DI.DI. XXRedictis adIII.ijcienduꝫ eſt: ꝙ cū oīa noīa q̄ẜm ſb̓am de deo dicunt̉. ſingularit̓ ⁊ nō pl̓alit̓ de oībꝰ inſumma dicant̉ ꝑſonis: vt ſupra oſtēſum ē.Eſt tn̄ vnū nomen .ſ. ꝑſona. qd̓ ẜm ſubſtantiam dicit̉ de ſingulis ꝑſonis. ⁊ pl̓alit̓ nōſingularit̓ in ſumma accipit̉. Dicimꝰ enipr̄ eſt ꝑſona. filius eſt ꝑſona. ſpūſſanctꝰ eſtꝑſona. ⁊ hoc ẜm ſub̓am dicit̉. Nec tn̄ dicitur pr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſunt vna ꝑſona: ſed tres ꝑſone. hoc gͦ nomen excipit̉ ap̄dicta regula nominū: q̄ ẜm ſb̓am de deodicunt̉. quia cum hoc ad ſe dicat̉. ⁊ ẜm ſb̓ſtantiaꝫ. pluraliter tn̄ nō ſingularit̓ in ſumma accipit̉.Autoritas ꝙ ꝑſona ad ſe dicat̉. etẜm ſubſtantiam.Ꝙ autem perſonaAuguſti.ẜm ſb̓am dicat̉ Augꝰ. oſtendit in. vij. lib̓.de tri. dicēs. Nō eſt aliud deo eſſe. aliud ꝑſona eſſe. ſꝫ oīno idem. Iteꝫ in hac trinitat.Ꝙ pr̄ nō eo cū dicimꝰ ꝑſonam pr̄is: non aliud dicimꝰeſt pr̄ quo ē. qͣꝫ ſb̓am patris. Quocirca vt ſb̓a pr̄is ipſepater eſt. non quo pater eſt. ſꝫ quo ē. Ita ⁊ꝑſona pr̄is non aliud qͣꝫ ip̄e pr̄ eſt. Ad ſequippe dicit̉ ꝑſona. non ad filiū vel ſpiritūſanctū. ſicut ad ſe deus dicit̉ ⁊ magnus. ⁊bonus ⁊ iuſtus ⁊ hmōi. Et quemadmodūhoc illi eſt eſſe qd̓ deum eſſe. qd̓ magnū eē.qd̓ bonū eſſe. ita hͦ eſt illi eſſe qd̓ ꝑſonaꝫ eēEccc expreſſe habes ꝙ ꝑſona ẜm ſubſtan.tiam dicit̉. vt cum dicit̉. pater eſt ꝑſona. h̓ſit ſenſus. Pr̄ eſt diuīa eſſentia. Sil̓r cumdicit̉. filius eſt ꝑſona. ſpūſſanctus eſt ꝑſona .i. eſſentia diuina.Cur pr̄ et filiꝰ et ſpūſſanctꝰ non dicant̉ vna ꝑſona et vna ſubſtātia.et vnus deus.Ideo orit̉ hic queſtio difficil̓ qͥdem: ſꝫ non inutil̓: qͣ q̄rit̉. Cuinon dicant̉ hi tres vna ꝑſona ſic̄ vna eſſenAuguſtiº. tia: ⁊ vnus deꝰ? Quā q̄ſtionem Augꝰ. diligenter tractat atqꝫ cōgrue explicat in. vij.li. de tri. ita di. Cur non hͨ tria ſil̓ vnā ꝑſonam dicimꝰ ſicut vnam eſſentiā ⁊ vnū deūſꝫ dicimꝰ tres ꝑſonas: ū tn̄ tres deos: autSolutiotres eſſētias nō dicamꝰ: Quia volumvel vnū aliqd̓ vocabulū ẜuare huic ſignifiXXIIIcationi qͣ intelligit̉ trinitas. ne oīno taceremus interrogāti: qͥd tres eſſent. cū tres eſſefateamur. Cū gͦ querit̉ qͥd tres. vt ait Augu. in li. v. de tri. Magͣ ꝓrſus inopia hū­ Auguſti.manū laborat eloquiū. dictū eſt in tres ꝑſone nō vt illud diceret̉. ſꝫ ne taceret̉ oīno.Nō em̄ rei ineffabil̓ eminētia hͦ vocabl̓o explicari valet. Ecce on̄dit qͣ nc̄citate dicat̉pl̓alit̓ ꝑſone. vicꝫ vt hoc vno noīe querentibus de trihus reſpondeamus.Qua neceſſitate dictū ſit tres ꝑſone a latinis. et a grecis tres hypoſtaſes vel ſubſtantie.Qua neceſſitate n̄ſolū a latinis ẜmo: ſed etiā grecus eadē pene ſuꝑ hac re laborās noīm penuria coartatur. Un̄ Augꝰ. qͥd a grecis vl̓ latinis ne­ Auguſti.ceſſitate de ineffabili trinitate dictū ſit aperiens in. vij. lib̓. de tri. ait. Loquēdi cauſade ineffabilibꝰ vt fari aliquo mō poſſemꝰ:dictuꝫ eſt a grecis. vna eſſentia: tres ſb̓e .i.vna vſia: tres hypoſtaſes. Alit̓ enim greciaccipiūt ſb̓am qͣꝫ latini. A latinis auteꝫ dictum eſt vna eſſentia vl̓ ſb̓a: tres ꝑſone. qꝛnon aliter in ſermone nr̄o .i. latino eſſentiaqͣꝫ ſb̓a ſolet intelligi. Et vt intelligat̉ ſalteꝫin enigmate: placuit ita dici. vt cū quereretur qͥd tria ſint. aliqͥd diceret̉: q̄ tria eſſe fides vera ꝓnūciat. Cū ⁊ pr̄em nō dicit eſſefiliū: ⁊ ſpiſctm̄ .ſ. donū dei. nec pr̄em dicitAeſſe nec filiū. Cū gͦ q̄rit̉ qͥd tria vel qͥd tres.conferimꝰ nos ad inueniendū aliqd̓ nomēqͥ cōplectamur hͨ tria. Neqꝫ occurrit aīo.qꝛ ſuꝑeminētia diuinitatis vſitati eloquijQdeꝰ vexōfacultatē excedit. Uerius em̄ cogitaturcogitat̉ ꝙͣdeus qͣꝫ dicit̉. ⁊ verius eſt qͣꝫ cogitat̉. cat̉. ⁊ veriꝰ ēqͥ cogitatQuid hoc noīe tres ſignificat̉. ePater ergo et filiꝰ⁊ ſpūſſanctus .ſ. quoniam tres ſunt. quidtres ſunt queramus. quid cōmune habeātNon em̄ poſſunt dici tres patres. qꝛ tantūpater ibi pater eſt. nec tres filij. cum nec pater ibi ſit filius nec ſpūſſanctus. nec tres ſpirituſſancti. quia ſpirituſſanctus ꝓpͥa ſignificatiōe qua ⁊ donū dei dicit̉. nec pater eſtnec filius. Quid gͦ tres? Si tres ꝑſone eſſedicūt̉. cōe eſt eis id qd̓ ꝑſona eſt. Certe em̄quia pater eſt ꝑſona. ⁊ filius eſt perſona: ⁊