LI.tione vel notione pͥncipium dici ſpūſſanctiQuerit̉ queSi ꝟo querit̉ que ſit illa notio quaꝫ ibiſit notio qunotat pͥncipium. Nomē eius nō habemꝰ.pr̄ ⁊ filius d̓pͥncipiū ſpūſ ſed non eſt ip̄a paternitas vel filiatio: īmonotio q̄dam que pr̄is ē ⁊ filij. qꝛ ab eternoſancti.pater ⁊ filius vnū pͥncipiuꝫ eſt ſpūſſancti.Donator aūt vt p̄dictum eſt) dicit̉ patervel filius ex tꝑe. ſicut ſpūſſanctus donumvel donatū.Iſta eſt diſtinctio viceſimanona.In qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de innaſcibilitate ꝓut ſignificatur hoc nomine ingenitus. agit de cōiſpiratōneꝓut ſignificat̉ hoc nomīe pͥncipium. Et diuiditur ītres ꝑtes. In quarū pͥma oſtenditur qualiter totatrinitas per hoc nomen pͥncipium ſe habet ad creaturas. In ſecunda ſubdit quomō ꝑ idem nomen .ſ.pͥncipium ꝑſone ſe habeant ad inuicē. In tertia ſubiungit cōcludendo ꝙ non ſit aliquod cōe nomē quoexpͥmatur relatio patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. ſicut ꝑnomen pͥncipium expͥmitur relatio patris ad ſpūmſanctū. Primū facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibiDeinde in eodem libro. Scd̓m ab inde vſqꝫ ibi Unūaūt pͥncipium. Tertium facit ab inde vſqꝫ ad finemdiſtinctionis. Et tm̄ in generali. In ſpeciali ſentētiamagiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibus quarum pͥmaeſt hec. Pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſunt vnū principium creaturarū temꝑaliter. Hanc ꝓpoſitionē magiſtet ꝓbans dicit ꝙ hoc nomen pͥncipium ẜm ꝙ relatiue dicit̉: in diuinis importat tm̄ relatiōem dei adcreaturas. vel relationē ꝑſonarū ad inuicem. Et poſtea dicit ꝙ quelibet ꝑſona ⁊ tota trinitas dicit̉ principiū creaturarū ⁊ eorū que naturaliter eſſe habentnō aūt peccatorū. qꝛ naturā viciant. ⁊ hoc eſt ratiōecreatiōis. ꝓpter quam creationeꝫ relatio intelligit̉inter deum ⁊ creaturas. Sunt em̄ oēs ꝑſone vnumpͥncipiū reſpectu creature. ⁊ hoc ex tēꝑe nō ab eterno. ꝓpterea dicit ꝙ vna ꝑſona eſt pͥncipiū alterius.Nam pater eſt pͥncipium filij. qꝛ ip̄m genuit. ⁊ pater⁊ filius ſunt pͥncipium ſpūſſancti. ⁊ hoc non ex tempore ⁊ eſſentialiter: ſed notionaliter. Secunda propoſitio eſt hec. Pater eſt pͥncipium filij. pater ⁊ filiꝰſunt vnum pͥncipium ip̄ius ſpūſſancti. Hoc magiſterdeclarat autoritate beati Auguſtini que ſententialiter p̄miſſa eſt. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Relatio quapater ⁊ filius referunt̉ ad ſpūmſanctum non habetaliqd̓ nomen ꝓprium vſualiter. Hanc ꝓpoſitioneꝫmagiſter ꝓbans querit. Vtrum pater ⁊ filius ſunteadem notione vnuꝫ pͥncipium ſpūſſancti. Et reſpōdet ꝙ ſic. licet non habeamus nomen illā notiōnemexpͥmens. Nā nomen illud .ſ. cōmunis ſpiratio quodoctores illam notionem nominant temporibꝰ magiſtri nondum fuit in vſu. nec adhuc inuentum. Poſtremo notandū eſt ꝙ hoc nomen pͥncipium trāſiensin p̄dicationem diuinorū non ſꝑ ſumit̉ vniformiter.Nam quandoqꝫ accipitur perſonaliter. vt cum dicit̉pͥncipiū de principio. ⁊ qn̄qꝫ notionaliter. vt cum d̓rPater ⁊ filius ſunt vnum principium ſpirituſſancti.quandoqꝫ eſſentialiter. vt cum dicitur. Pater ⁊ filiꝰ⁊ ſpūſſanctus ſunt vnum pͥncipium creature. Et tm̄in ſpeciali.De his que tꝑaliter de deo dicūt̉et relatiue ẜm accidēs qd̓ nō deoſed creaturis accidit.Unt enī quDI. XXXdam que ex tꝑe de deo dicūtureiqꝫ temꝑaliter ꝯueniūt ſine ſuimutatione. ⁊ relatiue dicunt̉ ẜm accidensnon ꝙ accidit deo: ſed ꝙ accidit creaturis.vt creator. dominus. refugiū. datū vel donatum. ⁊ hmōi. De his Augꝰ. in. v. li. de Auguſti.trini. ait. Creator relatiue dicit̉ ad creaturam ſicut dn̄s ad ẜuum. Item nō aliqueꝫmoueat ꝙ ſpūſſanctus cum ſit coeternꝰ patri ⁊ filio. dicit̉ tn̄ aliquid ex temꝑe. velutihocip̄m quod donatū diximus. Naꝫ ſempiterne ſpūſſanctus eſt donū. tꝑaliter aūtdonatū. Et ſi dn̄s non dicit̉: niſi cū hr̄e incipit ẜuuꝫ. etiam iſta appellatio relatiua extꝑe eſt deo. Nō em̄ ſempiterna creatura ē:cuius ille dn̄s eſt. ergo dn̄m eſſe nō ſempiternum habet. ne cogamur etiam creaturāſempiternaꝫ dicere. quia ille ſempiterne nōdominaretur: niſi etiam iſta ſempiterne famularetur. Sicut autem non poteſt eſſe ſeruus qui non habet dominū. ſic nec dn̄s qͥnon habet ẜuum.Oppoſitio ꝙ nō ex tꝑe ſit dominꝰqꝛ eſt dn̄s temꝑis quod non eſt extꝑe.Dedhic Aliqui S Di pic:. deo cepuQn̄ tꝑus cecet ꝙ non ex temꝑe competit deo hͨ appellaeſſe dn̄s. necan̄ tꝑus fuittio qua dicit̉ dn̄s. qꝛ non eſt tantū dn̄s re­ dn̄s. ſed curum que ex temꝑe ceperūt: ſed etiam illius tꝑe. nō ex tērei que non cepit ex tꝑe .i. ip̄ius temporis. pore vl̓ ī tꝑeqꝛ nō an̄ fuitQuod non cepit ex tꝑe. quia non erat anteꝙͣ ipſe dn̄s:tempus qͣꝫ inciperet. Et ideo non cepit eſſe ſed ſimudominꝰ ex temꝑe. Ad quod dici poteſt Reſpōſio.quia licet non cepit ex temꝑe dn̄s eſſe temporis. cepit tn̄ eſſe dn̄s tꝑis. qꝛ non ſemꝑfuit tempus. ⁊ ip̄ius homīs ex tꝑe cepit eē Auguſti.dominꝰ. De hoc Augꝰ. in eodem li. continue ita ait. Quiſqͥs extiterit qͥ eternū deuꝫſolum dicat. temꝑa ꝟo nō eſſe eterna ꝓpt̓varietatē ⁊ mutabilitatē. ſed tamen ipſa tēpora non in tꝑe eſſe cepiſſe. qꝛ non erat tꝑsanteqͣꝫ tꝑa inciꝑent. Et ideo non in tꝑe accideret deo vt dn̄s eſſet. qꝛ ip̄orum temporum dominus erat. que vtiqꝫ non in tempore eſſe ceperūt. Quid reſpōdebit de homine qui in tempore factus eſt. cuius vtiqꝫ dn̄s non erat anteqͣꝫ eſſet. Certe vt dn̄shomīs eſſet ex tꝑe accidit deo. ⁊ vt omnisamoueat̉ controuerſia: certe vt tuus dominus eſſet vel meus quī mō eſſe cepimus: ex