DI.uerſitas. ſicut nec ſingularitas vl̓ ſolitudo.Auguſti. ſed vnitas ⁊ trinitas. Unde Auguſtinꝰ inlibro. vij. de trinitate ait. Humana inopiāquerens quid diceret tria. dixit tres perſonas vel ſubſtantias. Quibus nominibusnon diuerſitatem voluit intelligi. ſꝫ ſingularitatem noluit. vt non ſolum ibi vnitas ītelligatur: ex eo ꝙ dicitur vna eſſentia. ſedHylariꝰtrinitas ex eo ꝙ dicunt̉ tres perſone. Hylarius quoqꝫ in libro. vij. de trinitate ait.Dominus dicit. Qui me videt: videt ⁊ patrem. Cum hoc dicitur: excluditur ſingularitas. atqꝫ vnici. id eſt ſolitarij intelligentia. Nam nec ſolitarium ſermo ſignificat. ⁊indifferentem tamen naturam ꝓfeſſio docet. Uiſus eſt enim in filio pater per nature vnitam ſimilitudinem. Vnum ſunt eniꝫnatus ⁊ generans. vnum ſunt neqꝫ vnus.Non itaqꝫ ſolitarius filius eſt. nec ſingularis nec diſpar. Item in eodē. Sicut in pr̄e⁊ filio credere duos deos impiū eſt. ita patrem ⁊ filiū ſingularē deum p̄dicare ſacrilegium eſt. Nihil in his nouum. nihil diueAuguſti. ſum. nihil alienum. nihil ſeꝑabile eſt. De hͦetiam Auguſtinus in libro queſtionū veteris ac noue legis ait. Unus eſt deus. ſedAmbro.non ſingularis. Item Ambroſius in librode trinitate ait. Quod vnius eſt ſubſtātie:ſeperari non poteſt. ⁊ ſi non ſit ſingularitatis ſed vnitatis deus vnus cum dicit̉. nequaqͣꝫ deitatis trinitatem excludit. Et id̓onon quod ſingularitatis: ſed quod vnitatis eſt predicatur. Ecce ex predictis oſtenditur: qꝛ nec ſingularis. nec diuerſus. necv̓nicus vel ſolitarius confitendus eſt deꝰquia ſingularitas vel ſolitudo perſonaruꝫpluralitatē excludit. ⁊ diuerſitas vnitateꝫeſſentie tollit. Diuerſitas inducit ſeꝑatiōꝫAmbro.diuinitatis. Singularitas adimit diſtinctionem trinitatis. Ideo Ambro. in pͥmolibro de trinitate ait. Non eſt diuerſa necſingularis equalitas. Nec iuxta Sabellianos pr̄em filiūqꝫ ꝯfundens. Nec iuxta arrianos pr̄em filiūqꝫ ſecernēs. Pater em̄ etfilius diſtinctionem hn̄t. ſeꝑatōeꝫ ꝟo nonhabent. Item in eodē. Pr̄ ⁊ filius diuinitate ſunt vnū. nec eſt ibi ſb̓e differentia. necvlla diuerſitas. Alioquin quomodo vnūDiuerſe dictꝭ geū dicimꝰ. diuerſitas enim plures facit.tur aliqn̄ ꝑſone .i. ditiere. Cōſtat ergo ex p̄dictis: qꝛ in trinitate nulla eſt diuerſitas. ſi tn̄ aliqn̄ in ſcpͥtura inuenitur dictū tres diuerſe ꝑſone ⁊ hmōi. diuerſas dicit diſtinctas.Ꝙ nō dꝫ dici deꝰ multiplex.XXIIIIEt ſicut in trinitate nō eſt diuerſitas. ita nec multiplicitas. ⁊ideo non eſt dicendus deus multiplex: ſedtrinus ⁊ ſimplex. Vnde Amb̓. in. j. lib̓. de Ambro.tri. ait. Eſt in pr̄e ⁊ filio nō diſcrepans: ſedvna diuinitas. nec ꝯfuſum qd̓ vnū eſt. necmultiplex eſſe pōt qd̓ indifferens ē. Multiplex itaqꝫ deus nō eſt.Iſta eſt diſtinctio viceſima tertiaIn qua mgr̄ poſtꝙͣ egit de nominibus diuinis generaliter. agit de hoc nomīe ꝑſona ſpecialiter. Et triacirca hoc facit. Nam pͥmo excipit hoc nomen perſona de regula predicta que de his que ſubſtantialit̓p̄dicantur dabatur. Secundo oſtendit ꝙ hoc nomēꝑſona non ſingulariter: ſed pl̓aliter de oībus perſonis p̄dicat̉. Tertio ꝯcludit ꝙ in diuīs nec diuerſitaſeſſentialis nec ſingularitas ꝑſonalis. proprie dicat̉Primū facit vſqꝫ ibi. Ideo orit̉. Secundum ab indevſqꝫ ibi. Iam ſufficient̓. Tertiuꝫ ꝟo ab iude vſqꝫ adfinem diſtinctionis. In ſpecialiſententia mgr̄i ſtat ītribus ꝓpoſitionibus. quarum pͥma eſt. Hoc nomēperſona non ꝑſonaliter: ſed ſubſtantialiter dicit̉ dediuinis. Probatur ſic. Omne nomen quod de diuinis predicatur non relatiue ſed abſolute. hoc eſt nōperſonaliter: ſed ſubſtantialiter dicitur. ſed hoc nomen perſona eſt huiuſmodi. igitur predicatur nō ꝑiſonaliter: ſed ſubſtantialiter. Tenet argumentum ⁊maior. ſed minorem probat magiſter in textu: excipiens hoc nomen ꝑſona a regula prius dicta. Secunda ꝓpoſitio eſt hec. Hoc nomen perſona de omnibus diuinis ꝑſonis ſimul: non ſingularit̓: ſed pluraliter p̄dicatur. Et per hoc excipit̉ a regula data ſuperius in precedente diſtinctione de nominibꝰ queſubſtantialiter dicunt̉ in diuinis. vbi dicebat̉ ꝙ noīaque ſubſtantialiter dicuntur in diuinis. vel que ſpectant ad vnitatem eſſentie. de qualibet perſona ſigilatim: ⁊ de omnibus ſimul dicuntur in ſingulari.vt ſic dicendo. pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſunt tresperſone. que eſt vera. Sed hec eſt falſa. Pater et filius et ſpūſſanctus ſunt perſona. Tertia ꝓpoſitioeſt hec. In diuinis nec diuerſitas ſubſtantialis: necſingularitas ꝑſonalis eſt ponenda ⁊ cōcedenda. Etprobatur ratione ſic. Illa in diuinis non ſunt concedenda: quibus conceſſis tolleretur eſſentie vnitas:⁊ ꝑſonarum diuerſitas. Sed diuerſitas ſubſtantialis ⁊ ſingularitas ꝑſonalis ſunt huiuſmodi. igit̉ nonſunt in diuinis concedenda. vt dicit ꝓpoſitio ꝓbanda. Argumentū tenet. ⁊ p̄miſſas ꝓbat magiſter intextu. igit̉ ⁊cͣ.Quid ſignificet̉ his nomibꝰ vnꝰvel vna. duo vel due. tres vl̓ triatrinꝰ vel trinitas. pl̓es vel pluralitas. diſtinctio vl̓ diſtincte. cumhis vtimur de deo loquentes. aDI. XXIc diligenterinquiri oportet. cuꝫ in trinitatenon ſit diuerſitas vel ſingulari.tas: nec ml̓tiplicitas: l̓ ſolitudo