DI.Ratione vtit̉ ſubtiliſſima ad oſtēdendū ꝙ ita ſit.Quod ibi magnūdicit̉: aliunde magnū nō eſt. qͣꝫ eo quo veveritas eſſētia. Nō gͦ ibi maiꝰ eſt qd̓ veriꝰnō eſt. Non aūt verius eſt pr̄ ⁊ filiꝰ ſiml̓ qͣꝫpr̄ ſolus vel filiꝰ. Non gͦ maius aliqͥd vtrūqꝫ ſimul qͣꝫ ſingul̓ eoꝝ. Et qꝛ eque vere eſtetiam ſpūſſanctus. ideo pr̄ ⁊ filius ſil̓ nonſunt aliqͥd maius qͣꝫ ip̄e. qꝛ nec veriꝰ ſunt.Item in eſſentia veritatis hoc eſt veruꝫ equod eſt eſſe. ⁊ hoc eſt eſſe qd̓ eſt magnumeſſe. Hoc eſt gͦ magnum eſſe qd̓ veruꝫ eſſe.Qd̓ igit̉ ibi eque verum eſt: ⁊ eq̄ magnuꝫIteruꝫ aliter eſt. Qd̓ gͦ ibi plus veritatis non habꝫ. nonidem ꝓbat.plus habet magnitudinis. Plus aūt veritatis non habet: quod verius nō eſt. Noneſt autē verius vna ꝑſona qͣꝫ alia. vel dueqͣꝫ vna. vel tres ſimul qͣꝫ ſingula. Nō ergoplus veritatis habet vna qͣꝫ alia. vel dueqͣꝫ vna. vel tres ſimul qͣꝫ ſingula. Sic ergo⁊ ip̄a trinitas non eſt maius aliqͥd qͣꝫ vnaqueqꝫ ibi ꝑſona. ſed tam magnum qͣꝫ ſingula. Non em̄ ibi maior eſt que verior nō eſt.vbi ip̄a veritas eſt magnitudo. Ecce modo ꝯuenienti ⁊ rōe catholica oſtenſuꝫ eſtquo indifferens ſit magnitudo triū ꝑſonarum. qꝛ nec vna maior ē alia. nec due vna.nec tres ſimul maius aliqͥd qͣꝫ ſingula.Ꝙ deus nō eſt dicendus triplex ſꝫtrinus.Preterea cū deusdicat̉ trinus. non tamen debet dici triplexIbi em̄ non eſt triplicitas: vbi ſumma eſtvnitas. ⁊ indifferens equalitas. Und̓ Auguſtinus in li. vj. de trini. ait. Nō quoniadeus trinitas eſt: ideo triplex putādus eſtalioquin minor eſſet pater ſolus vel filiusſolus qͣꝫ ſimul pater ⁊ filius. Cum itaqꝫ tātus eſt pater ſolus: vel ſolus filius: vel ſolus ſpirituſſanctus: quantus eſt ſimul pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. nullo mō triplex dicendus eſt deus. Non enim patecum filio ⁊ ſpirituſancto maior deus eſt qͣꝫſinguli eoꝝ. quia non eſt quo creſcat illa ꝑfectio. Perfectus autē eſt ⁊ pater ⁊ filiꝰ etſpūſſanctus. ⁊ ꝑfectus dicit̉ deus ſingulꝰeorū. Et ideo trinitas potius qͣꝫ triplex dici debet.Quo decat̉ t̓qj. Crō fxlxxXIXꝘ nō eſt ita in rebus corporeis viin trinitate.In rebus corporeis nō tm̄ eſt vna quantū tres ſil̓. ⁊ plꝰ ſuntre eſt. qꝛ ibi magnitudo ip̄a veritas eſt. etdue qͣꝫ vna res. In trinitate ꝟo ſumma tātum eſt vna ꝑſona quantū tres ſiml̓. et tantum ſunt due quantum vna. ⁊ in ſe infiniteſunt. qꝛ nō eſt finis magnitudīs earū. Ac ꝑhͦ aꝑit̉ qd̓ ſuꝑius dictū eſt. quō ſingl̓aſūt īſingul̓. ⁊ oīa in ſingul̓: ⁊ ſingl̓a ī oībꝰ: ⁊ oīain oībꝰ. ⁊ vnū ī oībus eſt: ⁊ vnū oīa. Ecceiam oſtendimꝰ ſufficient̓ qualit̓ in trinitatealiqͣ ꝑſona aliā nō ſuꝑet magnitudine.Iſta eſt diſtinctio decīanona. Inqua mgr̄ poſtꝙͣ egit de diuinarū ꝑſonarū diſtinctōe⁊ origine. hic incipit agere de earūdem equalitate.Et circa hoc tria facit. Nam pͥmo oſtendit quid reqͥratur ad equalitatem in cōi. Scd̓o ſubdit applicationes illorū ad ꝑſonas diuinas. Tertio infert ex illis concluſionem intentam. Primū facit a principiovſqꝫ ibi. Sed iam nunc ad ꝓpoſitum. Secundū abinde vſqꝫ ibi. Sciendum eſt ergo. Tertium ab indevſꝙͣ ad finem diſtinctiōis. In ſpeciali ꝟo ſententiamgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitionibꝰ. quaꝝ pͥma ē hec.Perſone diuine quo ad eternitatem: magnitudinē⁊ potentiā ſunt equales. Et ꝓbat̉ ſic. In ill̓ perſone diuine ſunt eqͣles in qͥbus ſe inuicem nullatenusſunt excedentes. hmōi ſunt eternitates. magnitudo⁊ potētia. ergo in his tribus ſibi ꝑſone diuine ſuntequales. vt dicit ꝓpoſitio. Argumētū eſt euidēs etmaior. ſꝫ minorē .ſ. ꝙ in his tribꝰ: et̓nitate. magnitudine ⁊ potētia ꝑſone diuine nō ſunt ſe inuicē excedētes. ꝓbat ꝑ hoc .ſ. ꝙ iſta tria .ſ. eternitas ⁊cͣ. ſunt indiuīs ꝑſonis vna eſſentia. licet ſint diuerſimode nominata. ꝓpter quam etiam vnitatē ⁊ conſubſtātialitatem vna ꝑſona dicit̉ eſſe in alia. vt mgr̄ probat diuerſis ſanctorū autoritatibus. igit̉: Secūda propoſitio eſt hec. Diuine ꝑſone ſunt nullius eſſentialis diuerſitatis. Quam probat ſic. Perſone diuine ſuntidem in diuina eſſentia: ꝙ nec differūt ſitualiter vtpartes integrales in toto integrali. nec localiter: vtpartes ſubiectiue in toto vniuerſali. nec materialit̓ſicut diuerſe aque cōmunicant in vna materia. Necformaliter: ſicut que cōueniunt in forma. igitur nula eſt inter eas eſſentialis dinerſitas ſeu differentia.cōſequentia tenet ex ſufficienti diuiſionē. Sed mgr̄antecedens in textu ꝓbat ꝑ ordinem. Et pͥmo ꝙ indiuinis nō ſit diuerſitas partiū ſicut in toto intēgrali. ꝓbat ꝑ hoc ꝙ in diuinis eſt ſumme nature vnitascui repugnat qualiſcūqꝫ partium diuerſitas. Secundo ꝓbat ꝙ ibi nō ſit diuerſitas pluriū: ſicut ī aliquototo vniuerſali. Nam ſi talis diuerſitas eſſet ibi. illaattenderet̉ penes comꝑationē eſſentie ad ꝑſonas.vt ſi eſſentia eſſet quaſi quoddā totuꝫ vniuerſale reſpectu ꝑſonarum. quod nō eſt verū. Quod probat̉ſic. Naꝫ vbi eſt totū vniuerſale: pluralit̓ p̄dicatur depluribꝰ ꝑtibus ſuis. ⁊ nō eſt idē numero ī eis. Namhō ē qd̓dam vniuerſale totū reſpectu ſortis ⁊ platonis. ⁊ p̄dicat̉ pl̓alit̓ de eis dicēdo. Sortes ⁊ Platoſunt hoīes. ⁊ etiā hūanitas nō eſt eadē nūero in ſorte ⁊ platōne. Cur ergo eſſentia diuīa nō p̄dicat̉ pl̓alit̓ de diuinis ꝑſonis. qꝛ hec eſt falſa. pater ⁊ filiꝰ ſūteſſentie. Rō eſt. qꝛ eſſentia ē vna ⁊ eadē ī eis amboe 2