LI.ſpūſſanctus eſt ꝑſona. ideo tres ꝑſone dicunt̉. Propterea gͦ dicimus tres ꝑſonas.qꝛ cōmune eſt eis id qd̓ ꝑſona eſt. Ex p̄dictis aꝑte intelligi poteſt: qua neceſſitatedictū ſit a latinis tres ꝑſone: cū ꝑſona ẜmſb̓am dicat̉. Vnde ⁊ tribus cōmune eſt idqd̓ ꝑſona eſt. i hoc nomen ꝑſona.Quare nō dicimꝰ tres deos eē patrem et filiū et ſpūmſanctū. vt dicimus tres ꝑſonas. cū id qd̓ deuſeſt ſit eis cōmune qꝛ pater eſt deꝰ.et filius eſt deus. et ſpirituſſancteſt deus.ed queritur hiccum dicamus patrem ⁊ filiū ⁊ ſpūmſanctūeſſe tres ꝑſonas. qꝛ cōmune eſt eis qd̓ ꝑſona eſt .i. quia pater eſt ꝑſona. ⁊ filius eſt ꝑſona. ⁊ ſpūſſanctus eſt ꝑſona. cur nō dicamus ſimilit̓ tres deos. cū ⁊ pr̄ ſit deus. etfilius ſit deus. ⁊ ſpūſſanctꝰ ſit deus. Quieſcꝫ illud ſcriptura contradicit. hoc aūt ⁊ ſinon dicit. nō tn̄ ꝯtradicit. Un̄ Augꝰ. hācAuguſtimouens queſtionē atqꝫ diffiniēs in li. vij.de trini. ita ait. Si ideo dicimus pr̄em ⁊ filium ⁊ ſpūmſanctum eſſe tres ꝑſonas: qͥacōmune eſt eis id quod ꝑſona eſt. cur nonetiam tres deos dicimus: Certe vt predictum eſt: quia pater eſt ꝑſona. ⁊ filius ē ꝑſona. ⁊ ſpūſſanctus eſt ꝑſona. ideo tres ꝑſone dicunt̉. Quia gͦ pater eſt deꝰ. ⁊ filiꝰ eſtdeus. ⁊ ſpūſſanctus deus. cur nō dicāturtres dij. Ecce ꝓpoſuit hanc queſtionē. Attende qͥd reſpondeat ſubdens. An ideo nedicunt̉ tres dij: qꝛ ſcpͥtura nō dicit tres deos. Sed nec tres ꝑſonas alicubi ſcripturetertus cōmemorat. An ideo licuit loquendi diſputandiue neceſſitate tres ꝑſonas dicere. nō qꝛ ſcriptura dicit. ſed qꝛ ſcripturanon ꝯtradicit. Si autem diceremꝰ tres deos: contradiceret ſcriptura dicens. Audiiſrl̓. deus tuus deꝰ vnus eſt. Ecce abſolutio queſtionis: quare potius dicamꝰ tresꝑſonas qͣꝫ tres deos. qꝛ .ſ. illud non contradicit ſcriptura.Alia queſtio cur non dicimꝰ treseſſentias vt tres ꝑſonas. cum ſcriptura non contradicat.Terumet hic aliaemergit queſtio quam Augꝰ. cōſequenter Auguſti.annectit dicens. Cur inqͦt ⁊ tres eſſentiasnon licet dicere. qd̓ ſimilit̓ ſcpͥtura ſicut nōdicit: ita nō ꝯtradicit: At ſi dicis ꝙ ꝓptervnitatem trinitatis non dicunt̉ tres eſſentie: ſed vna eſſentia. Quero cur nō ꝓpt̓ eandem vnitatem trinitatis dicat̉ vna ꝑſona⁊ nō tres ꝑſone? Vt em̄ eſt illis cōmune nomen eſſentie. ita vt ſingulus quiſqꝫ dicatureſſentia. ſic illis cōmune eſt ꝑſone vocabulum. Quid igit̉ reſtat: vt fateamur loquendi neceſſitate a grecis ⁊ latinis parta hͨ vocabula aduerſus inſidias vel errores hereticorum. Cunqꝫ conaret̉ humana inopialoquendo ꝓferre ad hominū ſenſus. qd̓ inſecretario mentis de deo tenet. ſiue ꝑ piamfidem. ſiue ꝑ qualemcūqꝫ intelligentiaꝫ: timuit dicere tres eſſentias. ne intelligereturin illa ſumma equalitate vlla diuerſitas.Rurſum non poterat dicere non eſſe triaquedam. Quod quia dixit Sabellius ī hereſim lapſus eſt Queſiuit ergo: quid triadiceret? Et dixit tres ꝑſonas: ſiue tres ſubſtantias ẜm grecos.Sicut nos dicimꝰ tres ꝑſonas itagręci tres ſubſtantias quas dicūthypoſtaſeſ. aliter accipientes ſubſtantiam qͣꝫ nos.Quodenī de perſonis ẜm nr̄am. hoc de ſubſtātijs ẜm conſuetudinem grecorū oportet intelligi. Sic em̄illi dicūt tres ſubſtantias vnā eſſentiaꝫ. ideſt tres hypoſtaſes vnam vſiam. quemadmodum nos dicimus tres ꝑſonas vnaꝫ eſſentiam vel ſubſtantiam. Quanqͣꝫ ⁊ illi ſivellent ſicut dicūt tres ſubſtātias tres hypoſtaſes. poſſent dicere tres perſonas triaproſopa. Illud autem maluerūt dicere. qꝛfortaſſe ẜm lingue ſue conſuetudineꝫ aptidicit̉.Ꝙ in trinitate nō eſt diuerſitas necſingularitas vl̓ ſolitudo. ſed vnitas et trinitas et diſtinctio⁊ idemptitas.Iam ſufficiēter vtputo oſtēſum eſt: qͣ nc̄citate dicamꝰ tres ꝑſonas. ⁊ qͣre nō ſil̓r tres deos vel eſſentiasqꝛ .ſ. in altero obuiat ſcpͥtura. ī alt̓o diu̓ſitatis intelligētia. quia ibi nulla penitꝰ eſt di-