DI.Hieronymꝰ tamēHier o.in regulis diffinitionū contra hereticos dicit ſpūmſanctum ingenitum eſſe his ꝟbis.Spūſſanctus pater non eſt: ſed ingenitusatqꝫ infectus. Pater non eſt: qꝛ patris eſt⁊ in pr̄e eſt. ꝓceſſionem habet ex pr̄e: ⁊ nōnatiuitatem. Filius aūt non eſt. quia genitus nō eſt. Ecce his ꝟbis dicit̉ ſpūſſanctꝰeſſe ingenitus. qd̓ videt̉ aduerſari p̄miſſisverbis Auguſtini.Determinatio ẜm diuerſas acceptiones dicit eos locutos.ed vt iſtam quevidetur repugnātiā de medio ambigamꝰ.Dicimus ꝙ Hiero. aliter accepit nomē ingeniti. ⁊ aliter Auguſtinus. Accepit enimAugꝰ. ingenitum qui vel quod de alio nōeſt. ⁊ ẜm hoc de ſolo patre dicit̉. Hieronymus ꝟo ingenitum dicit non genitum. etẜm hoc de ſpūſancto poteſt dici. cum ſpirituſſanctus non ſit genitus.Ex verbis Hieronymi oſtendit̉.ex quo ſenſu dixit ſpūmſanctumingenitum.Ꝙ auteꝫ Hieronymus ita acceperit: oſt enditur ex v̓bis ſuisquibus in eodem tractatu vtitur faciēs taDiuiſio hec lem diuiſionem. Omne quod eſt. aut innotanda eſt genitum eſt. aut genitum. aut factum. Eſtdiligent̓g quod nec natum eſt nec factum. ⁊ eſt qd̓natum eſt: ⁊ factum non eſt. ⁊ eſt quod necnatum eſt nec factum eſt. ⁊ eſt quod factuꝫeſt: ⁊ natum non eſt. ⁊ eſt quod factum eſt⁊ natum eſt ⁊ renatum eſt. ⁊ eſt qd̓ factumeſt ⁊ natum eſt ⁊ renatum nō eſt. Nunc p̄poſitorū ſingulis rebus ſubſiſtentiam deſtinemus. Quod ergo nec natum nec factuꝫ eſt: pater eſt. nō em̄ ab aliquo eſt. Qd̓aūt natū eſt: ⁊ factū nō eſt: filiꝰ eſt. qͥ a pr̄egenitus eſt nō factus. Qd̓ iteꝝ nec factumnec natū eſt. ſpūſſanctꝰ eſt. qui a patre ꝓcedit. Qd̓ etiā factū ē ⁊ natū nō eſt: celum etterra ceterāqꝫ inſenſibilia ſunt. Qd̓ aūt factum ⁊ natū ⁊ renatū eſt: hō eſt. Qd̓ ꝟo factum eſt ⁊ natum eſt: ⁊ renatum non eſt.animalia ſunt. Ecce his verbis on̄dit Hieronymus ſe ingenitum acciꝑe non genitū.Aliter enim non eſſet premiſſa diuiſio veraXIIIſcꝫ omne quod eſt aut ingenitū eſt. aut genitum. aut factuꝫ. Atqꝫ in diuiſionis huiꝰꝓſecutione. in aſſignatione ingeniti vbiqꝫponit non natū.Hec eſt diſtinctio tredecima. Inqua mgr̄ poſtꝙͣ egit de mō pͥncipio ⁊ ordine ꝓceſſienis ſpūſſancti: agit de dr̄a ꝓceſſionis ⁊ generatōisin diuinis. Et tria circa hoc facit. Nam pͥmo on̄ditꝙ ſpūſſanctꝰ nō ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio vt eorū filiꝰ. Secundo ſubdit diuerſitatē inter generationē ⁊ ꝓceſſionē. Tertio ſubiūgit ꝙ ſpūſſanctꝰ non debeat dicigenitus. Primū facit a pͥncipio diſtinctōis vſqꝫ ibi.Cū aūt ſpūſſā. Scd̓m ab inde vſqꝫ ibi. Nūc ꝯſiderādum eſt. Tertiū vſqꝫ ad finē diſtinctōis. Et hec eſtſentētia mgr̄i in generali. In ſpēali ꝟo in hac diſtīctione ſnīa mgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitiōibus. quarūpͥma eſt. Spūſſanctus ꝓcedēs ſil̓ a pr̄e ⁊ filio nullatenus illorū filius ē dicendus. Et ꝓbat̉ ſic. Illud anullo catholico eſt dicendū ad qd̓ ſequeret̉ tanta abſurditas .ſ. inter deuꝫ aliqͥd naſcia duobus vt a patre ⁊ matre. ſed hoc ſequeret̉ ſi ſpūſſanctus filiꝰ patris ⁊ filij diceret̉. igitur hoc nō eſt dicendū. Tenetꝯſequētia ⁊ maior. ſed minor em̄ ꝓbat mgr̄ ī textuꝑ autoritatem beati Auguſtini qua rn̄det ad iſtamq̄ſtionem .ſ. Cur ſpūſſanctus non dicit̉ eſſe natus vl̓filius. cum tn̄ ꝓcedat de ſubſtantia pr̄is ita bene ſic̄filius. Reſpondendo dicit ꝙ ſi ſpūſſanctus filius diceret̉. amboꝝ vtiqꝫ filius diceret̉. Filius quippe nullus eſt duorū: niſi patris ⁊ matris. Abſit aūt vt int̓deum patrem ⁊ inter deum filium tale aliqͥd ſuſpicemur. Amborū em̄ filius diceret̉: ſi ambo eū genuiſſent. qd̓ abhorret oīm ſanctorū ſenſus. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Modus quo filius ꝓcedit a ſolo patrediſtinguit̉ a modo quo ſpūſſanctus ꝓcedit ab vtroqꝫ. Iſtā ꝓpoſitionē ꝓbans mgr̄ in lr̄a querit. Cumfilius non tm̄ dicit̉ genitus: ſed etiā ꝓcedens. Vnd̓Ioh̓ .viij. d̓r in ꝑſona filij. Ego a pr̄e ꝓceſſi. quareſpūſſanctus dicit̉ tm̄ ꝓcedēs ⁊ nō genitus. Ad qd̓rūdens dicit: ꝙ licet vterqꝫ ip̄oꝝ tam filius ꝙͣ ſpūſſanctus ꝓcedit apatre. hoc tū eſt diuerſimode. Nāfilius ꝓcedit ꝑ modum nature. ⁊ ideo dicit̉ ⁊ genitus ⁊ ꝓcedens. qꝛ omne qd̓ generat̉: ꝓcedit. ſꝫ nonecōtra. Spūſſanctus ꝟo ꝓcedit ꝑ modū volūtatisſicut datus ⁊ nō natus. Cū ergo nō omne qd̓ donatur ab aliqno naſcit̉ ab ip̄o. ideo ſpūſſanctus dicit̉tm̄ ꝓcedēs ⁊ nō natus. Aliā ratōꝫ diuerſitatis filij⁊ ſpūſſancti aſſignat que eſt. ꝙ filius ꝓcedit a ſolopatre. ⁊ ſpūſſanctꝰ ab vtroqꝫ .ſ. patre ⁊ filio. Et addit etiam ꝙ creatura nō ſufficit ad ſignificandū perfectam differentiā generatiōis ⁊ ꝓceſſiōis. qꝛ vtraqꝫ ineffabil̓ eſt. Tertia ꝓpoſitio ē hec. Nō ē catholice ꝯcedendū ſpm̄ſanctū eſſe genitū vl̓ ip̄m eſſe ingenitū. Et ꝓbat̉ ſic. Illud nō eſt ꝯcedendū catholicequo ꝯceſſo ſequeret̉ aut duos eē pr̄es. aut duos eēfilios in diuinis fore concedendū. ſed hoc eſt ſpūmſanctum eſſe genitū vel eſſe ingenitū. igit̉ nō eſt concedendū. Tenet argumentū ⁊ maior. ſed mgr̄ minorem ꝓbans in textu querit. Cum ſpūſſanctꝰ non ſitgenitus. an debeat dici ingenitus? Et reſpondet autoritate beati Auguſtini. ꝙ nec genitus nec ingenitus dici debeat. Nō ingenitꝰ: ne duo pr̄es in diuiniſeſſe videant̉. qꝛ ingenitꝰ ẜm ꝯſuetudinē diſputātiuꝫaccipit̉ ſolum ꝓ ꝑſona pr̄is. Genitꝰ ꝟo dici non dꝫeo ꝙ natus nō ſit. Contra qd̓ replicat ꝑ autoritateꝫbeati Hiero. dicentis ſpūmſanctū ingenitū poſſe dici. Et reſpondet ꝙ ingenitum aliter ſumit̉ a btō Hiero. ⁊ alit̓ a btō Augu. Nam. b. Augꝰ. accipit ingenitū ꝓut ingenitum dicit ens non ab alio. ⁊ ſic con-