DI.nem faciens in locutione: vt oſtēderet ī patre eſſe autoritatem. Inde eſt etiam ꝙ veritas oſtendens pr̄em eſſe autorem ꝓceſſionis qua ꝓcedit ſpūs a filio. dixit in euāgelio. De patre ꝓcedit. cum de pr̄e ⁊ filio ꝓQueſtio cur cedat ſpūſſanctus. Vnde Augꝰ. in. xij. li.filiꝰ dixit dede tri. querit. Si de patre ⁊ filio procedit.ſpūſctō a ꝑ atre ꝓcedere ſpūſſanctus: cur filius dixit: de patre ꝓcecū ab vtroqꝫ dit? Cur putas niſi qꝛ ſolet ad eum referre.procedat.etiam qd̓ ip̄ius eſt: de quo ⁊ ip̄e eſt. ſic̄ aitMea doctrina non eſt mea: ſed eiꝰ qui miſit me. Si ergo hic intelligit̉ eius doctrinaquam tamē non dixit ſuam: ſed pr̄is. quātomagis illic intelligendus eſt ſpūſſanctuſde ip̄o procedere: vbi ſic ait. de patre procedit: vt non diceret: e me non procedit.A quo autem habet filius: vt ſit deus. eſtem̄ deus de deo. ab illo vtiqꝫ habet vt etiāde illo ꝓcedat ſpūſſanctus. Et ideo ſpūſſāctus vt etiam de filio ꝓcedat: ſicut ꝓceditde patre: ab ip̄o habꝫ patre. Quapropterqui poteſt intelligere in eo quod ait filius.Sicut hab̓et pater vitam in ſemetip̄o: ſicdedit ⁊ filio vitam habere in ſemetip̄o. nōſine vita exiſtenti iam filio vitam patrē dediſſe. ſed ita eum ſine tempore genuiſſe. vtvita quam pater filio gignendo dedit coeterna ſit vite patris qui dedit. Intelligatetiam ſicut habet pater in ſeip̄o: vt de illoprocedat ſpūſſanctꝰ ſic dediſſe filio: vt etiāde iſto procedat idem ſpūſſanctus. ⁊ vtrūqꝫ fine tempore. Ita ergo dictum eſt ſpūmſanctum de patre procedere: vt intelligatꝙ etiam procedit de filio. de patre eſſe et fiIi emuehi. ſalio. Si enim quicqͥd habꝫ: de patre habetfilius. de patre habet vtiqꝫ vt ⁊ de illo procedat ſpūſſanctus. ſed nulla ibi temꝑa cogitant̉ que habeant pͥus ⁊ poſterius. quiaibi omnino nulla ſunt.Iſta eſt diſtinctio duodecima Inqua mgr̄ poſtꝙͣ egit de p̓ncipio a quo ſpūſſanctꝰ ꝓcedit. agit de ordine ꝓceſſionis eius. Et tria circahoc facit. Nam pͥmo excludit ordinem tꝑm. Secundo excludit ordinem dignitatis. Tertio ponit ordinem natural̓ originis. Primū facit a pͥncipio huiusdiſtinctionis vſqꝫ ibi. Nunc tractandū eſt qd̓ ſecūdoquerebat̉: Scd̓m ab inde vſqꝫ ibi. Augꝰ. tu. xv. lib̓.de tri. Tertiū ab inde vſqꝫ ad finem diſtinctionis.Et hec eſt ſententia mgr̄i in generali. In ſpēali ſententia mgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quarū prma eſt. Spūſſanctus duratione temꝑis nec pͥus necpoſterius ꝓceſſit a patre ꝙͣ a filio: nec ecōuerſo. Etꝓbat̉ ſic. Vbi penitus nullū interuenit tꝑs. ibi tꝑisduratione neqꝫ eſt pͥus neqꝫ poſteriꝰ. ſꝫ in ꝓceſſioneſpūſſancti a pr̄e ⁊ filio nullū oīno int̓ueīt tꝑs. igiturſpūſſctūs nō ꝓcedit a pr̄e pͥus neqꝫ poſteriꝰ a filio.neqꝫ ecōtra. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝓpoſitio vera. Tenet ꝯn̄tia ēriaior nota ē. Et minorē mgr̄ exequens in lr̄a q̄rit.XIIIAn ſpūſſctūs pͥus aut magis ꝓcedat a pr̄e ꝙͣ a filioEt arguit ad q̄ſtionē ſic. Nā ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a pr̄eUl̓ ergo ꝓcedit iā nato filio. vel nondū nato filio. ſinato filio: igit̉ natiuitas filij p̄ceſſit ꝓceſſionē ſpūſſancti. Si nōdū nato filio. igit̉ ꝓceſſio ſpūſſancti preceſſit generatōꝫ filij. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſpūſſctūs pͥus ꝓceſſit apr̄e ꝙͣ a filio Huic qͣſtioni mgr̄ rn̄det ꝑ remotōꝫ tꝑisab hmōi materia: ita di: Hāc q̄ſtionem in propoſitonon hr̄e locū. qꝛ in diuīs oīa ſunt eterna. igit̉ nulluspōt ibi eſſe ordo tꝑis vel pͥoritatis duratiōis. qd̓ ꝓbat aucͣte Aug. in li. de tri. q̄ ptꝫ in textu. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Non maiori ꝑfectioni dignitatis necplenius ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a pr̄e ꝙͣ a filio. Hāc pro.poſitionē mgr̄ probat in. ij. c. huiꝰ diſtīctōis q̄rens.Utrū ſpūſſctūs pleniꝰ aut magis ꝑfecte procedat apr̄e ꝙͣ a filio. Et rn̄det. Sic̄ nō an̄ ꝓcedit a pr̄e ꝙͣ afilio. ita nō magis ꝓcedit nec pleniꝰ procedit a pr̄eꝙͣ a filio. igit̉ propoſitio vera. Tertia ꝓpoſitio ē hecSpūſſctus qͥ eque ꝑfecte ſil̓a patre ⁊ filio proceditpͥncipalit̓ ⁊ ꝓpͥe a patre ꝑ filiū mittit̉ autoritatis originatiōe. Que probat̉ ſic. Spūſſctūs ab illo pͥncipalit̓ eſt ⁊ mittit̉ qͥ hoc hꝫ a ſe ⁊ a nullo alio ꝙ ip̄m mittit. ⁊ ꝙ ab ip̄o procedat. ſꝫ hmōi eſt ſolus pat̓. igit̉propoſitio uera. Tenet argumētū ⁊ maior. ſꝫ minorem ꝓbat mgr̄ in textu ꝑ ml̓tas aucͣteſ. q̄ vidēt̉ ſonare: ꝙ pr̄ plꝰ habeat in ꝓceſſiōe ꝙͣ filiꝰ. ⁊ ſpūſſanctusprocedit a pr̄e ꝑ filiū. Quas aucͣtes mgr̄ dicit debere intelligi. nō ꝙ ſpūſſanctꝰ minꝰ plene vl̓ minꝰ ꝑfecte procedit a filio ꝙͣa patre. ſꝫ ꝙ filiꝰ nō hꝫ hoc a ſeip̄o ꝙ ſpūſſctūs ab ip̄o procedat eq̄ plene ⁊ ꝑfectevt a patre. ſꝫ hoc hꝫ a patre. igit̉ propoſitio vera.Quare ſpūſſctūs cū ſit de ſubſtātia patris nō dicat̉ genitꝰ vel filiꝰſed tantū ꝓcedens.Oſt hec conſirandum eſt qͣꝫtum a talibus qͣ­ PI. XIIIles nos ſumus intelligi pōt. cuꝫſpūſſanctus ꝓcedat de patre: ⁊ ſit de ſub̓apatris. cur non dicatur eſſe natus: ſed potius ꝓcedere: ⁊ cur non dicat̉ filius? Quare aūt ſpūſſanctus non dicat̉ vel ſit natus:⁊ ideo non ſit filius Augꝰ. oſtendit in. xv. Auguſti.li. de trinitate ita dicens. Si ſpūſſanctus filius diceret̉: amborū vtiqꝫ filius diceret̉.quod abſurdiſſimum eſt. Filius qͥppe nullus eſt duorū: niſi patris ⁊ matris. Abſitautē vt inter deum patrem ⁊ deum filiumtale aliqͥd ſuſpicemur. Abſurdiſſime ergofilius diceret̉ amborū .i. pr̄is ⁊ filij. Amboruꝫ em̄ filius diceret̉: ſi eū ambo genuiſſēt.qd̓ abhorret oīm ſanctorū ſenſus. Non gͦab vtroqꝫ eſt genitus: ſꝫ ꝓcedit ab v. roqꝫamboꝝ ſpūs. His verbis oſtendit̉ cur ſpirituſſanctꝰ cum ſit de patre: non tn̄ dicat̉genitus vel filius.Cū ſpūſſanctus nō dicat̉ genituscur filius dicat̉ procederee 4