LI.vel filio donabil̓ ꝓceſſit. ſicut ⁊ nobis tantum datꝰ eſt. Et filius vere datꝰ eſt nobis:⁊ ab eterno ꝓceſſit a pr̄e. nō vt donabil̓ taꝘ filiꝰ ꝓcet tum: ſed vt genitus qui ⁊ donari poſſet.Proceſſit gͦ vt genitus ⁊ donbil̓: ſꝫ ſpūſſit vt genitus⁊ donabilis. ſanctus non ꝓcedit vt genitus. ſed tantuꝫfpūſſanctꝰ ꝟo vt donū. Donum aūt ſemꝑ fuit. nō ſolumvt donū ⁊ d̓natū. ⁊ qꝛ ꝓ quia donabilis. ſed quia ab vtroqꝫ proceſcedit ab vtro ſit. ⁊ quia donabilis fuit. Unde Augꝰ. inqꝫ. ⁊ qꝛ dona v. lib̓. de trini. ait. Eoipſo ꝙ daturꝰ erat eūbilis eſt.deꝰ: iam donū erat etiam anqͣꝫ daretur. Etideo donabilis eſt. ſed aliter donabilis: qͥfilius. Nam ⁊ aliter datus: ⁊ aliter ꝓceſſitqͣꝫ filius. Filij enim proceſſio genitura eſt:vel natiuitas. Spirituſſancti vero proceſſio natiuitas non eſt. vtraqꝫ vero ineffabilis eſt.Ꝙ ſicut filiꝰ naſcendo accepit nontantū vt eſſet filiꝰ. ſed etiam eſſentia. ita et ſpūſſanctꝰ ꝓcedendo accepit non tantū vt eſſet donū. ſedetiā vt eſſet eſſentia.Et notandum ꝙ ſicut filius naſcendo accepit: non tm̄ vt filiꝰſit ſꝫ oīno vt ſit. ⁊ vt ip̄a ſubſtātia ſit: ita etſpūſſanctus a patre ⁊ filio ꝓcedendo accepit: non tm̄ vt ſpūſſanctus ſit vel donuꝫ. ſꝫetiam vt omnino ſit. ⁊ vt ſb̓a ſit. quod vtiqꝫ nō accepit ex eo quo dat̉. Nam cū nondet̉ niſi ex tꝑe. ſi hͦ haberet ex eo ꝙ datur.Auguſtiaccepiſſet gͦ ex temꝑe vt eſſet. Vnde augꝰin. v. li. de trini. Filius non hoc tm̄ habetnaſcendo vt ſit filius. ſed onīo vt ſit. Queritur ergo: vtrum ſpūſſanctusʳ eo ꝙ daturhabeat non tantū vt donum ſit: ſed omninō vt ſit? Quod ſi non eſt niſi quia daturid eſt ſi non habet eſſe: niſi eo ꝙ dat̉. Sic̄ filius naſcendo habet non tm̄ vt ſit filius qd̓relatiue dicit̉. ſed omnino vt ſit ip̄a ſb̓ſtantia. quomodo iam ſpūſſanctus erat ip̄a ſb̓ſtantia: cum non prius daret̉ qͣꝫ eſſꝫ cui daretur. Non ergo eo ꝙ datur: ſed ꝓcedēdohabet vt ſit donum: ⁊ vt ſit eſſentiā. ſicut filius non eo ꝙ datus eſt. ſed naſcendo accepit: non tantum vt ſit filius. ſed vt ſit eſſenAuguſti. tia. Vnde Auguſtinus in. xv. libro de trinitate ait. Sicut filio preſtat eſſentiam ſineinitio te poris. ſine mutabilitate nature depatre generatio. Ita ſpūiſancto p̄ſtat eſſentiam ſine vllo initio temꝑis ſine vlla mutabilitate nature de vtroqꝫ ꝓceſſio.Queſtio ex predictis videt̉ ꝙ filius nō tantū ſit filiꝰ natiuitate. ſedetiā eſſentia. de ſimili ⁊ ſpūſſanctꝓceſſione.Hic oritur queſtioSi filius naſcendo hꝫ: non tm̄ vt ſit filius.ſed vt ſit eſſentia. ⁊ ſpūſſanctus ꝓcedendonon tm̄ vt ſit donū. ſꝫ vt ſit eſſentia. gͦ ⁊ filiꝰnatiuitate eſſentia eſt. ⁊ ſpūſſāctꝰ ꝓceſſiōeeſt eſſentia. cum alibi dicat̉ ꝙ nec pater eopater eſt quo deus. nec filius eo filius quoQuia vt ait Augꝰ. in. vij. li. de trini. His Auguſti.deus. nec ſpūſſanctus eo donum quo deꝰ.nomībus relatiua eorū oſtendunt̉: non eſſentia. vnde poſt plenius agemus. Ad qd̓breuiter reſpondentes dicimus. qꝛ nec filiꝰ Reſpōſio.natiuitate eſſentia eſt. ſed tm̄ filiꝰ. Nec ſpirituſſanctus ꝓceſſione eſſentia eſt. ſꝫ donūtm̄. ⁊ tn̄ vterqꝫ. ⁊ ille naſcendo: ⁊ iſte ꝓcedendo accepit vt eſſet eſſentia. Non em̄ vtHylariusait Hylarius in. v. li. de trini. ꝑ defectiōeꝫaūt ꝓtenſionē aut deriuationē ex deo deeſt. ſed ex ꝟtute nature in naturam eandeꝫnatiuitate ſubſiſtit filius. ⁊ ex virtute nature in naturam eandem ꝓceſſione ſb̓ſiſtit ſirituſſanctus.Exponit verba Hilarij.Quod ita intelligipoteſt. Ex patre qͥ eſt ꝟtus ingenita: naturam quam habet eandem filius natiuitateid eſt naſcendo. ⁊ ſpirituſſanctus ꝓceſſiōeid eſt procedendo habet. Vnde ip̄e idemapertius eloquens quod dixerat aꝑit dicens. Natiuitas inquit dei non poteſt noneam de qua profecta eſt tenere naturā Nōenim aliud qͣꝫ deus ſubſiſtit quod non aliunde qͣꝫ de deo ſubſiſtit. Ecce his verbisaperitur quomodo intelligendum ſit illudDe patre generatio preſtat eſſentiam filio.⁊ de vtroqꝫ proceſſio preſtat eſſentiam ſpirituiſancto. Non quia ille eſſentia ſit filius⁊ iſte eſſentia ſit ſpirituſſanctuſ. īmo ꝓprietate perſonali. ſed qꝛ ⁊ ille naſcendo. ⁊ iſteꝓcedendo eſſentiam habet eandem ⁊ totāque in patre eſt.Ꝙ ſpūſſanctus dicit̉ donum et donatum ẜm duos p̄dictos modosproceſſionis.