LI.facta eſt temꝑali̓s. igit̉ qn̄ ſic ſpūſſanctꝰ dat̉ vel mittit̉ ꝓcedit tꝑaliter. vt dicit ꝓpoſitio ꝓbanda. Tenet argumentū ⁊ maior. ſed circa minoris ꝓbatiōꝫmgr̄ ſic ꝓcedit in textu. Et pͥmo ponit geminā ſpūſſancti eſſe ꝓceſſionem .ſ. eternā ⁊ tꝑalem. Eterna ēque ineffabilis eſt qua a patre ⁊ filio eternalit̓ ⁊ ſinetemꝑe ꝓceſſit. Temꝑalis eſt qn̄ ſpūſſanctus mittit̉ad ſanctificandū creaturam rationalem. Et ſubditꝙ qn̄ mittit̉ ad ſanctificandū creaturam: tunc ꝓcedit a patre ⁊ filio ſimul in illa eterna ꝓceſſione. Ethoc confirmat autoritate Auguſtini in fine pͥmi capituli. Ꝙ autem gr̄e ſpūſſancti collatio ſit eius miſſio a patre ⁊ filio temꝑalis vel eius temꝑalis ꝓceſſiopatet autoritate Bede. que habet̉ in pͥncipio ſecundi capituli. Et tandem concludit ex verbis btī Auguſtini. ꝙ dn̄s bis ſpm̄ſanctum dedit. Seml̓ poſt reſurrectionem cū inſufflauit ⁊ dixit. Accipite ſpm̄ſancttm. vt ptꝫ Iohan. xx. c. Scd̓o poſt ſuam aſcenſionem .ſ. in die penthecoſtes. Et hoc ad ſignificādumduplicem dilectionē .ſ. dei ⁊ ꝓximi. quam ſpūſſctūsin nobis operat̉. Secūda ꝓpoſitio ē hec. Spūs datur ꝑſonaliter cum ſuorū donorū diſtributiōe. Et ꝓbatur ſic. Ita ſpūſſanctus mittit̉ ⁊ dat̉ ſicut in ſacraſcriptura ẜm expoſitionem ſanctorū doctorū mitti ⁊dari manifeſte affirmat̉. ſed in ſacra ſcriptura manifeſte affirmat̉ dari cū donis. igit̉ ꝓpoſitio vera. Tenet argumentū ⁊ maior: ſed minorē ꝓbans mgr̄ inlr̄a: dicit quoſdam errantes dixiſſe ſpūmſanctū nūꝙͣ ꝑſonalit̓ dari hoībus. ſed tm̄ gr̄am ⁊ dona eius.Quod oſtendit eſſe falſum: inducens ad hoc autoritates. b. Augu. ⁊ Amb̓. quibus aꝑte oſtendit̉ quōſpūſſanctus tertia ꝑſona in diuinis ꝑ ſe inſuis gr̄aꝝdonis hoībus mittit̉ ⁊ datur. Tertia ꝓpoſitio eſthec. Spūſſanctus a nulla creatura ꝙͣtacunqꝫ fulgeat ſanctitate conferri pōt: niſi inſtrumentalit̓. Et ꝓbatur ſic. Si aliqua creatura quantacūqꝫ ſancta etp̄lata poſſet ſpūmſanctū cōferre. ſequeret̉ creatorēa creatura ꝓcedere. Patet hec ſeq̄la ꝑ hoc ꝙ ſpūſſancti datio nō ē alid̓ ꝙͣ eiꝰ ꝓceſſio. vt dicit prīa ꝓpoſitio. Sꝫ ꝯſequēs ē falſuꝫ ⁊ īpoſſibile. igit̉ illd̓ exquo ſequit̉. ſed hoc eſt oppoſitū huiꝰ ꝓpoſitionis.igit̉ hec vera. Iſtam rationē mgr̄ inſinuans in littera querit. An viri ſancti poſſunt dare ſpm̄ſanctum.Et dicit ꝙ nō. qꝛ ſi ſic: tunc ſpūſſanctus ꝓcederet acreatura. qd̓ confirmat ꝑ hoc ꝙ nullibi legit̉ in pͥmitiua eccleſia: qn̄ viri erāt ſanctiores ꝙ dediſſent ſpirituſanctum. ſed legunt̉ bn̄ oraſſe ꝓ aliqͥbus: vt illiqͥbus manus imponebāt: reciperent ſpūmſanctum.Et ideo ſoluit obiectionē quandam: quam ꝟba apoſtoli vident̉ ſonare ad Gal̓. iij. Qui tribuit vob̓ ſpm̄ſanctum. ⁊ operatur virtutes in vobis. vbi videturapoſtolus dicere ſe ſpūmſ anctum tribuiſſe. qd̓ mgīſoluit dicēs. ꝙ ad eius p̄dicatōꝫ datꝰ fuit ſpūſſanctꝰ.⁊ hoc nō eſt niſi inſtrumentalit̓. vude relinquit̉ propoſitio tanꝙͣ vera.Utrum ſpirituſſanctus a ſeip̄o detur.Ic conſidera.DI. XV h¶dum eſt: cum ſpūſſanctus deturO hominibus a patre ⁊ filio qd̓ ēip̄m temꝑaliter ꝓcedere ab vtroqꝫ vl̓ mitti. vtrum etiam a ſeip̄o detur? Si dat̉ a ſe⁊ procedit vel mit itur a ſe. Ad quod dicimus. qꝛ ſpūſſanctus ⁊ deus eſt: ⁊ donuꝫ ſiue datū. ⁊ ideo dat ⁊ dat̉. Dat qͥdem inqͣꝫtum deus. ⁊ dat̉ inqͣꝫtum donum. Cū aūtdonatio ſiue datio ſpūſſancti ſit operatiodei. ⁊ cōmunis ſit ⁊ indiuiſa operatio triūꝑſonarū. donat̉ itaqꝫ ſpūſſanctus non tantum a patre ⁊ filio: ſed etiam a ſeip̄o. Und̓Augꝰ. in. xv. li. de tri. dicit ꝙ ſeipſum dat.Sicut inqͥt corpus carnis nihil eſt alid̓ qͣꝫ Aliguſti.caro. ſic donum ſpūſſancti nihil eſt alid̓ qͣꝫſpūſſanctus. Intantū gͦ donū dei eſt: inqͣꝫtum dat̉ eis quibus dat̉. Apud ſe aūt deꝰeſt. ⁊ nemini datur. qꝛ deus erat patri ⁊ filio coeternus anteqͣꝫ cuiqͣꝫ daretur. nec qͥaiſli dant ⁊ ip̄e datur. ideo maior eſt ill̓. Itaem̄ datur ſicut dei donum: vt etiam ſeip̄mdet ſicut deus. Nō em̄ dici pōt nō eſſe ſueptātis. de quo dictum eſt. Spūs vbi vultſpirat. Ecce aꝑte dicit ꝙ ſpūſſanctus ſeipſum dat. Si em̄ ſpūſſanctꝰ ſeip̄m dare nonpōt. ⁊ eum pr̄ dare pōt ⁊ filius. poteſt itaqꝫ pater aliquid ⁊ filius: quod nō pōt ſpūſſanctus. Item. Si pater ⁊ filius dant ſpm̄ſanctum. nec ip̄e dat aliquid. ergo pr̄ operatur ⁊ filius: quod non oꝑat̉ ſpūſſanctꝰ.Dat gͦ ſpūſſanctus ſeip̄m. Si aūt ſeipſumdat. tunc ⁊ a ſeip̄o ꝓcedit ⁊ mittitur. Qd̓vtiqꝫ verum eſt. Nam proceſſio temporalis ſpūſſancti vel miſſio ip̄ius eſt donatio:⁊ ip̄a dei operatio. Procedit ergo ſpirituſſanctus temporalit̓ a ſe: ⁊ mittitur a ſe.qꝛ dat̉ a ſe.Nō ē mirū ſi ſpūſſanctꝰ dicit̉ mitti vel ꝓcedere a ſe. cū etiā filiꝰ dicatur mittia ſe.Ne autem mirerifꝙ ſpūſſanctus dicitur mitti vel ꝓcedere ale. Nam ⁊ de filio dicit Augꝰ. in. ij. lib̓. de Auguſti.tri. ꝙ nō tm̄ a pr̄e miſſus eſt: ſꝫ etiā a ſeiphſo ⁊ a ſpūſancto. querēs quō filius vl̓ ſpūſſanctꝰ ſit miſſus: cū vterqꝫ ſit vbiqꝫ tanqͣꝫdeꝰ: Nam vterqꝫ inqͥt Augꝰ. legit̉ miſſueDe ſpūſamcto em̄ legit̉. Quem mittet patin noīe meo. Et iteꝝ. Si abiero mittā eumad vos. Et filiꝰ de ſe dicit. Exiui a pr̄e: etveni in mūdū. Et apl̓s dicit. Miſit deusfiliū ſuū. In ꝓpheta aūt ſcriptū eſt ex ꝑſona dei. Celū ⁊ terrā ego impleo. Itaqꝫ vbiqꝫ deus eſt. vbiqꝫ gͦ eſt filius. vbiqꝫ etiā eſtſpūſſanctus. Illuc gͦ miſſus eſt filius ⁊ ſpirituſſanctus vbi erant.Quomodo intelligēda ſit miſſiovtriuſqꝫ.