti. pr̄is. ⁊ ꝟtus patris. non qꝛ pr̄ ꝑ eum ſit ſaCum ſapiēs piens vel potens. ſꝫ qꝛ filius ſapīa ⁊ virtusdeꝰ d̓r ⁊ ſapeſt de pr̄e ſapīa ⁊ ꝟtute. Ex his gͦ ptꝫ ꝙ paentia ſapiendicit̉ ſine qua fer non eſt ſapiens ſapientia genita. ſꝫ ſeip̄ocum vel fuiſſe ſapīa ingenita.aliqn̄. vel eſſepoſſe nephas Utrum filius ſit ſapiens ſapientiaꝑticipatōe ſa genita vel ingenita.ē credere. npiētie ſapiēsreſeruoe. Poſt hec queri ſod̓r. ſicut aīa q̄ſapiēs pōt. ſꝫ let a qͥbuſdā vtrum filius ſit ſapiēs ſapienꝙ ipſe eā getia genita vel ingenita. Si em̄ nō ē ſapiēsnuerit quā ſapiens d̓r ſapi ſapīa genita. nec ſeip̄o ſapiens ē. Si v̓o ſaentiaꝫ. Aīad pientia genita ſapiens eſt. nō vid̓r ſapiensuerte lectoreſſe ſapīa ingenita. ⁊ ita nō videt̉ eſſe ſapipatrē dici ſapientē genitā ens a patre. cū a pr̄e habeat oīa? Ad qd̓ diſapīa. qd̓ em̄ cimus: qꝛ vna eſt ſapientia patris ⁊ filij etalijs obuiat ſpūſſancti ſicut vna eſſentia: qꝛ ſapīa in illiꝰteſtimonijsraꝝx hoc al­ nature ſimplicitate eſt eſſentia. ⁊ tn̄ filiꝰ tm̄guſtinꝰ corri­ eſt ſapientia genita. ⁊ pater tm̄ eſt ſapīa ingit in li. retra genita. vel a ſapientia ingenita. Et cum ipcta. inquiensſe ſit ibi eſſe quod ſapientem eſſe. relinquit̉Dixi in li. lxxxiiij. q̄ſtionū. vt ſapīa genita ſit ſapiens de ſapīa ingenide pr̄e. ꝙ eaꝫ ta. Non gͦ filius dicit̉ ſapīa dei tāqͣꝫ ip̄e ſogenuit quaſa lus intelligens ſit vel ſapiēs ſibi ⁊ pr̄i 2. ſpipieus d̓r ſapirituiſancto. qꝛ vt ait Augꝰ. in. xv. li. de tri.entiam: Sedmeliꝰ iſtā que Si ſolus ibi filius intelligit ⁊ ſibi ⁊ patri ⁊ſtionē ī li. po. ſpūiſancto. ad illā redit̉ abſurditatē vt parſtea de trini. nō ſit ſapiens de ſeip̄o: ſꝫ de filio. Nec ſapitractaui.entia ſapīam genuerit. ſed ea ſapīa pr̄ dicatur ſapiens eſſe quā genuit. Ubi em̄ non qintelligētia: nec ſapīa pōt eſſe. Iōqꝫ ſi pat̓nō intelligit ip̄e ſibi: ſꝫ filius intelligit pr̄i ꝓfecto filius pr̄em ſapienteꝫ facit. Et ſi hͦ eſtdeo eſſe qd̓ ſaꝑe. ⁊ ea illi eſt eſſentia q̄ ſapīanon filius a pr̄e quod verū eſt. ſꝫ a filio poPr̄ eſt ſapiētius pater hꝫ eſſentiā. qd̓ abſurdiſſimuꝫ atca ſapīa quaip̄e eſt ⁊ d̓ ea qꝫ falſiſſimū eſt. Eſt gͦ deus pr̄ ſapiens eafiliꝰ eſt genitꝰ q̄ ip̄e eſt ſua ſapientia. ⁊ filius ſapīa patris⁊ ſapiens illaeſt ſapiens de ſapīa que eſt pater. de quo ēingenita hecvna tn̄ ſapīa genitus filius. Ita ⁊ pr̄ eſt intelligēs ea q̄ip̄e eſt ſua intelligentia. Nō em̄ eſſꝫ ſapiēsqͥ non eſſet intelligens. Filius aūt intelligētia patris. de intelligentia genitus eſt qͦ eſtpater. de qua ⁊ intelligēs eſt. Proinde pr̄eſt ſapīa. ⁊ filius ſapīa. ⁊ vterqꝫ vna eſt ſapientia. ⁊ tn̄ ſolus pr̄ eſt ingenita ſapīa. ⁊ filius ſolus genita ſapīa. nec tn̄ alia ſapiētiadat̉. alia ſapīa filius. ſꝫ vna eademqꝫ eſt. ſic̄pater eſt deus ingenitus. ⁊ filiꝰ eſt deꝰ genitus. neqꝫ deus genitꝰ eſt deꝰ ingenitꝰ. nōideo tn̄ alius deus eſt pater alius filiꝰ. ſedvnus deus vterqꝫ. nō aūt vnus. Alius eſtem̄ genitus. alius ingenitus. ſꝫ nō aliꝰ deꝰ.īmo vterqꝫ vnum ſiue vnus deus. Ita nōeſt ſapientia genita ſapientia ingenita. ſecalia eſt ſapientia genita. alia ingenita. nontamen eſt alia ſapientia. ſed vna eadeꝫqꝫ ſapientia.An filius ſit ſapiens ſeip̄o vel perſeip̄m.Ex p̄dictis conſtatꝙ filius nō eſt ſapiēs a ſe: neqꝫ de ſe. ſed depr̄e ⁊ a pr̄e. Queri aūt ſolet. vtrū filius ſitſapiens ſeip̄o vel ꝑ ſeip̄m. Quidam di­ Solutio ẜmcunt multiplicem hic fieri intelligentiam. ⁊ quoſdam.ideo diſtinguendū fore ita. vt cum dicis filium eſſe ſapientem ſeip̄o vel ꝑ ſeip̄m. Siſui natura ⁊ eſſentia ſapientem intelligas:verus ſit intellectus. Si ꝟo a ſeip̄o vel deſeip̄o ſapientem eſſe intelligas. falſitati ſub uiorta peteriectam habes intelligentiam. Alij vero minatio.ſimplicit̓ ⁊ abſqꝫ determinatiōe cōcedunthmōi locutiōes. filius eſt ſapiens ꝑ ſe. ſednō a ſe vl̓ de ſe. ⁊ filius eſt deus ꝑ ſe. ⁊ eſt ꝑſe. ſed nō a ſe vel de ſe. Hoc cōfirmātes verbis Hylarij qui filiū non a ſe: ſed ꝑ ſe agere Hylarius.in li. ix. de trini. ait. Nature inquit cui contradicis heretice hec vnitas eſt. vt ita ꝑ ſeagat filius ne a ſe agat. ⁊ ita non a ſe agat.ut ꝑ ſe agat. Intellige filium agentem: et ꝑeum patrem agentem. Non a ſe agit. cū pater in eo manere monſtratur. Per ſe agit:cum ẜm natiuitatem filij agit ip̄e que placita ſunt. Infirmus ſit non a ſe agendo: niſia deo ip̄e agit. non ſit ꝟo in vnitate nature ſi que agit. ⁊ in quibus placet non per ſeagit. Sicut ergo inquiūt. filius ꝑ ſe agit: ſnon a ſe. Ita ⁊ filius debet dici ſapiens peſe. ſed non a ſe. Sic ⁊ ip̄e per ſe deus eſt veleſſe dicendus eſt (vt aiunt) ſed non a ſe velde ſe.An vna tantum ſit ſapientia patris.