LI.particulare. ⁊ ꝙ deus eſt ſpecies vt hō. etꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſunt indiuidua. ſicut Petrus ⁊ Paulus: eo ꝙ numero differunt. que p̄miſſe ſententie Auguſtini penitus contradicere vident̉. Quid erUerba augu gō dicemus ad hec? Hoc vtiqꝫ dicere poſſtini tenenda ſumus atqꝫ debemus ꝙ ea que Auguſtinꝰ.tradidit ſuperius fine omni heſitatione tenenda ſunt.Ꝙ ſane pn̄t intelligi que Iohānesdicit. et quō oſtendit.Hec auteꝫ que hicdicunt̉: licet in ẜmonis ſuꝑficie aliqͥd a fide alienum reſonare videant̉. ſane tn̄ intelligi queunt. piumqꝫ lectorem atqꝫ intellectorem plurimū efflagitant. In quorū explanatioue mallem ſilens alios audire: qͣꝫloquendo maliuolis detrahendi occaſiōeꝫEx quo intepreſtare. Uidet̉ tamen mihi ita poſſe acciIectu dixerit. pᵏ. cum ait. Subſtantia eſt cōmune. et hyꝙ fub̓a deiſit poſtaſis eſt particulare. Non ita hoc acceſpēs vel vni­ pit cum de deo dicant̉ vt accipiunt̉ in phiuerſale ⁊ ꝑſoloſophica diſciplina. Sed ꝑ ſi nilitudineꝫne indiuiduaeorū que a philoſophis dicunt̉ locutꝰ eſt.vt ſicut ibi cōmune vel vniuerſale dicituquod p̄dicat̉ de pluribus. particulare ꝟovel indiuiduū quod de vno ſolo. ita hic eſſentia diuina dicta eſt vniuerſale. quia deomnibus ꝑſonis ſimul. ⁊ de ſingulis ſeꝑatim dicitur. Particulare ꝟo ſingula queſbet ꝑſonaruꝫ. quia nec de alijs cōmuniternec de aliqua aliarū ſingulariter predicat̉Propter ſimilitudinem ergo p̄dicatōisſubſtantiam dei dixit vniuerſale. ⁊ ꝑſonasparticularia vel indiuidua. Propter hocidem etiam eandem diuinam eſſentiam dixit eſſe ſpeciem cōmunem ⁊ circūplectiuaꝫſimiliū ſpecie ꝑſonarum. Quia ſicut hͨ ſpecies homo de ſuis predicatur indiuiduis.vel ut de Petro ⁊ Paulo ⁊ alijs. nec iſtaſpecie differunt: ſed cōueniunt. Ita deꝰ detribus predicatur perſonis: que in diuinitate non differunt: ſed ꝑ omnia cōueniunt.Hanc ergo ſimilitudinem inter res ſempiternas ⁊ res temporales perpendens Iohannes: vniuerſalitatis ⁊ particularitatisnomina: que rebus temporalibus propriecōueniūt: ad res eternas tranſtulit Auguſtinus ꝟo maiorem vidēs diſſimilitudinēqͣꝫ ſimilitudinem inter res predictas. ab excellentia trinitatis predicta noīa remouit.Ex quo ſenſu dixerit ꝑſonas differre numero.Ꝙ aūt Iohannesdicit hypoſtaſes differre nūero nō naturaIn eo ꝙ nō differre natura ait. veriſſime ⁊ſine ſcrupulo loquitur. Ꝙ ꝟo dicit differrenumero: cauēdū eſt quō intelligat̉. Diuerſis em̄ modis dicunt̉ aliqͣ differre numero.Quibus modis dicāt̉ differre numero. et ẜm quem modum poſſitconuenire perſonis.Dicuntur enim aliqua differre numero: qn̄ ita differ̄t. vt hocnō ſit illud nec aliqͥd qd̓ illud eſt: vl̓ in ip̄oeſt. qͣlit̓ differūt Socrates ⁊ plato. ⁊ hmōique apud ph̓os dicunt̉ indiuidua vl̓ parricularia. Iuxta quem modū non pn̄t dicitres ꝑſone differre numero. Dicunt̉ quoqꝫ differre numero: q̄ in euumeratione ſiuecōputatione nō ſibi adiungunt̉: ſꝫ a ſe inuicem diſcernunt̉. vt cum de aliqͥbus rebusloquētes dicimꝰ. vna. due. tres. ⁊ ẜm hūcmodū forte dixit Ioh̓es: hypoſtaſes .i. ꝑſonas differre numero. Poſſumꝰ em̄ dicere. pr̄ eſt vnus. ⁊ pr̄i ⁊ filius ſunt duo. ⁊ pr̄⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſunt tres. Et itē Hecꝑſona eſt vna. ⁊ hͨ ⁊ illa ſunt due. ⁊ hͨ ⁊ illa⁊ alia ſunt tres. Cōuenientiꝰ tn̄ tres ille ꝑſone ꝓpͥetatibꝰ tm̄ diſtingui dicunt̉. de qͣrum diſtinctiōe ẜm ꝓpͥetates in ſequēti tractabit̉. Nunc ꝟo ad inceptū redeamus: q̄dicta ſunt repetentes: vt ſepius ꝟſando familiarius innoteſcant.Ꝙ vna ꝑſona nō ē maior alia. nectres ſimul qͣꝫ vna. et hoc rōe oſtēdit catholica.Scienduꝫ eſt ergotantam eqͣlitatē eſſe in trinitate: vt ait aug.in. viij. li. de tri. vt non ſolū pr̄ nō ſit maiorqͣꝫ filius. ſꝫ nec pr̄ ⁊ filiꝰ ſil̓ maius aliqͥd ſūtqꝫ ſpūſſanctus. aut q̄libet ꝑſona minus aliqͥd ſit qͣꝫ ip̄a trinitas. Ꝙ autem ita ſit: aliqͦmodo ſi fieri poteſt demōſtrādū eſt. Quātum gͦ ip̄e creator adiuuat attendamꝰ Inquit Augꝰ. in eodem. quomō in hac trini­ Auguſti.tate due vel tres ꝑſone: non ſunt maius aliqͥd qͣꝫ vna earū.