LI.Cuꝫ aūt ſpūſſctusnon dicat̉ genitus: ſed tantū ꝓcedens. q̄riſolet cur filius non dicit̉ tm̄ genitus: ſed etꝓcedens. Sicut ip̄e in euangelio Iohannis ait. Ego ex deo ꝓceſſi vel exiui: et veni in mundū. Non gͦ tm̄ ſpūſſanctus procedit a patre: ſed etiam filius? Ad quod dicimus ꝙ cum vterqꝫ ꝓcedat a pr̄e: diſſimiliter tn̄. Nam ſpūſſanctus (vt ait Augꝰ. inAuguſtiv. li. de tri.) ꝓcedit a patre: non quō natꝰ.ſed quō datus vel donum. Filius auteꝫ ꝓceſſit naſcendo. exijt vt genitus. Ac ꝑ hocillud eluceſcit vt pōt .ſ. cur ſpūſſanctus etiam nō ſit filius: cū ⁊ ip̄e a pr̄e exeat. Iō .ſ.non d̓r filius. qꝛ neqꝫ natus eſt ſicut vnigenitus. neqꝫ factus vt ꝑ dei gr̄aꝫ ī adoptionem naſceret̉ ſicut nos.Ꝙ non pōt diſtinguia nobis intergenerationem filij et ꝓceſſionemſpūſſancti.Inter generatōeꝫꝟo filij ⁊ ꝓceſſionem ſpūſſancti: dū hic viQueſtiouimus diſtinguere nō ſufficimꝰ. Un̄ aug.maximini Maximino p̄miſſam q̄ſtionem refricāti.ſcꝫ q̄renti cur ſpūſſanctus non diceret̉ filicum de patris eſſet ſb̓a. reſpondens ſic ait.Queris a me ſi de ſb̓a patris eſt filius. deſubſtantia patris eſt etiam ſpūſſanctꝰ. curAn̄ſio augꝘ pr̄ eſt au vnus filius ſit. ⁊ alius non ſit filius: Eccector ꝓceſſioᶻ reſpondeo. ſiue capias ſiue nō capias. Denis filiorum patre eſt filius. de patre eſt ſpūſſanctꝰ. ſedille genitus eſt: iſte ꝓcedēs. Ideo ille filiꝰeſt patris de quo eſt genitus. Iſte aūt ſpiritus eſt vtriuſqꝫ: quoniā de vtroqꝫ procedit. ſed ideo cū de illo loqueret̉ ait. De patre ꝓcedit. qm̄ pater ꝓceſſiōis eius auctoreſt. qui talē filiū genuit. ⁊ gignendo ei dedit: vt etiam de ip̄o ꝓcederet ſpūſſanctusNā niſi ꝓcederet etiā de ip̄o: nō diceret diſcipul̓. Accipite ſpm̄ſ āctū. eūqꝫ inſufflādodaret: vt a ſe qͦꝫ ꝓcedere ſignificās: aperteon̄deret flando. qd̓ ſpirādo dabat occulte.Quia gͦ ſi naſceret̉: nō tm̄ de pr̄e: nec tm̄ defilio: ſꝫ de ambobus vtiqꝫ naſceret̉. ſine dubio filius diceret̉ amboꝝ. Ac ꝑ hoc quiafilius amboꝝ nullo mō eſſet: non oportuitnaſci eū de ambobus. Amborū eſt gͦ ſpūſſanctus ꝓcedendo de ambobus.Hic dicit ꝙ non valet inter illaduo diſtinguereQuid autem internaſci ⁊ ꝓcedere interſit. de illa excelleutiſſima natura loquens explicare qͥs poteſt.Nam omne quod ꝓcedit naſcitur. qͣꝫuiscomne ꝓcedat quod naſcitur. Sicut nō omne quod bipes eſt: homo eſt. qͣꝫuis bipesſit omīs qui hō eſt. Hoc ſcio. diſtinguereautē inter illam generationem ⁊ hāc ꝓceſſionem neſcio: non valeo: nō ſufficio. ac ꝑhoc qꝛ ⁊ illa ⁊ iſta eſt ineffabilis. ſicut propheta de filio loquens ait. Generationemeius quis enarrabit. Ita de ſpūſancto veriſſime dicit̉. ꝓceſſionem eius quis enarrabit. Satis ſit gͦ nobis qꝛ nō eſt a ſeip̄o filiꝰ.ſꝫ ab illo de quo natus eſt. nō eſt a ſeip̄o ſpirituſſanctus: ſꝫ ab illo de quo ꝓcedit. Et qꝛde vtroqꝫ ꝓcedit: ſicut iam oſtendimus.De ſpūſancto quō ip̄e de deo ſit. nec tn̄ ipſe filius ſit. qm̄ ꝓcedendo nō naſcendo legitur eſſe de deo. iam ſuꝑius qͣꝫtum viſumeſt diſputauimus.An ſpirituſſanctus debeat dici ingenitus.Nunc conſiderandum eſt cum ſpūſſanctus non ſit genitusvtrum debeat dici ingenitus? Ad qd̓ dicimus ſpūmſanctū nec genitū nec ingenituꝫdebere dici. Und̓ Augꝰ. ad Oroſium ait. Auguſti.Spm̄ſanctum nec genitum nec ingenitumfides certa declarat. qꝛ ſi dixerimꝰ ingenitum: duos pr̄es videbimur affirmare. Siaūt genitū duos credere filios culpamur.Sicut em̄ ſolus filius dicit̉ genitꝰ. ita ⁊ ſolus pr̄ dicit̉ ingenitus. eo ꝙ ab alio nō ſit.Unde Augꝰ. in. xv. lib̓. de tri. Pater inqͥt Auguſti.ſolus non eſt de alio. Ideo ſolus appellat̉ingenitus. non qͥdem in ſcripturis. ſꝫ in cōſuetudine diſputantiū. ⁊ de re tāta ẜmonēqͣlem valuerint ꝓferentiū. Filius autē depr̄e natus eſt. ⁊ ſpūſſanctꝰ de pr̄e pͥncipaliter ⁊ cōmunit̓ de vtroqꝫ ꝓcedit. Iōqꝫ cuꝫſpūmſanctū genitū non dicamꝰ. dicere tn̄ingenitū nō audemꝰ. ne in hoc vocabulovel duos pr̄es in illa trinitate: vel duos qͥnō ſunt de alio quiſpiam ſuſpicetur. Eccehis ꝟbis aꝑte oſtendit ſpm̄ſanctū nec genitum nec ingenitū debere dici.Ꝙ Hieronymus dicit ſpūmſāctūingenitum. quod videtur p̄dictiſaduerſari.