LI. Iſpūſſancti. Si aūt ꝓceſſit a pr̄e non genitofilio: an̄ ꝓceſſit qͣꝫ filius genitus fuerit.Reſponſio Auguſtini ad id quodprīo querebat̉ .ſ. an prius a pr̄e qͣꝫa filio ꝓceſſerit.Hiſ et hmoī queſtionibus magis laborioſis qͣꝫ fructuoſis reAuguſti.ſpondet Augꝰ. in. xv. lib̓. de trini. dicens.In illa ſumma trinitate que deus eſt: interualla tempoꝝ nulla ſunt ꝑ que poſſꝫ oſtendi aut ſaltem requiri. vtrum pͥus de patrenatus ſit filius. ⁊ poſtea de ambobus proceſſerit ſpūſſanctus. Nunqͥd gͦ poſſumusq̄rere vtrum iam ꝓceſſerat de patre ſpiritſanctus quando natus eſt filius. an nōduꝫp̄ceſſerat. ⁊ illo nato de vtroqꝫ proceſſit.Nō poſſunt ꝓrſus ibi iſta queri. vbi nihilex tempore inchoat̉: vt ex conſequenti ꝑficiatur in tempore. Ideo qui poteſt intelligere ſine temꝑe generationē filij de patre.intelligat ſine temꝑe ꝓceſſioneꝫ ſpūſſanctide vtroqꝫ. Ecce his vbis abſoluta ē queſtio illa qua querebat̉. vtrum pͥus ꝓceſſerit ſpūſſanctus a patre qͣꝫ a filio.Hic agit̉ de eo quod ſecūdo q̄rebat̉ .ſ. an pleniꝰ vel magis ꝓceſſerit a patre qͣꝫ a filio.Nūc tractandū eſtqd̓ ſecundo querebat̉ .ſ. an pleniꝰ aut magis ꝓcedat ſpūſſanctus a pr̄e qͣꝫ a filio Adqd̓ dicimus. qꝛ ſicut non an̄ ꝓcedit a pr̄eꝘ giugꝰ. §l qꝫ a filio. ita non plenius vel magis procecit ſpm̄ſctm̄ dita patre qͣꝫ a filio Augꝰ. tamen in. xv. li.procedere a de trini. dicit. ꝙ ſpūſſanctus pͥncipalit̓ propatre.cedit de patre. Non fruſtra inquit ī hac trinitate non dicit̉ verbum dei niſi filius. necdonuꝫ dei: niſi ſpūſſanctus. nec de quo genitum eſt verbum. ⁊ de quo ꝓcedit ſpiritſanctus pͥncipaliter niſi deus pater Ecceaudiſtis quia ſpūſſanctus pͥncipalit̓ procedit a patre. Sed ne te hoc turbaret: ipſeEx quo fēſu continuo ex quoſenſu dixerit: aꝑit dicēs.dixerit pͥnciIdeo addidi pͥncipalit̓. quia ⁊ de filio ſpipalit̓ ꝓcede rituſſanctus procedere reperitur. ſed hͦ qͦꝫre a patre.illi pater dedit non iam exiſtenti. ⁊ nōduꝫhabenti. Sed quicqͥd vnigenito verbo dedit: gignendo dedit. Sic ergo eum genuit:vt etiam de illo donum cōmune ꝓcederet.⁊ ſpūſſanctus ſpūs eſſet amborū. Ecce exDI XIIpoſuit ip̄emet quomodo ſpūs principalit̓ꝓcedat a patre. non qꝛ prius vel magis ꝓcedat a patre qͣꝫ a filio. ſed qꝛ cum ꝓcedat afilio: hocip̄m habet filius a pr̄e.Ex eodem ſenſu etiam dicitur ſpirituſſanctus proprie procedere apatre.Ex eodeꝫ ſenſu etiam dicit̉ ꝓcedere ꝓprie de patre. Un̄ Hie Hiero.ro. in expoſitōne catholice fidei. Niceniqꝫſimboli ait. Credimus in ſpūmſanctū qͥ depatre ꝓcedit ꝓprie. Item ſpūmſanctū verum deuꝫ inuenimus in ſcriptura. ⁊ de patre eſſe proprie. Et ita de patre filius ⁊ ſpirituſſanctus ꝓprie ⁊ vere de patre ꝓcedit.Ecce aꝑte dicit ſpūmſanctum ꝓprie eē depatre: ⁊ ꝓprie ꝓcedere a patre. Quod nōeſt ita intelligendū tanqͣꝫ prius vl̓ pleniusa patre ꝓcedat qͣꝫ a filio. ſed quia hoc habꝫpater a ſe. non ab alio. vt de ip̄o ſit ⁊ procedat ſpūſſanctus. Filius aūt non a ſe. ſed apatre hoc habet. vt de ip̄o ſit ⁊ ꝓcedat ſpirituſſanctus.Ex eodem ſenſu dicit̉ ſpūſſaneteſſe et mitti a patre ꝑ filiū.Forte etiam iuxtahanc intelligentiā dicit̉ ſpūſſanctus mittiꝑ filium. ⁊ a patre eſſe ꝑ filium. Vnde Hy? Hylariuslariꝰ ad deū patrem de ſpūſancto ⁊ filio loquens in. xij. li. de trini. ait. In ſpirituſancto tuo ex te ꝓfecto ⁊ ꝑ eum miſſo. Itē an̄tempora vnigenitus tuus ex te natus manet. ita ꝙ ex te ꝑ eum ſpūſſanctus tuus eſtquod ⁊ ſi ſenſu non ꝑcipiam. tamen teneoin cōſcientia. In ſpūalibus em̄ rebus tuishebes ſum. Item in eodem. Cōſerua hancoro fidei mee religionem. vt quod in regenerationis mee ſimbolo profeſſus ſuꝫ ſemper obtineam. te patrem .ſ. ⁊ filium tuumvna tecum adorem. ſpūmſanctum tuum qͥex te per vnigenitum tuum eſt promereatEcce aperte dicit ſpūmſanctum a pr̄e ꝑ filium. ⁊ mitti. ⁊ eſſe. quod non eſt intelligēdum quaſi a patre ꝑ filium minorem mittatur vel ſit. ſed qꝛ ex patre ⁊ filio eſt. ⁊ mittitur ab vtroqꝫ. ſed hocip̄m habꝫ filius a patre: vt ab ip̄o ⁊ ſit ⁊ mittatur ſpūſſanctus.Hoc gͦ voluit fignificare Hylariꝰ diſtīctio Hylarius