LI.aio. hō eſt. ſic ẜm ſub̓am nego cū dico nonhō eſt. At ſi tantū valet quod dicit̉ genitꝰ.qͣꝫtum valet quod dicit̉ filius. Tantūdemgͦ valet quod dicit̉ nongenitus. qͣꝫtum valet quod dicit̉ non filius. Relatiue aūt negamus dicendo nongenitus. Ingenitusporro quid eſt: niſi nongenitus. Non gͦ recedi t̉a relatiuo p̄dicamento cum ingenitdicit̉. Sicut enim genitus non ad ſe dicit̉:ſed ꝙ ex genitore ſit. ita cum dicit̉ ingenitnon ad ſe dicit̉: ſed ꝙ ex genitore nō ſit oſtēditur. Utrūqꝫ tamē relatiue dicit̉. QuodNota ꝙ on̄aūt relatiue ꝓnunciat̉: non indicat ſubſtāīgenituꝫ ē nōgenitū. ſꝫnō tiam. Quāuis ergo diuerſum ſit genitus ⁊ingenitus. tn̄ non indicat diuerſam ſubſtāecōuerſo.itiam. qꝛ ſicut filius ad patrem. ⁊ non filiusad non patrem refertur. ita genitus ad genitorem. ⁊ nongenitus ad nongenitoreꝫ referat̉: neceſſe eſt. Ecce euidenter oſtēdit ꝙingenitus relatiue dicit̉. ⁊ de ſolo pr̄e accipitur. Aliaqꝫ notio eſt qua dicitur ingenitus. alia qua pater. Atqꝫ tantū valet cumdicit̉ ingenitus: qͣꝫtum nongenitus vel nōfilius.An ſicut ſolus pater dicit̉ ingenitus dici debeat nongenitus. velnonfilius.Ideo ſolet queri.vtrum ſicut ſolus pater dicitur ingenitus:ita ip̄e ſolus debeat dici nongenitus: veOpinio quononfilius. vt nec etiam ſpūſſanctus poſſitrundam.dici nonfilius vel nongenitus: Quibuſdam videtur ꝙ pater ſolus debeat dici nōgenitus vel nonfilius. Spiritus ꝟo ſctūsſicut non dicitur ingenitus. ita inqͥunt noneſt dicendus nongenitus vel nonfiliꝰ. Debet quidem dici ⁊ credi ſpūſſanctus non eſſe genitus vel non eſſe filius. ſed non debeAliorum opi dici eſſe nongenitus vel nonfiliuſ. Alijsautem videtur ꝙ cum ſpirituſſanctus nonpoſſit dici ingenitus. poteſt tamen dici nōgenitus vel non filius. Ꝙ autem Auguſtinus ſupra ait: tantum valere cum dicituringenitus quantum cum dicitur nongenitus vel nonfilius: ethymologiam nominiſoſtendendo cum hoc dixiſſe dicunt. nō ratione p̄dicatiōnis.Que ſit proprietas ẜm quaꝫ dicit̉pater ingenitus.Si autem vis ſcire que ſit ꝓprietas ẜm quam dicit̉ pater īgenitus. audi Hylarium ipſam vocantem Hylarius.innaſcibilitatem in. iiij. lib̓. de trinitate itaaientem. Eſt vnus ab vno ſcꝫ ab ingenitogenitus. proprietate videlicꝫ in vnoquoqꝫ et originis et innaſcibilitatis. Significata ergo in ſcripturis perſonarum intelligētia et diſtinctio innaſcibilitatis natiuitatiſqꝫ (ſenſu) ſolitarius deus non eſt opinandus. Diſcretō ergo vel diſtinctio perſonarum in ſcripturis poſita eſt. in nullo aūt nature diſtinctio.Arriani nitebātur ꝓbare alteriusſubſtātie pr̄em. alterius filiū. qꝛ ille īgenitꝰ. iſte genitꝰ. quibꝰ rn̄dēsAmbroſiꝰ dixit ſe hoc nomē ī ſcripturis non legiſſe diuinis. oIllud etiam tacerinō oportet. ꝙ arriani ex eo ꝓbare nitebantur alterius ſubſtantie eſſe patreꝫ. alteriusfiliū. quia ille ingenitus. ⁊ iſte genitꝰ dicit̉cum diuerſum ſit eſſe ingenituꝫ ⁊ eſſe genitum. Vnde Ambro. eorum q̄ſtioni reſpon Ambro.dēs: dicit ſe ī diuinis ſcripturis hoc nomēſcꝫ ingenitus nō legiſſe. ita inquiēs in. iiij.lib. de ſpūſancto. Cum dudum audierintquidam dicentibus nobis filium dei qͥ generatus eſt patri qui generauit inequaleꝫeſſe nō poſſe. qͣꝫuis ille generatus ſit. iſte generauit. quia generatio eſt nature. aduerſus quidē illam queſtionem vocē ſibi arbitrātur accluſaꝫ. ſed in tergiuerſatōne damnabili ī eodē loco veſtigium vertūt vt putēt mutatōnē fieri queſtionis mutatōe ſermonis dicentes. Quomodo poſſūt eſſe ingenitus ⁊ genitus vnius nature atqꝫ ſub̓eErgo vt reſpondeam mihi ꝓpoſite q̄ſtioni: primo oīm in diuinis ſcripturis ingenitus nuſqͣꝫ īuenio. nō legi. nō audiui. Cuiꝰgͦ mutabilitatis ſūt hoīes hmōi. vt nos dicāt ea vſurpare q̄ nō ſūt ſcpͥta. cuꝫ ea q̄ ſuntſcripta dicamus. ⁊ ipſi obijciāt qd̓ ſcriptūnon ſit. Nonne ipſi ſibi aduerſantur. ⁊ autoritatem calumnie ſue derogant. Attēdelector qm̄ hoc nomine ingenitus nolebatvti Ambroſiꝰ ꝓpter hereticos. Ita ⁊ nosſubticere q̄dā oportet ꝓpter calumniantiūinſidias: q̄ catholicis ac pijs lectoribus ſecure credi poſſunt. Sunt etem̄ quedā que