DI.Quō intelli. tꝑe habuit. Quō gͦ obtinebimus nihilgenduꝫ ſit niẜm accidens dici deum: niſi qꝛ ip̄iꝰ naturehil dici d̓ deoẜm accidēſ. ⁊ nihil accidit quo mutet̉. vt ea ſint accidenq̄ ſunt accidē tia relatiua. que cū aliqua mutatiōe reruꝫtia relatiua. de qͥbus dicunt̉ accidunt. ſicut amicꝰ relatiue dicit̉. Non em̄ amicus eſſe incipit: niſi cum amare ceꝑit. Fit ergo aⁱ iqua mutatio voluntatis vt amicus dicat̉. Numꝰꝟo cum dicit̉ p̄cium: relatiue dicit̉. nec tn̄mutatus eſt cum eſſe ceperit p̄cium. nec cūPer ſil̓ituddicitur pignus: ⁊ hmōi. Si ergo numꝰnem on̄dit opōt deus dici poteſt nulla ſui mutatione totiens dici reqd̓ an̄ n̄ dice­ latiue: vt neqꝫ cum incipit dici. neqꝫ cū debatur ſine ſūi ſinit aliquid in eius natura vel forma quamutatiōe. vtnumus dicit̉ numus eſt mutationis fiat. qͣꝫto faciliꝰ deilla incommutabili dei ſubſtantia debemacciꝑe ꝙ ita dicat̉ relatiue aliquid ad creaturam. vel qͣꝫuis temporaliter incipiat dici. non tn̄ ip̄i ſubſtantie dei accidiſſe aliqͥdintelligat̉. ſed illi creature ad quam dicit̉.qualiter etiam refugium noſtrum dicitur.Ꝙdeꝰ d̓r refugiū relati. Refugiū em̄ noſtrum dicit̉ deus relatiue.ue ⁊ ex tꝑe ſi. ad nos em̄ refertur. ⁊ tunc refugiū noſtrūne ſui muta. ſit cum ad eum refugimus. Nunqͥd tūc fittione.aliquid in eiꝰ natura quod anteqͣꝫ refugeremus ad eum non erat? In nobis ergo fitaliqua mutatio: qui ad eum refugiendo efApr̄ d̓r rela ficimur meliores. In illo aūt nulla. Sic etpater noſter eſſe incipit: cum ꝑ eius gratiāregeneramur. qui dedit nobis poteſtatē filios dei fieri. Subſtantia ergo nr̄a mutat̉in melius: cum filij eius efficimur. Similit̓⁊ ille pater noſter eſſe incipit. ſed nll̓a ſui cōmutatione ſubſtantie. Ꝙ ergo temporalit̓dici incipit deus: quod antea non dicebat̉manifeſtum eſt relatiue dici. non tn̄ ẜm accidens dei ꝙ aliquid ei acciderit. ſed planeẜm accidens eius. ad quod dici aliqͥd deSūmatimdictorū intel ncipit relatiue. Ex his aꝑte oſtenditurligentiā ꝑſtrī ꝙ quedam de deo tꝑaliter dicunt̉ relatiuead creaturas ſine mutatione deitatis. ẜ nōſine mutatione creature. ⁊ ita accidens eſtin creatura nō in creatore. ⁊ appellatio quacreatura dicit̉ relatiue ad creatoreꝫ: relatiua eſt. ⁊ relationē notat q̄ eſt in ip̄a creatura. Appellatio ꝟo illa qͣ creator relatiue d̓rad creaturā: relatiue qͥdem eſt. ſed nullā notat relationem que fit in creatore.Hic ſoluit̉ queſtio qua querebat̉vtrū ſpūſſanctꝰ dicat̉ datū relatiue ad ſe cum ipſe det ſe.Hic pōt ſolui queL xſtio ſuperius propoſita: vbi q̄rebat̉ cū ſpirituſſanctus datū dicat̉ vel donatuꝫ. Qd̓aūt dat̉ refertur ad eum qͥ dat. ⁊ ad illū cuidatur. ⁊ ſpūſſanctus det ſeip̄m. vtrū ad ſeip̄m relatiue dicatur cum dicit̉ dari vl̓ donari. Cui queſtioni reſpondentes dici. Solutiomus ſpūmſanctum dici datum vl̓ donatūrelatiue. ⁊ ad dantem ⁊ ad illum cui daturDans autem ſiue donator eſt pater cuꝫ filio ⁊ ſpūſancto. Nec tamen dicimus ſpūmſanctum referri ad ſe. ſed appellatio dati vl̓donati refertur ad dantem ⁊ ad recipiēteꝫquia non poteſt aliquid dici datum niſi abaliquo ⁊ alicui detur. Cum antem ſpūſſanctus dari a ſe vel datus a ſe dicitur: relatiue quidem dicit̉ ad illum cui dat̉. ⁊ eſt appellatio relatiua. ⁊ in illo cui dat̉ mutatioſit: non in dante.Iſta eſt diſtinctio triceſima huiꝰpͥmi libri. In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de innaſcibilitate⁊ cōmuni ſpirationē. agit incidentalit̓ de qͥbuſdamrelationibꝰ. que conueniūt deo ex tꝑe. Et tria facit.Nam pͥmo oſtendit deum ad creaturā ex tꝑe referriSecundo ſubdit deū ꝑ talem relationem nō mutariTertio exemplificat hoc ꝑ ſpūmſanctū ⁊ dicit̉ tꝑaliter dari. Primū facit a pͥncipio diſtinctōnis vſqꝫ ibi.Quō ergo obtinebimꝰ. Scd̓m ab inde vſcꝫ ibi. Hicpōt ſolui. Tertiū ab inde vſqꝫ ad finē diſtinctōis Ethec eſt ſnīa huius diſtinctiōis in generali. In ſpēaliſententia mgr̄i ſtat in tribꝰ ꝓpoſitiōibꝰ. quaꝝ pͥmaeſt hec. Cōſtat deū ad creaturas ex temꝑe referri.Hāc ꝓpoſitionē mgr̄ ꝓbans dicit. ꝙ illa q̄ dicūt̉ dedeo relatiue tꝑalit̓ dicunt̉ de ip̄o ẜm accidēs. nō ẜmaccidēs qd̓ in deo ſit: ſed qd̓ in creaturis eſt. ⁊ exemplificat hoc ꝑ hmōi no mīa creator. dn̄s. refugiū ⁊ ſimilia. q̄ nō pn̄t deo cōueniſſe ab et̓no. cū ab et̓no nōhabuit creaturā ad ſe refugientē ſeu ẜuū. ſꝫ incepithr̄e ex tꝑe. Cōtra qd̓ mgr̄ obijciēs dicit ꝙ deꝰ nō incepit eſſe dn̄s tꝑis. qꝛ non incepit in tꝑe nec ex tꝑe.Ad qd̓ mgr̄ rn̄dens dicit. ꝙ deꝰ incepit eſſe dn̄s tēporis: qn̄ tꝑs incepit eſſe. Un̄ ſicut tꝑs nō incepit eēin tꝑe ſeu ex tꝑe. ita deꝰ nō incepit eſſe dn̄s tꝑis in tēpore ſeu ex tꝑe. ſed cum tꝑe. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec.Deus ꝑ relationem qͣ refert̉ ad creaturā non mutat̉Huius ꝓpoſitionis rationē veritatis mgr̄ aſſignatdi. ꝙ ip̄a relatio eſt ſolū in creatura realit̓ ſed tm̄ eiꝰappellatio eſt in deo reſpectu creaturarū. Qd̓ exemplificans dicit. ꝙ ſicut numus ſit precium ſeu incipiteſſe p̄cium ſine ſui mutatione. ita deus ſine ſui mutatione ſit creator. Tertia ꝓpoſitio eſt hec: ꝙ ſpūſſanctus ſine ſui mutatione puris mentibus dat̉. Hancꝓpoſitionē mgr̄ ꝓbat ſoluēdo queſtionem ſuā quāſuꝑius diſtinctiōe. xviij. reliq̄rat inſolutā. Utruꝫ .ſ.ſpūſſanctus dās ſeip̄m poſſit referri ad ſeip̄m Et reſpondet ꝙ cū ſpūſſanctꝰ dicit̉ datus vel miſſus a ſetūc relatiue d̓r ad eū cui dat̉. ⁊ eſt relatio ẜm nomē.⁊ non ẜm rem. ⁊ fit mutatio in illo cui dat̉ nulla mutatione facta in ip̄o donante. Et tm̄ de ſnīa mgr̄i inhac diſtinctione in generali.Quō dicat̉ filius equalis pr̄i. anẜm ſubſtantia. an ẜm relationemita et ſimilis.