DI.Exp̄dictis patet ꝙſpūſſanctus ſempiterne donū eſt. ⁊ tꝑalit̓datum vel donatum. Ex quo apparet illadiſtinctio gemīe ꝓceſſionis: de qua ſupraegimus. Nam ẜm alteram ꝓceſſionem d̓rtur donum.Scd̓m hoc ꝙ donuꝫ eſt refert̉ adpr̄eꝫ et filiū. ẜm ꝙ datū ad eū quidedit et ad eos quibꝰ dedit. kEt ſecūdum hoc ꝙſempiterne donū eſt: refert̉ ad pr̄eꝫ ⁊ filiū.ẜm hoc ꝟo ꝙ dicit̉ datum vel donatuꝫ. etad eū qͥ dedit refert̉. ⁊ ad eos qͥbus datur⁊ eius d̓r eſſe qͥ dat. ⁊ illorū quibus datur.Auguſtiꝰ. Vnde Augꝰ. in. v. li. de tri. ait. Qd̓ datuꝫeſt: ⁊ ad eū qͥ dedit refert̉. ⁊ ad eos quibusQd̓ alit̓ ſpūſ dedit. Itaqꝫ ſpūſſanctus nō tm̄ pr̄is ⁊ filiqͥ dederunt. ſed etiam noſter dicit̉ qͥ acceſctūs d̓r noſtalit̓ natural̓.pimus. Spūs gͦ ⁊ dei eſt qͥ dedit: ⁊ noſterqͥ accepimus. ille ſpūs noſter quo ſumus.qꝛ ip̄e eſt ſpūs homīs qͥ in ip̄o eſt. qͣꝫuis etillum ſpūm qui homīs dicit̉ vtiqꝫ accepimus. ſed aliter iſte. aliter ille noſter dicit̉.Aliud eſt em̄ quod accepimus vt eſſemusaliud quod accepimus vt ſancti eſſemus.Ꝙ aūt ſpūſſanctus noſter dicat̉: ſcripturaoſtendit. Scriptum eſt em̄ de Iohanne ꝙin ſpū Helye veniret. Ecce dictus eſt Helye ſpūs quem accepit Helyas .ſ. ſpūſſanctus. Et Moyſi ait dominꝰ. Tollā de ſpiritu tuo: ⁊ dabo eis .i. dabo illis de ſpūſancto quem iam dedi tibi. Ecce ⁊ hic dictuseſt ſpūs Moyſi. Patet igit̉ quia ſpūſſanctus noſter dicitur ſpūs. ſed quia nob̓ datus. ⁊ datꝰ vtiqꝫ ad hoc vt ſancti eſſemusSpiritus ꝟo creatus ad hoc eſt datus vteſſemus.An filiꝰ cū ſit nobis datꝰ poſſꝫ dici noſter vt ſpūſſanctus.Hic querit̉ vtrum⁊ filius cum ſit nob̓ datus dicat̉ vel poſſitdici noſter: Ad qd̓ dicimus: qꝛ filius dicitur noſter paīs. noſter redemptor ⁊ hmōi.ſed non dicit̉ noſter filius. quia filius dicitur tm̄ relatiue ad eum qͥ genuit. Et iō nr̄ filius non poteſt d̓ici: ſed patris tm̄. In eoXVIIIaūt ꝙ dicit̉ datus. ⁊ ad eum qͥ dedit. et ad Ꝙ nō d̓r ſpieos quibus datus eſt refert̉. vt ſpūſſanct9rituſſctūs nſed ſpūs nr̄qui etiam cum in ſcriptura (vt ſupra dictūeſt) dicat̉ ſpūs noſter. vel ſpūs tuus. vel illius. vt de Moyſe ⁊ Helya dictū eſt. nuſqͣꝫ tn̄ in ſcriptura occurrit ita dici. ſpūſſandonatum vel datum. ẜm alteram ꝟo dici­ ctus noſter vel tuus vel illius. ſed ſpūs noſter: vel tuus: vel illius. quia ſpūſſanctꝰ eodicitur quo donum. ⁊ vtrūqꝫ relatiue dicitur ad patrem ⁊ ad filium. ⁊ hoc ſempiterna relatione. Si tamen aliquādo dicit̉ donum noſtrum. accipit̉ donum pro donatovel dato. Cum ꝟo donum accipit̉ eo modo quo ſpūſſanctus donuꝫ patris ⁊ filij dicitur: non homīs. Ita ⁊ filius ſub hac appellatione non pōt dici noſter. vt dicat̉ filius noſter. ſicut nec dicit̉ ſpūſſanctus noſter. ⁊ tamen de filio dicit̉ panis noſter. etde ſpūſpūs noſter. Ille noſter panis. quianos reficit nobis datus. iſte noſter ſpūs.qꝛ nobis inſpirat̉ a patre ⁊ filio. ⁊ in nobiſAuguſti.ſpirat ſicut vult. Un̄ Augꝰ. in. xv. li. de trini. ait. Qd̓ de pr̄e natū eſt: ad pr̄em ſolū refert̉ cū dicit̉ filiꝰ. Et ideo filius pr̄is eſt. etnō nr̄. Dicimꝰ tn̄ ⁊ panem nr̄m da nobis.ſicut dicimus ſpūm noſtrū.Utrum ſpūſſanctus ad ſeipſuꝫ referat̉.Poſt hec queriturvtrum ſpūſſanctus ad ſeip̄m referat̉? Hocem̄ videtur ex predictis poſſe probari. Sem̄ quod datur: refertur ad euꝫ qͥ dat et adeum cui datur. ⁊ ſpūſſanctus datur a ſeipſo. vt p̄dictum eſt. ergo refertur ad ſeipſū.Hec q̄ſtio nōHuius queſtionis determinationem inſoluit̉ hic. ſꝫpoſterum differimus: donec tractemꝰ de̓ differtur in ſehis que relatiue dicunt̉ de deo ex tꝑe. in qͥ quentibus.bus datū ⁊ donatū continent̉.Iſta eſt diſtinctio decimaoctauaIn qua mgr̄ poſtꝙͣ tractauit de proceſſionē ſpūſſctītꝑali tam viſibili ꝙͣ inuiſiblli. agit de ꝓprietate ẜmquā cōuenit ſpūiſancto tꝑalit̓ ꝓcedere .ſ. de ꝓprietate doni. Et circa hoc tria facit. Nam pͥmo oſtēdiꝙ ſpūſſanctꝰ donū ⁊ datū dicat̉. Scd̓o ſubdit vndeip̄m donū eſſe ſingularit̓ ſumat̉. Tertio excludit ꝙẜm rōes doni ⁊ dati diuerſimode referat̉. Primumfacit a pͥncipio diſtinctōis vſqꝫ ibi. Et notandū. Secundum ab inde vſqꝫ ibi. Et ẜm hoc ꝙ ſempiterne.Tertiū ab inde vſqꝫ ad finem diſtinctōis. Et hoc ingenerali. In ſpēali ſentēria mgr̄i ſtat in tribus propoſitionibꝰ. quarū pͥma eſt. Spūſſanctus dicit̉ donum ex ſua eterna ꝓceſſiōe. ⁊ datū ex tꝑali. Et probatur ſic. Illud ꝓprie de ſpūſancto dicit̉ ex eternaꝓceſſione quod ſibi conuenit ante omnem creaturā