LI.munē imagineꝫ. Nomē nō diſcrepat. natura non differt. Una eſt em̄ ad quā hō creatus eſt ſpēs. Ex his ꝟbis oſtendit̉ ꝙ imago aliqn̄ eſſentie intelligentiā facit. ⁊ tuncad ſe dicit̉ ⁊ non relatiue.Iſta ē diſtinctio viceſimaoctauaIn qua mgr̄ poſtꝙͣ actū eſt de ꝓpͥetatibus ꝑſonalibus: incipit agere de ꝓprietatibus nō ꝑſonalibus.Et tria circa hoc facit. Primo oſtendit quō ſe habeat hoc nomen ingenitus ad alias notiones. Secundo ſubdit quomō iſta duo ſe habeant ad inuicem .ſ.patrem eſſe ⁊ filiū eſſe. Tertio oſtendit quō hoc nomen imago quandoqꝫ tenetur eſſentialiter. quandoqꝫ ꝑſonaliter. Primū facit a pͥncipio huius diſtīctio.nis vſqꝫ ibi. Preterea queri ſolet. Secundū ab indevſqꝫ ibi. Illud etiā taceri non oportet. Tertiū ab inde vſqꝫ ad finem diſtinctionis. Et tm̄ de ſnīa mgr̄i inhac diſtinctione in generali. In ſpēali ſentētia mgr̄iſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quarum pͥma eſt hec.Ingenitus eſt notio ſolius patris. alia tamen a paternitate qua pater refertur ad filium. Hanc ꝓpoſitionem ꝓbans ꝓponit. ꝙ p̄ter tres ꝓprietētes perſonales .ſ. paternitatē. filiationē ⁊ ꝓceſſioneꝫ. ſuntalie ꝓpͥetates alijs noīate nomībꝰ. de quorū numero eſt hoc nomen ingenitus quod ſpectat ad patrē.⁊ importat aliam ꝓpͥetatē ꝙͣ hoc nomen pat̓nitas.quod ꝓbat̉ ꝑ hoc. qꝛ eſſe ingenitū non eſt de ratōepatris. eo ꝙ aliquis poteſt eſſe pater abſqꝫ hoc ꝙ ſitingenitus. qꝛ multi geniti genuerunt. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Idem eſt pr̄em eſſe qd̓ ⁊ filiū eſſe. ꝙͣuiseſſe pr̄em ⁊ eſſe filiū careant idemptitate .i. non ſuntidem. Quod ꝓbat ꝑ hoc ꝙ ſenſus ꝓpoſitiōis .ſ. patrem eſſe ſit idem quod filium eſſe eſt iſte .i. idem eſtquo pater eſt. ⁊ id quo filius eſt. quia .ſ. vna diuinaeſſentia eſt id quo vterqꝫ ip̄oꝝ eſt. ⁊ iſte ſenſus ē verus. Sed termīs tranſpoſitis ſic dicēdo. Eſſe pr̄emeſt idem qd̓ eſſe filium. tūc ſenſus eſt Eadem eſt proprietas qua pater eſt pater. ⁊ qua filius eſt filius. etiſte ſenſus eſt falſus. qꝛ paternitate pater eſt pater.⁊ filius filiatione eſt filius. Tertia ꝓpoſitio eſt hec.Hoc nomen imago relatiue dicit̉ de ſolo filio. ſed eſſentialiter de tota trinitate. Quam ꝓbat mgr̄ quiad ſecundam eius ꝑtem ſic. Imago qn̄qꝫ eſſentialit̓accipit̉. vt qn̄ accipit̉ ꝓ ip̄o exemplari nature diuīe:ad cuius imaginem factus eſt homo. ⁊ hoc ꝓbaturautoritate Auguſtini ⁊ hylarij quo ad pͥmā ꝑtemſententia probata fuit. Et hec eſt ſententia mgr̄i inſpeciali.De prīcipio qd̓ relatiue dr̄. et multiplicem notat relationem. aSt pretereaDI. XX.aliud nomen multiplicem noItans relationem .ſ. principiū.Dicit̉ em̄ pͥncipium ſemꝑ adaliquid. ⁊ dicit̉ pater pͥncipium. ⁊ filiꝰ pͥncipium. ⁊ ſpūſſanctus pͥncipium. ſed differenter. Nam pater dicit̉ pͥncipiū ad filium⁊ ad ſpūmſanctum. Unde Augꝰ. in. iiij. li.bro de trini. ait. Pater eſt pͥncipium totiꝰ Quō pr̄ pͥncidiuinitatis. vel ſi melius dicitur deitatis. piū totiꝰ diuinitatis dicit̉.qꝛ ip̄e a nullo eſt. Non em̄ habet de quo ſitvel de quo procedat. ſed ab eo ⁊ filius ē genitus. et ſpūſſanctus procedit. Non gͦ dicitur pͥncipium totius deitatis. ꝙ vel ſui veldiuine eſſentie pͥncipium ſit. ſed quia principium eſt filij ⁊ ſpirituſſancti: in qͥbus ſingulis tota diuinitas eſt. Filius ad ſpirl­ Auō filius etumſanctum dicit̉ pͥncipium. Spiritꝰ ꝟo 4a qͦd dicat̉ſanctus non dicit̉ pͥncipium: niſi ad creatū pͥncipium. etras. ad quas pater etiam dicit̉ pͥncipium ſpūſſanctus.⁊ filius ⁊ trinitas ip̄a ſimul. ⁊ ſingula per­ etiā trinitas.ſonarum pͥncipium dicit̉ creaturarū. Pater ergo pͥncipium eſt ſine pͥncipio. Filiuspͥncipium de pͥncipio. Spirituſſanctus pͥncipium de vtroqꝫ .i. de pre ⁊ filio.Ꝙ ab eterno pater eſt principiū etfilius. ſed ſpūſſanctus nō. immocepit eſſe principiū.Et pater ab eternoprincipium eſt filij. ⁊ pat̓ ⁊ filius prīcipiuꝫſpirituſſancti. quia filius eſt a patre. ⁊ ſpirituſſanctus ab vtroqꝫ. Spūs ꝟo ſanctusnon ab eterno principium eſt. ſed eſſe cepitquia non dicitur principium niſi ad crea­ Quō hi tresturas. Cum ergo creature eſſe ceperunt: et ſunt creatureſpūſſanctus eſſe cepit principium earum. pͥncipium.Ita etiam pater ⁊ filius eſſe cepit cum ſpirituſancto vnum principium creaturarum.quia creature eſſe ceperunt a patre ⁊ filio ⁊ſpūſancto. ⁊ dicuntur hi tres: non tria: ſedvnum pͥncipium omniū creaturaruꝫ. quiavno eodemqꝫ modo pͥncipium rerū ſunt.Non enim aliter ſunt res a patre. et aliter afilio. ſed penitus eodem modo. Ideo apoſtolus intelligens hanc trinitatē eſſe vnuꝫpͥncipium rerū ait. Ex ip̄o. per ipſum: ⁊ inip̄o ſunt omnia. Cum ꝟo audiuimꝰ omQuō accipil̓nia eſſe ex deo. vt ait Auguſtinus de natudum ſit omīara boni. omnes vtiqꝫ naturas intelligere eſſe ex deodebemus. ⁊ omīa que naturalia ſunt. Nōenim ex ipſo ſunt peccata: que naturā nonſeruant: ſed viciant: que ex voluntate peccantium naſcuntur. Omnium ergo que Ꝙ pr̄ ab el̓naturaliter ſunt: vnum pͥncipium eſt paternō ē pͥncipiuꝫfilij. ⁊ pr̄ et ficū filio ⁊ ſpūſancto. ⁊ hͦ eſſe cepit. Ab eterꝰ lius ſpūſſāctino autem pater pͥncipium eſt filij generatione. et pater ⁊ filius vnum pͥncipium ſpirituſſancti. Vnde Augꝰ. in. v. li. de trini. Auguſti.